
Ο ιερός Ψαλμωδός στον υπέροχο εικοστό δεύτερο (κβ΄) Ψαλμό παρουσιάζει τον Κύριο ως Καλό Ποιμένα, που ποιμαίνει με αγάπη και στοργή τα λογικά πρόβατά Του και φροντίζει τίποτε να μη μας λείψει: «Κύριος ποιμαίνει με, και ουδέν με υστερήσει» (στιχ. 1).
Μία από τις ωραιότερες απεικονίσεις που χρησιμοποιεί είναι αυτή με την οποία παρουσιάζει το έλεος του Θεού ως ακούραστο δρομέα που καταδιώκει τον ανθρωπο, για να τον λυτρώσει και να τον σωσει: «Το έλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου» (στιχ. 6).







