Ἡ προσευχή, γιὰ νὰ εἶναι θεάρεστη, ἐκτός τοῦ ὅτι πρέπει νὰ εἶναι τελωνική καὶ νὰ μὴν ἔχωμε ἐχθρότητες πρὸς τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ κρυφὲς ἐλεημοσύνες, ὅπως ἔκανε ὁ Κορνήλιος.
Ὁ Κύριος ἀρέσκεται νὰ βλέπη τὸν κρυφὸ πνευματικό μας ἀγώνα. Πρέπει νὰ ἐλεοῦμε χωρὶς νὰ κάνωμε διαφήμισι, δῆθεν γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν οἱ ἄλλοι. Ὁ Κύριος ὅταν βλέπη τὸν κρυφό μας ἀγώνα καὶ τὶς ἐλεημοσύνες μας, ὅταν κρίνη, θὰ τὸ ἀποδώση εἰς τὸ φανερόν, ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο καὶ χρήσιμο γιὰ ἐμᾶς.
Σκέψεις και συμβουλές
Μαρία Σκαμπαρδώνη
Φοιτήτρια Θεολογίας και Δημοσιογράφος
Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από την προσπάθεια του ανθρώπου να επικοινωνήσει με το Θεό. Πιο προσωπική και ιερή στιγμή από μία ψυχή που εναποθέτει κάθε αίτημα και ευχαριστία μπροστά σε αυτόν τον Παντογνώστη και Παντοδύναμο Δημιουργό, ο οποίος κρατάει τα πάντα στα χέρια Του.
Στην προσευχή μας σχεδόν όλες τις φορές αντί να μιλήσουμε με τον Θεό μιλάμε στον εαυτό μας. Μια συνεχή μουρμούρα, ένα παραμιλητό που όχι μόνο δεν μας προσφέρει επικοινωνία με τον Θεό αλλά μας αποκόπτει από κάθε τι εκτός από το εγώ μας.
Λέμε ότι προσευχόμαστε αλλά δεν μιλάμε στον Θεό. Συζητάμε με τον εαυτούλη μας. Εκθέτουμε τους προβληματισμούς μας και έπειτα προσπαθούμε να βρούμε λύσεις, απαντήσεις.
Ένα θέμα πάντα επίκαιρο και πάντα φλέγον για κάθε συνειδητό χριστιανό. Η σημασία του και η αξία του είναι πράγματι ανυπολόγιστη για καθένα, που έστω και στοιχειωδώς αγωνίζεται να ζει κατά το θέλημα του Θεού.
Και όμως εμείς οι άνθρωποι οι αδύνατοι τι παθαίνουμε; Ένα τέτοιο καταπληκτικής δραστικότητος όπλο το αφήνουμε συχνά αναξιοποίητο ή το χρησιμοποιούμε λανθασμένα σε ώρες πολλές φορές κρίσιμες, που διακυβεύονται ύψιστα πνευματικά μας συμφέροντα.
Με την μνήμη του Θεού και την προσευχή ο άνθρωπος φανερώνει την αληθινή ευγένεια της φύσεώς του, που είναι μεθόριο μεταξύ ορατού και αοράτου κόσμου και «ζώον θεούμενον»· ξεπερνά την φυσική αναγκαιότητα, εκτείνει την ύπαρξή του μέχρι τον Θεό, αισθάνεται ελεύθερος από ό,τι τον κρατά αιχμάλωτο στην γη.
Ο φαρισαίος είναι ο "καθώς πρέπει" άνθρωπος. Και οι καθως πρέπει άνθρωποι κάθε εποχής έχουν ανάμεσα στις άλλες υποχρεώσεις τους κι' αυτή΄νά τηρούν τους τύπυς - πρό πάντων αυτούς! - που επιβάλλει η κοινωνική συμβίωση. Κι' αν η κοινωνική ετικέττα απαιτεί τον εκκλησιασμό, θα πάνε, θα "προσευχηθούν" μαζί με τους άλλους. Θα φύγουν ικανοποιημένοι. Είναι εν τάξει!...
Ο φορμαλισμός όμως "οίδε τι προσεύξεται". Γι'αυτό και η προσευχή είναι τόσο φτωχή χωρίς υπαρξιακή συμμετοχή. Ξένη πρός τη Γεσθημανή. Γι' αυτό δεν είναι προσευχή.
Αληθινή προσευχή είναι αυτή, που απευθύνει στο Θεό ο τελώνης.
« Υπελείφθη δε Ιακώβ μόνος, και επάλαιεν άνθρωπος μετ αυτού έως πρωϊ… και εκάλεσεν Ιακώβ το όνομα του τόπου εκείνου, Είδος Θεού• είδον γαρ Θεόν πρόσωπον προς πρόσωπον, και εσώθη μου η ψυχή» (Γεν. λβ´ 24, 30).
Είναι γνωστός ο ορισμός της προσευχής, σύμφωνα με τον οποίο προσευχή είναι η κοινωνία και ένωση του ανθρώπου με τον Θεό1. Η προσευχή, λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, κατά την ενέργειά της είναι «Θεού καταλλαγή, αμαρτημάτων ιλασμός, η μέλλουσα ευφροσύνη, τροφή ψυχής»2. Και ο ιερός Χρυσόστομος προσθέτει• «Ευχή, γαλήνη ψυχής… Ποθος εστί προς Θεόν, αγάπη ανεκλάλητος, πλούτος αναφαίρετος, σίτισις ουρανία κορεννύουσα την ψυχήν»3.
