Το βράδυ πριν τη σύλληψη και τη σταύρωσή Του, ο Κύριος ανακοίνωσε στους μαθητές Του μια σειρά μεγάλων αληθειών. Ανάμεσα σ’ αυτές, είναι και η παρακάτω: «Αλήθεια σας λέω, όποιος πιστεύει σε μένα, τα έργα που κάνω εγώ θα τα κάνει κι εκείνος και θα κάνει και μεγαλύτερα» (κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, κεφ. 14, στίχ. 12 «αμήν αμήν λέγω υμίν, ο πιστεύων εις εμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει, και μείζονα τούτων ποιήσει…»).
Ο λόγος που θα συμβαίνει αυτό, εξηγείται από τον Ιησού ευθύς αμέσως: «επειδή πηγαίνω προς τον Πατέρα μου. Και ό,τι ζητήσετε στο όνομά μου, θα το κάνω, για να δοξαστεί ο Πατήρ εν τω Υιώ. Αν ζητήσετε κάτι στο όνομά μου, θα το κάνω» (Ιω. 14, 12-14: «…ότι εγώ προς τον πατέρα μου πορεύομαι, και ό,τι αν αιτήσητε εν τω ονόματί μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υιω. εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματί μου, εγώ ποιήσω).
Ποια είναι τα έργα, στα οποία αναφέρεται; Είναι φανερό από τα συμφραζόμενα ότι πρόκειται για τα θαύματά Του: «ο Πατέρας που βρίσκεται μέσα μου, αυτός κάνει τα έργα. Πιστεύετε ότι εγώ βρίσκομαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα μου· αλλιώς, πιστεύετέ με από αυτά τα έργα» (Ιω. 14, 10-11: «ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. πιστεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί· ει δε μη, δια τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι»).
Η συνάντηση με τον Χριστό εκπλήσσει τον άνθρωπο. Και όταν ο άνθρωπος δεν εκπλήσσεται, πρέπει να διερωτηθεί, αν πράγματι συνάντησε τον Χριστό, αν αισθάνθηκε την αληθινή παρουσία του. Η έκπληξη αυτή δεν είναι ανεξήγητη, ούτε παράλογη, αλλά κατανοητή και λογική. Είναι κάτι που δημιουργείται από την συνάντηση του φυσικού με το υπερφυσικό, του σχετικού με το απόλυτο, του πρόσκαιρου με το αιώνιο.
