Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

Γιατί ξαναγύρισα σ` αυτό το κόσμο; (Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης)

 

Διηγείται ο Γέροντας


Κάποτε διάβαζα το βίο του Άγιου Σεραφείμ του Σαρώφ και στο σημείο που έλεγε ο Άγιος ότι είδε τα σκηνώματα του Παραδείσου, «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισί», τότε λέω πώς να είναι άραγε Θεέ μου, αυτές οι Μονές;
Ξαφνικά μου έπεσε το βιβλίο από τα χέρια και βρέθηκα σ` ένα ωραίο μέρος.
Μπροστά μου ήταν ένας δρόμος κατάφυτος με βιολέτες, όλες το ίδιο ύψος και πυκνοφυτεμένες, ευωδιαστές και δίπλα μου στεκόταν ένας Γέροντας, ο Άγιος Δαβίδ ήταν.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2021

ΧΟΡΟΣ… ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ!


Ὁ γερο-Ἰωνᾶς ἀπόσωσε τήν ὀρθρινή ἀκολουθία. Ὄρθιος στό μικρό καί παλιό ἀναλόγιο τοῦ μικροῦ ναοῦ τοῦ κελλιοῦ του, τό ἀφιερωμένο στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, ἔκλεισε τίς φυλλάδες τῶν προσευχῶν του, τίς φίλησε μέ μεγάλη κατάνυξη καί τίς ἔβαλε στή θέση τους μέ ἰδιαίτερη προσοχή. Στάθηκε στό μέσον κι ἄρχισε νά μετανίζει μέ δάκρυα στά μάτια γιά ὥρα πολλή. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν», ἔλεγαν τά χείλη του, ἐνῶ ἔπεφτε στή συνέχεια κάτω μέ μεγάλες μετάνοιες, ἀκουμπώντας κάθε φορά τό κεφάλι του στό παλιό δάπεδο. Τό λιγοστό φῶς ἀπό τά καντηλάκια τοῦ τέμπλου καί τό μεγάλο κερί πού ἔκαιγε μπρός στόν ἅγιο Πρόδρομο δημιουργοῦσε μία ὑποβλητική ἀτμόσφαιρα, ἡ ὁποία ταίριαζε ἀπολύτως μέ τό ἱλαρό φῶς πού ἔλαμπε στήν καρδιά του.

Σ’ ευχαριστώ!

Ζώντας μέσα στα καθημερινά προβλήματα με τα τρεχάματα και τις έννοιες τους, αδυνατούμε να δούμε τα πολλά τα θετικά που οι γύρω μας μάς προσφέρουν.  Θεωρούμε δεδομένη την παρουσία τους και την προσφορά τους, ξεχνώντας πως τίποτα δεδομένο δεν υπάρχει και πως κάποια μέρα ούτε εκείνοι ούτε εμείς θα υπάρχουμε στον κόσμο αυτό.

Αν λέγονται τα πιο πάνω δεν είναι για να προκαλέσουν μελαγχολία για τη ροή της προσωπικής μας ιστορίας.  Λέγονται για να ενθαρρυνθεί εκείνο το κομμάτι της καρδίας που εκφράζει την ευχαριστία.  Ο κάθε άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, έχει μέσα του κρυμμένη μια δυνατή ομορφιά που λέγεται καλοσύνη, φιλότιμο, ευγένεια.  Μπορεί οι διάφορες συνθήκες να μας ώθησαν στο να κρύψουμε την ομορφιά.  Δεν παύει όμως να υπάρχει!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2021

Από τον Απόστολο Παύλο στον Άγιο Πορφύριο...

ap.paulos porfyrios


Γράφει ο Αρχιμ. Αρσένιος Κωτσόπουλος*

Ὁ πόνος μου εἶναι πολύ μεγάλος. Ζοῦμε σέ μία ἀντιπνευματική ἐποχή, «ὅπως στήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ», ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος. Σέ μία ἐποχή πού ἀκμάζουν τά λόγια καί παρακμάζουν τά ἔργα. Πού αὐξάνουν οἱ νόμοι καί λιγοστεύει ἡ χάρη.

