ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΙ ΝΑΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΪΟΥ

Ύστερα από περίπου δύο μήνες θα μπορέσουμε από αυτή την Κυριακή 17/5 της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, να συμμετάσχουμε πάλι στη θεία Λειτουργία της ενορίας μας.

Όμως, ισχύουν ακόμα κάποια περιοριστικά μέτρα. Σας ενημερώνουμε λοιπόν, να γνωρίζετε:

1. Παρακαλούμε πολύ ηλικιωμένους ανθρώπους ή κάποιους από τους συνανθρώπους μας που έχουν υποκείμενα νοσήματα (πνευμονολογικά, καρδιακά κλπ.) ή κάποιους που αυτή την εποχή αντιμετωπίζουν κρυολόγημα και βήχουν, να αποφύγουν προς το παρόν να έλθουν στο Ναό.

2. Τηρώντας τις προβλεπόμενες αποστάσεις, υπάρχει μέγιστος επιτρεπόμενος αριθμός προσώπων που μπορούν να παρευρίσκονται στο Ναό. Αυτό σημαίνει ότι ίσως δεν χωρέσουν όλοι μέσα στον κυρίως Ναό και επίσης ότι δεν μπορούμε να κάτσουμε όπου θέλουμε.

3. Για να τηρηθούν τα μέτρα προστασίας, οι θέσεις είναι ήδη καθορισμένες. Ακολουθούμε λοιπόν, τις οδηγίες των Εκκλ. Επιτρόπων και των συνεργατών του Ναού (θα φέρουν διακριτικό σήμα για να τους αναγνωρίζετε) και καθόμαστε όπου μας υποδείξουν, ώστε να διευκολύνουμε την καλύτερη πρόσβαση όλων.

4. Ο Ναός μας θα ανοίξει την Κυριακή περίπου στις 6.30 το πρωί. Οι πρώτοι θα καταλάβουν θέσεις στον κυρίως Ναό. Νέες κοπέλες και κυρίες μπορούν να ανέβουν στον Γυναικονίτη ακολουθώντας κι εκεί τις οδηγίες των συνεργατών μας.

Οικογένειες μαζί με παιδιά ή κάποιοι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι προτιμότερο να εκκλησιαστούν στην ισόγεια αίθουσα του Ναού, όπου θα υπάρχει ζωντανή μετάδοση με εικόνα και ήχο. Προφανώς οι οικογένειες θα καταλάβουν μαζί κάποιο χώρο. Δεν θα κάτσουν μεμονωμένα.

5. Όταν γεμίσει ο κυρίως Ναός και ο Γυναικονίτης, τότε θα οδηγούμαστε στην ισόγεια αἰθουσα του Ναού, όπου πάλι θα ακολουθούμε τις σχετικές οδηγίες, όμορφα και ήσυχα. Αν γεμίσει και η ισόγεια αίθουσα, τότε αναγκαστικά θα παραμείνουμε στον προαύλιο χώρο. Θα προσπαθήσουμε να υπάρχουν θείες Λειτουργίες και μέσα στην βδομάδα, ώστε να μπορούν να εκκλησιαστούν περισσότεροι.

6. Κεράκι μπορούμε να ανάψουμε είτε πάνω στο Ναό, είτε κάτω στο Παρεκκλήσι.

7. Σε κάθε είσοδο-έξοδο υπάρχουν αντισηπτικά και μαντηλάκια που μπορείτε να χρησιμοποιείτε.

8. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, όσοι βρίσκονται στον κυρίως Ναό και τον Γυναικονίτη, έχουν ετοιμαστεί και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά τηρώντας τις αποστάσεις, προς τον Σολέα, την Ωραία Πύλη.

Όσοι βρίσκονται στην ισόγεια αίθουσα και θέλουν να κοινωνήσουν, δεν θα μετακινηθούν. Θα κατέβει εκεί ο ιερέας.

Όσοι βρίσκονται έξω από τον Ιερό Ναό και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά προς την ισόγεια αίθουσα από τη είσοδο της οδού Θεομήτορος.

9. Όλοι θα θέλαμε να ήταν κάπως αλλιώς τα πράγματα, και να μην χρειάζονταν όλα αυτά. Όμως οφείλουμε να προσαρμοστούμε. Και να θυμόμαστε πάντα ότι δίνουμε «εξετάσεις» αξιοπρέπειας, σεβασμού και πίστης.

10. Ζητούμε συγγνώμη και ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ να ακολουθήσετε πιστά τις παραπάνω οδηγίες.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Γιατί, Κύριε;

Γιατί, Κύριε;
Αὐτή εἶναι ἡ πολυσυνηθισμένη φράσις πού λέγεται ἀπό κάθε ἄνθρωπο, κάθε φορά πού περνάει δύσκολες ὧρες στήν ζωή του. Ὅταν μάλιστα ἡ μία θλῖψις διαδέχεται τήν ἄλλη, ὅταν τήν μιά στενοχώρια ἀκολουθῆ ἡ ἄλλη, ὅταν τό ἕνα βάσανο συνοδεύεται ἀπό ἕνα ἄλλο, τότε εἶναι, θά λέγαμε, φυσικό ὁ ἄνθρωπος νά ἐρω­τᾶ τόν Θεό. «Γιατί, Κύριε, τόσος πόνος καί τό­ση θλῖψις στήν ζωή μου; Γιατί ἐπιτρέπεις τόσο σκληρά νά ὑποφέρω;». Εἶναι πολύ ἀνθρώπινο, ἐκεῖνος πού δέχεται ἀλλεπάλληλα χτυπήματα στήν ζωή του νά ἀπευθύνεται στόν Θεό, ζητώντας νά τοῦ δοθῆ κάποια ἀπάντησις στήν ἀπορία του ἤ στό παράπονό του. Σ’ αὐτήν ἀ­κρι­βῶς τήν κατάστασι εὑρισκόμενος ὁ Δαυΐδ, ἔπειτα ἀπό τά σκληρά χτυπήματα πού δέχεται, προβάλλει τό ἐνδόμυχο παράπονό του στόν Θεό: Γιατί, Θεέ μου, νά ὑποφέρω τόσο πολύ; Γιατί τόσοι ἄνθρωποι μέ θλίβουν καί μέ στενοχωροῦν; Γιατί τό σπλάγχνο μου, τό παιδί μου, ἔγινε ὁ ἄσπονδος ἐχθρός μου; Γιατί τόσοι ἄν­θρωποι μέ περικυκλώνουν ἀπειλητικά, μέ ἀ­κο­­νισμένα τά σπαθιά τους;

Ἄνθρωποι καί δαίμονες ἀπειλοῦν τόν Δαυΐδ καί τοῦ δηλώνουν κατηγορηματικά: «Γι’ αὐτόν ὅλα τελείωσαν. Τό βασίλειό του τό ἔχασε. Θά χάση καί τήν ζωή του. Ