"Όταν ο Χριστός μας 2000 χρόνια πριν έλεγε στους μαθητές και Αποστόλους του να πάνε σ’ όλη τη γη και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας (Ματθ. 28, 19) είναι βέβαιο ότι γνώριζε ήδη πως η ανθρώπινη εφευρετικότητα θα άνοιγε νέους ορίζοντες προκειμένου να καταργήσει τις αποστάσεις, να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και άρα να αυξήσει την διεισδυτικότητα του Θείου Λόγου.
Σήμερα μπροστά στην πραγματικότητα της απίστευτης διάδοσης των νέων τεχνολογιών και κυρίως της προσβασιμότητας στο ίντερνετ από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη είναι προφανές ότι η έννοια του ευαγγελισμού δηλαδή της διάδοσης του Λόγου του Θεού στα μήκη και τα πλάτη της γης αποκτά και νέες διαστάσεις και προοπτικές.
To internet αποτελεί ένα μοναδικό «εργαλείο» για την προσέγγιση ειδικά των νέων ανθρώπων, ένα συγκλονιστικό περιβάλλον στο οποίο οι νέες ιδέες και βέβαια οι πάντα επίκαιρες αξίες του Ευαγγελίου μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος να ανθίσουν".

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣH:
ΣΑΒΒΑΤΟ 14/10 και ΠΕΜΠΤΗ 19/10 ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Πρόσκληση για φαγητό


cooker_dog_mesaΈνας σκύλος ζούσε στο σπίτι ενός πλούσιου τραπεζίτη και κάθε μέρα τρωγόπινε από τα περισσεύματα των φαγητών που στρώνονταν στο μεγάλο τραπέζι.
– Είμαι πολύ τυχερός, κοκορευόταν ο σκύλος μας στις παρέες των σκύλων που περνούσαν έξω από την αυλή του αρχοντικού σπιτιού του.
– Σαν πολλά δε μας τα λες; Oι άλλοι σκύλοι τον κορόιδευαν και θεωρούσαν καυχησιές και παχιά λόγια τα όσα τους έλεγε.
Μια μέρα λοιπόν, που το αφεντικό του ετοίμαζε τραπέζι στον δήμαρχο της πόλης και στρώθηκε δείπνο με του πουλιού το γάλα, ο σκύλος μας σκέφτηκε να προσκαλέσει έναν από τους φίλους του σκύλους.

– Φίλε μου, έλα να δειπνήσουμε μαζί, γιατί θα φάμε για μια πόλη σήμερα. Κι έτσι θα καταλάβετε τι ζωή και κότα περνάω.
Όταν μπήκε στο αρχοντόσπιτο ο φιλοξενούμενος σκύλος θάμαξε και γούρλωσε τα μάτια του μπροστά στο μεγάλο τραπέζι με τα τόσα φαγητά.
– Αμάν, τι χαρά είναι τούτη που με βρήκε! Θα φάμε για έναν μήνα σήμερα!
Καθώς του τρέχανε τα σάλια, έστρεψε το σώμα του και κοίταξε να βρει τον φίλο του τον σκύλο, που τον είχε καλέσει, κουνώντας πέρα δώθε την ουρά του. Ο μάγειρας όμως του σπιτιού, που τον εντόπισε απ΄ την ουρά του που την κουνούσε πέρα δώθε, τον αρπάζει από το πόδι και τον πετάει έξω από το παράθυρο.
Ουρλιάζοντας ο σκύλος μας το βάζει στα πόδια κατατρομαγμένος και στους άλλους σκύλους τους φίλους του που τον συναπαντούν και τον ρωτούν για το δείπνο απαντά με λαχτάρα:
– Από το πολύ πιοτό που ήπια, έγινα φέσι από το μεθύσι κι ούτε είδα από πού βγήκα.
Κι έφυγε παραπατώντας ντροπιασμένος… «Πώς εμπιστεύτηκα κάποιον που δεν πραγματοποιεί ο ίδιος τίποτα!» αναλογιζόταν με την ουρά κάτω από τα σκέλια.
Αλλά μήπως έτσι κάπως δε συμβαίνει και σε μας όταν εμπιστευόμαστε «φίλους» ανεύθυνους και ανίκανους να πραγματοποιήσουν κάτι από μόνοι τους και μας καλούν σε «δείπνα με ξένα πιάτα»; 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...