Πού στήν προσπάθειά μας νά διατηρήσουμε τόν τύπο, χάνουμε τήν οὐσία. Πού ἀγωνιζόμενοι γιά τό σπίτι τοῦ ἀσθενῆ ξεχάσαμε ὅτι ὁ ἀσθενής πέθανε. Πού θέλοντας νά διατηρήσουμε τό πρόγραμμα διαλύουμε τόν ἄνθρωπο. Πού δέν ὑπερβαίνουμε τό νόμο χάρη τῆς ἀγάπης, παρότι ὁ μνήστωρ Ἰωσήφ ἀγνόησε τόν σκληρό νόμο γιά νά προστατέψει τήν Παναγία.

ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΕΩΣ ΕΝΟΣ";;; "ἐλάλουν ἐναντίον Βασιλέων καὶ οὒκ ἠσχυνόμην"

 


Ὅταν πρὶν ἀπὸ κάποιους μῆνες, ἔγραψα τὴν "ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΡΟΜΕΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ", ἔσπευσαν πολλοί, ἄλλοι νὰ μὲ συγχαροῦν, - τοὺς ὁποίους εὐχαρίστησα καὶ εὐχαριστῶ - ἄλλοι νὰ μοῦ τονίσουν τὸ "ἐπικίνδυνον τοῦ ἀτοπήματος" καὶ ἄλλοι νὰ μὲ ἐπιπλήξουν καὶ νὰ μὲ ἀπειλήσουν. Σ' αὐτοὺς τοὺς τελευταίους, ἀπάντησα πρῶτον μέν, μὲ τὴν περιφρόνησή μου καὶ δεύτερον, μὲ τὸ νὰ κρατῶ τὴν συγκεκριμμένη ἐπιστολή μου, ἐπὶ δέκα καὶ πλέον ἡμέρες σὲ "πρῶτο πλᾶνο", στὴν ἡλεκτρονική μου σελίδα καὶ νὰ ὑπάρχῃ ἀκόμη μέχρι σήμερα, σὲ περίοπτη θέση καὶ νὰ μπορῇ ὁ καθένας νὰ τὴν "ἀνοίξῃ". Τὶς ἀπειλές τους - τοὺς τὸ εἶπα ἄλλωστε καὶ τοὺς τὸ ἐπαναλαμβάνω, νὰ πᾶνε νὰ τὶς κάνουν ὅπουδήποτε ἀλλοῦ καὶ ὄχι σὲ μένα. Ἂν θίγονται ἀπὸ τὸ περιεχόμενο, ... ὑπάρχει καὶ εἰσαγγελέας! Δὲν πρόκειται νὰ δεχτῶ ἐκ νέου, ὑποδείξεις καὶ παρατηρήσεις καὶ τοὺς τὸ ἐπαναλαμβάνω, ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΖΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ καὶ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ καὶ δὲν πρόκειται ποτὲ καὶ κανείς, νὰ μοῦ ... ὑπαγορεύῃ τὸ τί θὰ λέγω, τὸ τί θὰ γράφω καὶ κυρίως τὸ τί θὰ σκέφτομαι. Ἂς μὴν σπεύσουν ... λοιπόν!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2021

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

 


Η Ἀκολουθία τοῦ ἱεροῦ Ἀποδείπνου εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποτελεῖ τὴ συνέχεια τῆς ἀντίστοιχης νυκτερινῆς προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀποδείπνου ἦταν ἀπὸ τὶς ὡραι- ότερες κοινὲς προσευχὲς τῶν πρώτων χριστιανῶν καὶ ἀρχικὰ εἶχε ὡς κέντρο της τὸν 90ὸ Ψαλμό. Στὴν προσευχὴ αὐτὴ ἀναφέρεται ἀργότερα καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος στοὺς «Ὅρους κατὰ πλάτος Β΄» (ΕΠΕ 8, 351). Λέει συγκεκριμένα: «Ὅταν τελειώνει ἡ ἡμέρα, πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα μᾶς χάρισε. Καὶ καθὼς ἀρχίζει ἡ νύχτα, ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς χαρίσει ἀνάπαυση ἄμεμπτη καὶ ἐλεύθερη ἀπὸ πειρασμοὺς καὶ φαντασίες κακές». 

