Η φιληδονία, Ανάλυση και θεραπεία, Ιεροθέου Μητροπολίτου Ναυπάκτου

Εάν παρατηρήσουμε προσεκτικά τους σημερινούς ανθρώπους και γενικά την κοινωνία, θα δούμε αμέσως ότι κυριαρχείται από το πάθος τής φιληδονίας. Η εποχή μας είναι κατ' εξοχήν φιλήδονος. Και ο άνθρωπος ρέπει διαρκώς προς αυτό το φοβερό πάθος που καταστρέφει όλη τη ζωή και τού στερεί την δυνατότητα να έχει κοινωνία με τον Θεό. Πραγματικά, το πάθος τής φιληδονίας είναι εκείνο που λυμαίνεται το έργο τής σωτηρίας. Μία ψυχή φιλήδονος είναι εντελώς ακατάλληλη να γίνη δοχείο τού Παναγίου Πνεύματος και να αισθανθή μέσα της την παρουσία τού Χριστού.

Το θέμα είναι σπουδαιότατο και στα επόμενα θα αναλύσουμε αυτό το πάθος. Θα δούμε τις εκδηλώσεις του, θα εξετάσουμε τα αίτια από τα οποία προέρχεται και θα επιδιώξουμε να περιγράψουμε τον τρόπο τής απαλλαγής μας και τής ελευθερώσεώς μας από αυτό.

Κατ' αρχάς πρέπει να λεχθή ότι η φιληδονία είναι από τα κεντρικά αίτια πάσης ανωμαλίας στον πνευματικό και σωματικό οργανισμό. Από αυτήν προέρχονται όλες οι κακίες και εφορμούν στην ψυχή και στο σώμα όλα τα πάθη. ο όσιος Θεόδωρος, επίσκοπος Εδέσσης, διδάσκει ότι τρία είναι τα γενικά πάθη δια τών οποίων γεννώνται όλα τα άλλα. Τα τρία αυτά πάθη είναι η φιληδονία, η φιλαργυρία και η φιλοδοξία.

Εκκοσμίκευση. Η ασθένεια της σύγχρονης Εκκλησίας

Ο π.Αλέξανδρος Σμέμαν στο Συμπλήρωμα του βιβλίου του «Μεγάλη Σαρακοστή: Πορεία προς το Πάσχα» δίνει τον ορισμό της εκκοσμίκευσης:

«Τι είναι εκκοσμίκευση; … Είναι μια παγκόσμια αντίληψη πραγμάτων και κατά συνέπεια ένας τρόπος ζωής στον οποίο τα βασικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης -οικογένεια, επιστήμη, επάγγελμα, τέχνη κ.λ.π.- όχι μόνο δεν βασίζονται στη θρησκευτική πίστη, ούτε κάποια σχέση έχουν μ΄ αυτή, αλλά απορρίπτεται κάθε αναγκαιότητα ή πιθανότητα τέτοιας σχέσης. Οι εκκοσμικευμένες περιοχές της ζωής θεωρούνται αυτόνομες. Δηλαδή κατευθύνονται από δικές τους αξίες, αρχές και κίνητρα, που διαφέρουν από τις θρησκευτικές.»

Με λίγα λόγια ο «εκκοσμικευμένος» Χριστιανός δεν έχει την Αγάπη του Κυρίου σαν επίκεντρο και κριτήριο για το κάθε τι στη ζωή του, αλλά ζει τη ζωή του σύμφωνα με δικά του ή επίκτητα πρότυπα, ασκώντας παράλληλα και τα θρησκευτικά του καθήκοντα, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιμέλεια. Αυτή η στάση περιγράφεται αναλυτικά στο παρακάτω απόσπασμα απ΄ το ίδιο βιβλίο.

Τί­ «­εἶναι» ­ὁ­ Γάμος

Τί­ «­εἶναι» ­ὁ­ Γάμος

Δυστυχῶς, ἡ ὀμορφιά τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας στίς ἡμέρες μας περνάει κρίση. Σχεδόν καθημερινά μαθαίνουμε γιά κάποιο διαζύγιο καί διάλυση τῆς οἰκογενειακῆς συνοχῆς. Γιά τό μεγάλο αὐτό θέμα, πού πρέπει νά μᾶς ἀπασχολήσει ὅλους μας, ἀφοῦ μᾶς ἀφορᾶ ὡς γονεῖς γιά τά παιδιά καί ἐγγόνια μας ἤ ὡς ὑποψηφίους νά ἔρθουμε «εἰς γάμου κοινωνία», πολύ θά μᾶς βοηθήσει νά μελετήσουμε καλά καί νά ἐφαρμόσουμε αὐτά πού γράφονται παρακάτω ἀπό τούς Φιλικούς Κύκλους τῶν Μητέρων τοῦ «Ἀποστόλου Παύλου».

ΠΡΑΚΤΙΚΈΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ( ομιλία του π. Θεοδώρου στη Σχολή Γονέων Αγίου Νικολάου Βόλου)

08 ομιλία σχολής γονέων Α Νικολάου Βόλου 13 11 2017

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ομιλία του π. Θεοδώρου Μπατάκα

στην Ενοριακή Σχολή Γονέων του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου με θέμα: 

«Νά κοινωνεῖτε μετά φόβου καί τρόμου, μέ καθαρή συνείδηση μέ νηστεία καί προσευχή»

Του ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Μέ ἀφορμή τή μνήμη (13 Νοεμβρίου) τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, θά σχολιάσουμε τήν «τοποθέτησή» του σ’ ἕνα οὐσιῶδες θέμα, πού ἀφορᾶ τό σύνολο τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν: «Πῶς καί πότε πρέπει νά κοινωνοῦμε». 
Μιά «τοποθέτηση» πού ἔχει παρερμηνευθεῖ, γιατί λέγεται «ἡ μισή ἀλήθεια, πού εἶναι τό χειρότερο ψέμα», μέ ἀποτέλεσμα ὁ μεγάλος Ἅγιος νά ἀδικεῖται.

Tι κάνουν οι Χριστιανοί ;

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κ.Καλλινίκου

( απόσπασμα από το βιβλίο «Μαρτύριο και μαρτυρία των πιστών» εκδόσεις Χρυσοπηγή)

Τι κάνουν οι χριστιανοί στο σημερινό κόσμο ; Προσεύχονται. Αγωνιούν. Δίνουν τη μαρτυρία του Χριστού ; Αγωνίζονται να βοηθήσουν την κοινωνία που βαδίζει προς τον γκεμό.

Δυστυχώς οι χριστιανοί, σε μεγάλο βαθμό κοιμούνται, ησυχάζουν.

Δύο παγίδες του διαβόλου

Πολλές εἶναι οἱ παγίδες που στήνει ὁ διάβολος, για να πιάσει τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί νά τίς ὁδηγήσει στόν ὄλεθρο. Δυό ἀπ᾿ αὐτές εἶναι ἡ ἀργία καί ἡ πολυπραγμοσύνη. Καί ἡ ἀργία, δηλαδή τό νά κάθεται κανείς καί νά σαπίζει σέ μιά ἀξιοκατάκριτη ἀπραξία, καί ἡ πολυπραγμοσύνη, δηλαδή τό νά μπλέκεται κανείς μέ χίλιες ὑποθέσεις καί δουλιές, εἶναι ἐμπόδια γιά τή σωτηρία.

Πολλοί χριστιανοί, προπαντός οἱ νέοι, περνᾶνε τή μέρα τους χωρίς ἐργασία. Περπατᾶνε στίς πλατεῖες, μιλᾶνε γιά τά διάφορα νέα, κοροϊδεύουν τούς διαβάτες, καί ὅταν πηγαίνουν στήν ἐκκλησία, τό κάνουν γιατί δέν ἔχουν νά κάνουν τίποτ᾿ ἄλλο. Ἔτσι σπαταλᾶνε τό χρόνο τους χωρίς κανένα κέρδος. Τό Ἅγιο Πνεῦμα στή Σοφία Σειράχ λέει, ὅτι «πολλήν κακίαν ἐδίδαξεν ἡ ἀργία»1.

Κοιτάζοντας κατάματα την αμαρτία

Αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος, Εφημέριος, Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Παλιότερα η σχέση ενός ανθρώπου με την Εκκλησία δήλωνε ότι η Εκκλησία είναι ζωή και ο τρόπος της είναι κι εκείνος τρόπος ζωή. Γι  αὐτό όταν ένας άνθρωπος έκανε μια αμαρτία ο πνευματικός, ο πρεσβύτερος της μετανοίας όπως λεγόταν τότε, τι του έβαζε ως επιτίμιο; Του έβαζε το επιτίμιο να μη κοινωνήσει (ποιόν άνθρωπο απασχολεί σήμερα το να μην κοινωνήσει;

Η δικαιολογία γεννιέται από την αμετανοησία μας

Τα λόγια μας τα καταθέτουμε,ως επί το πλείστον, προς υποστήριξη του εαυτού μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία από αυτήν. Ο καθένας αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αυθεντία και όχι τον Θεό.

Λέμε πάντα "ναι μεν, αλλά...". Ο Θεός έκανε εκείνο, όμως...Ο Χριστός μας είπε εκείνο, όμως...Οι άγιοί μας πάθανε εκείνο, υπέμειναν το άλλο, όμως...

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΙΟΥΝΙΟΥ 2020