Οι
καλοκαιρινές διακοπές κάνουν τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους νέους να
νιώθουν την ανάγκη για συντροφικότητα, για σχέση. Οι καλοκαιρινοί
έρωτες έρχονται σε στιγμές όπου το μυαλό δεν έχει άλλες προτεραιότητες. Η
θέα των σωμάτων γεννά έλξεις και πειρασμούς. Η ψυχή νιώθει αδύναμη να
αντισταθεί. Η παρέα σπρώχνει. Ο ενθουσιασμός εύκολος. Οι πειραματισμοί
το ίδιο. Η μέθη ότι η μοναξιά νικήθηκε άμετρη. Και η βεβαιότητα ότι έτσι
αξίζει η ζωή φαινομενικά ακατανίκητη.
Είναι
πανίσχυροι οι καλοκαιρινοί έρωτες. Συνήθως όμως πρόσκαιροι. Αφήνουν
πληγές. Ένα αίσθημα ματαίωσης. Την πίκρα ότι κρατάνε όσο ένα καλοκαίρι ή
όσο οι διακοπές. Και χτίζουν γενικεύσεις. Ότι δύσκολα κρατά η αγάπη. Κι
επειδή η ήττα είναι το πιο πιθανό αποτέλεσμα, δε χρειάζεται να
προσέχουμε. Είναι προτιμότερο να αφηνόμαστε σε έναν έρωτα ο οποίος έτσι
κι αλλιώς θα τελειώσει γρήγορα, να περάσουμε καλά, να χαρούμε την
ελευθερία του θέρους μ’ αυτόν και να συνεχίσουμε τη ζωή μας σα να μην
τρέχει τίποτα. Γι’ αυτό και πολλά τα τραγούδια για τις καλοκαιρινές
αγάπες. Όπως όλα τα αισθήματα που αφήνουν μνήμες, δε γίνονται όμως
αφετηρία σπουδής πάνω στο νόημα των σχέσεων.