Πώς πρέπει να γίνεται η εξομολόγηση;

 Η ωφέλεια της εξομολογήσεως με προτρέπει να το αναφέρω αυτό στην αγάπη σας. Διότι, αν δεν γίνεται η εξομολόγηση όπως πρέπει, καμιά ωφέλεια δεν προσφέρει. Τον καρπό λοιπόν της σωτηρίας των αμαρτωλών τον παρομοιάζω με τα άνθη και τους καρπούς, επειδή όλη η σωτηρία στηρίζεται σ’ αυτά τα δύο, δηλ. στην εξομολόγηση και στην θεία κοινωνία. Και την μεν εξομολόγηση την παρομοιάζω με τα άνθη, γιατί αυτά είναι εκείνα που πρώτα στολίζουν το δένδρο. Έτσι και η εξομολόγηση προσφέρει όλον τον πνευματικό στολισμό στο λογικό δένδρο, τον άνθρωπο.

Αλλ’ είδα τα άνθη ότι είναι πολυποίκιλα· γνώρισα και τις απόψεις των ανθρώπων, πως είναι πολλές και διαφορετικές. Είδα και πολλά άνθη να πέφτουν από πολλές αιτίες. Έτσι γνωρίζω και πολλούς που πηγαίνουν να εξομολογηθούν και μένουν άκαρποι, πέφτουν και ξεραίνονται. Βλέπω την διαφορά των εξομολογούμενων αυτών στην παραβολή του σπόρου, στην οποία ο ίδιος σπόρος, πέφτει από το χέρι του σπορέα πάνω στις πέτρες, μέσα στα αγκάθια, πάνω στο δρόμο και στην καλή γη. Κάτι τέτοιο γίνεται και μ’ αυτούς που εξομολογούνται.

Είναι κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν ένα σφάλμα θανάσιμο, αλλά – και κατά τον κόσμο – πράγμα ¬που δεν αρμόζει στη ζωή τους.Έχουν και όνομα, ότι είναι καλοί και ευλαβείς, και στον πνευματικό. Τώρα σκέφτονται και λένε: «Πώς να πάμε να πούμε αυτό το σφάλμα, που ο πνευματικός μάς θεωρεί φρόνιμους και ενάρετους; Όχι, αυτό να μην το πούμε, αλλά άλλα, τα οποία δεν μειώνουν την εκτίμηση του ανθρώπου». Τώρα αυτοί θεωρούν ότι ωφελήθηκαν! Ας το βγάλουν από το μυαλό τους!

Είναι άλλοι που δεν έχουν καθόλου ευλάβεια στην εξομολόγηση και στους πνευματικούς, και μόνο λένε: «Εμείς είμαστε χριστιανοί· τώρα είναι η γιορτή των Χριστουγέννων ή της Αναστάσεως και τρέχουν όλοι οι χριστιανοί στην εξομολόγηση. Ας πάμε κι’ εμείς για να μη μας κατηγορήσει η Εκκλησία, οι ιερείς και αρχιερείς και οι αδελφοί οι κοσμικοί, να μας βλέπουν όλοι, μικροί και μεγάλοι, ότι τρέχουμε στην εξομολόγηση· απ’ εκεί και πέρα κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αν θέλουμε, λέμε κάτι, και αν δεν θέλουμε, δεν λέμε. Μετά πάμε και κοινωνούμε χωρίς πρόβλημα!» Τώρα και αυτοί τί λένε; «Να, που ξεγελάσαμε καί την Εκκλησία και τον κόσμο!» Ας λυπούνται οι ταλαίπωροι τους εαυτούς τους και ας κλαίνε, γιατί ο Θεός δεν κοροϊδεύεται· κλωτσούν τα καρφιά οι ταλαίπωροι.

