Η Φιλανθρωπία του Θεού

Ο Θε­ός δεν α­γα­πά τί­πο­τε πιο πο­λύ α­πό τον άν­θρω­πο!

Αυ­τό, νο­μί­ζω, το μή­νυ­μα μπο­ρού­με να α­ντλή­σου­με α­πό την με­γά­λη ε­ορ­τή των Χρι­στου­γέν­νων πού ζού­με αυ­τες τις η­μέ­ρες.

Ό­λο το ά­γιο Ευ­αγ­γέ­λιο μας ο­μι­λεί για την φι­λαν­θρω­πί­α του Θε­ού!

«Ού­τως η­γά­πη­σεν ο Θε­ός τον κό­σμον, ώ­στε τον υ­ιόν αυ­τού τον μο­νο­γε­νή έ­δω­κεν, ί­να πας ο πι­στεύ­ων εις αυ­τόν μή α­πό­λη­ται, αλ­λ’ έ­χη ζω­ήν αι­ώ­νιον» (Ιω­άν. γ’ 16), δια­κη­ρύτ­τει ο μα­θη­τής της α­γά­πης και Ευ­αγ­γε­λι­στής Ιω­άν­νης ο Θε­ο­λό­γος.

Ό­λο το κο­σμο­σω­τή­ριο έρ­γο του Σω­τήρος ημών Ιησού Χρι­στού α­πο­βλέ­πει στην σω­τη­ρί­α του αν­θρώ­που! Η α­γί­α Του γέν­νη­σις, μέ­σα στις πιο τα­πει­νές συν­θή­κες, ό­λα τα γε­γο­νότα πού ε­πα­κο­λού­θη­σαν κα­τά την δια­δρο­μή Του στους χρό­νους της ε­πι­γεί­ου πα­ρου­σί­ας Του, τι άλ­λο μαρ­τυ­ρούν πα­ρά την ά­πει­ρη του Θε­ού φι­λαν­θρω­πί­α!

Ἡ εὐσπλαχνία

Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

Ἔχομε χρέος, νά εἴμαστε εὔσπλαγχνοι: στούς φτωχούς· στούς πονεμένους· στούς ξένους. Αὐτό οἱ ἅγιοι πατέρες μας, οἱ μεγάλοι φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας, τό εἶχαν κάμει πρόγραμμα τῆς ζωῆς τους.

Γιά νά φθάσωμε καί ἐμεῖς στήν ἀρετή αὐτή, πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις, νά κάμωμε ἔργο τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκ. 6,36).

Φιλανθρωπία...

Οι μέρες που ζούμε είναι δύσκολες, σωρεύουν πολλή και δικαιολογημένη οργή, πικρία και τσαντίλα , θυμό και αγανάκτηση...Είναι απαραίτητο , ειδικά τούτο τον καιρό να υπάρχει αγαπητικό αντίβαρο που θα ισορροπεί την εσωτερική μας ταραχή , θα ξεπλένει τα πικρά νερά του ψυχικού κυματισμού , θα διατηρεί την οντολογική μας πυξίδα σε καλή λειτουργία...

Διακριτική και θεϊκή η φιλανθρωπία

Η αληθινή φιλανθρωπία
Δεν συνίσταται απλώς
Στο να ελεούμε τον πτωχό.
Μόνη δυστυχία μεταξύ των ανθρώπων
Δεν είναι η πενία.