"Όταν ο Χριστός μας 2000 χρόνια πριν έλεγε στους μαθητές και Αποστόλους του να πάνε σ’ όλη τη γη και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας (Ματθ. 28, 19) είναι βέβαιο ότι γνώριζε ήδη πως η ανθρώπινη εφευρετικότητα θα άνοιγε νέους ορίζοντες προκειμένου να καταργήσει τις αποστάσεις, να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και άρα να αυξήσει την διεισδυτικότητα του Θείου Λόγου.
Σήμερα μπροστά στην πραγματικότητα της απίστευτης διάδοσης των νέων τεχνολογιών και κυρίως της προσβασιμότητας στο ίντερνετ από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη είναι προφανές ότι η έννοια του ευαγγελισμού δηλαδή της διάδοσης του Λόγου του Θεού στα μήκη και τα πλάτη της γης αποκτά και νέες διαστάσεις και προοπτικές.
To internet αποτελεί ένα μοναδικό «εργαλείο» για την προσέγγιση ειδικά των νέων ανθρώπων, ένα συγκλονιστικό περιβάλλον στο οποίο οι νέες ιδέες και βέβαια οι πάντα επίκαιρες αξίες του Ευαγγελίου μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος να ανθίσουν".

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Προτιμούμε τα πρωτεία, παρά την διακονία.


Όταν πάψουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας, να διεκδικούμε πρωτεία, να διεκδικούμε δικαίωση, τότε θα γίνουμε ελεύθεροι.
Είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο να πάψεις να διεκδικείς, δύσκολο να γκρεμίσεις του λογισμούς περί της αξιότητάς σου. Είναι όμως αναγκαίο. Διότι χωρίς αυτό πάντα θα είμαστε δούλοι του εγώ μας. Δεν θα βρούμε ποτέ τον Θεό.

Πάντα μπροστά μας θα στέκουν τα κατορθώματά μας, η ορθοδοξία μας, η νηστεία μας, η αγρυπνία μας, η καλοσύνη μας, ο εκκλησιασμός μας, η ανεξικακία μας, η σιωπή μας, η αρετή μας.
Θα αυτοθεωνόμαστε.
Συνεχώς θα δημιουργούμε εξωτερικά, αλλά μέσα θα όζουμε.
Θα επεκτείνουμε τα πνευματικά παλαίσματά μας για τα μάτια του κόσμου, εσωτερικά όμως θα είμαστε κενοί.
Θα κοπιάζουμε εξωτερικά ώστε να αποδείξουμε ότι είμαστε του Θεού, ότι είμαστε θεραπευμένοι, όμως εσωτερικά θα παραμένουμε τυφλοί, παράλυτοι, καχεκτικοί, λεπροί, νεκροί.
Θα ψευτοειρηνεύουμε μέσα στην πνευματική αυτονομία μας που προκαλεί ταραχές και διαμάχες.
Ο Θεός θα παραμένει πάντοτε καταπατητής των δικαιωμάτων μας, της γνώμης μας.
Θα ψάχνουμε την δικαίωση μέσα από την αντιπαράθεση με τους άλλους.
Θα προσπαθούμε να νιώθουμε σπουδαίοι μέσα από την σύγκρουση με τους άλλους.
Δεν μπορούμε να υποψιαστούμε τί σημαίνει «εν Χριστώ ζωή», «Χάρις», «Αγάπη», «Ειρήνη», «Χαρά», όταν κλείνουμε ερμητικά τα μάτια μας στον θάνατο, όταν το μόνο που μας νοιάζει είναι «το καλό μας όνομα», όταν η αρετή μας γίνεται αυτοσκοπός, όταν εμμονή της ζωής μας είναι η προστασία του εαυτού μας.
Όλα τα υπολογίζουμε με βάση την επίγεια ζωή μας.
Αναπόφευκτα λοιπόν έρχεται η διάσπαση, έρχεται ο χωρισμός.
Διότι προτιμούμε «να έχουμε δίκαιο» τώρα, παρά να είμαστε μαζί για πάντα.
Προτιμούμε τα πρωτεία, παρά την διακονία.
Προτιμούμε τον μονόλογο, παρά τον διάλογο.
Προτιμούμε την μοναξιά, παρά την συνύπαρξη.
Προτιμούμε τα συνοικέσια παρά τον έρωτα.
Προτιμούμε φυλακές παρά ελευθερία.
Προτιμούμε χώμα παρά πνεύμα.
Προτιμούμε την Θρησκεία παρά την Εκκλησία.
Προτιμούμε, ενώ δεν θα έπρεπε να προτιμούμε παρά μόνον να ποθούμε...απαθώς.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...