Είναι άλλοι, που πηγαίνουν στον πνευματικό, με σκοπό να κατηγορήσουν τον πλησίον τους και να φανούν αυτοί καλοί. Μιμούνται και αυτοί τον Φαρισαίο. Αλλά και πόσοι είναι εχθροί των πνευματικών πατέρων και λένε: «Ας πάμε να δοκιμάσουμε τον πνευματικό, αν αγαπά τα λεφτά». Και τον δοκιμάζουν οι πονηροί και ύστερα βγαίνουν και τον κατηγορούν στους ομοίους τους και λένε: «Εγώ πήγα στον τάδε πνευματικό, που είναι ασκητής και δεν τρώει λάδι, αλλά μου πήρε μου δέκα ασημένια νομίσματα και μου συγχώρησε την τάδε θανάσιμη αμαρτία». Και οι άλλοι οι παρόμοιοί του, ακούοντας αυτόν τον κακό άνθρωπο να λέει τέτοια λόγια, σκεφτείτε εκείνοι τί λένε: «Τέτοιες εξομολογήσεις κάνουν οι χριστιανοί!»

Αλλά υπάρχουν και άλλοι, που δεν θέλουν καθόλου την εξομολόγηση, και είναι και από τους κληρικούς μερικοί, οι οποίοι σκέφτονται λάθος και λένε: «Εμείς που έχουμε εξουσία να λύνουμε και να δένουμε τα αμαρτήματα των ανθρώπων, συγχωρούμε και τα δικά μας και δεν έχουμε ανάγκη να πηγαίνουμε σε άλλο πνευματικό!» Ω πόση είναι η πλάνη των ανόητων ανθρώπων! Πρώτον μεν λέω σ’ αυτούς, ή αρχιερείς είναι ή ιερείς, πως σ’ όλους ο διδάσκαλος όλων λέει γράφοντας προς Γαλάτας: «αδελφοί, εάν και προληφθή άνθρωπος εν τινι παραπτώματι, υμείς οι πνευματικοί καταρτίζετε τον τοιούτον εν πνεύματι πραότητος, σκοπών σεαυτόν μη και συ πειρασθής. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού»(Αν κάποιος, αδελφοί, βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα. Προσέχετε μόνο μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό. Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου και έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως το νόμο του Χριστού).

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2021

ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΗ ΜΑΖΙ ?

 


Αρχίζει καὶ γίνεται συνηθισμένο αὐτὸ ποὺ ως μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἦταν τελείως ἀδιανόητο. Οἱ μελλόνυμφοι στέλνουν στοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τους τὸ προσκλητήριο γιὰ τὸ γάμο τους, στὸ ὁποῖο συμπεριλαμβάνουν καὶ πρόσκληση γιὰ τὴ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ τους, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσει μετὰ ἀπὸ τὸ γάμο. Βέβαια καλὸ εἶναι οἱ ἄνθρωποι νὰ θέλουν νὰ βαπτίζουν τὰ παιδιά τους, καὶ μάλιστα νὰ τὰ βαπτίζουν μὲ σαφὴ γνώση τῆς μεγάλης καὶ σωτήριας ἀλλαγῆς τὴν ὁποία ὑφίσταται ὁ ἄν- θρωπος ποὺ βγαίνει χριστιανός, ἄνθρωπος καινούργιος, ἀναγεννημένος καὶ φωτεινὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἁγιασμένα ὕδατα τῆς κολυμβήθρας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ο Χριστός, το φως του κόσμου !


Μόλις τα πλήθη του λαού άκουσαν τους λόγους αυτούς του Κυρίου, άρχισαν να διχάζονται. Άλλοι έλεγαν: «Αυτός είναι ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι: «Αυτός είναι ο Χριστός». Κι άλλοι απορούσαν: «Είναι δυνατόν να προέλθει ο Χριστός από τη Γαλιλαία;» Οι πιο ζηλωτές ήθελαν να Τον συλλάβουν, όμως κανείς δεν τόλμησε να το κάνει, διότι μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε.

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2021

Γιατί φεύγει ο νους μου όταν Προσεύχομαι;

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για αορατος πολεμος

Αγαπώ την προσευχή. Γνωρίζω ότι είναι μεγάλη δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια· ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος· ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...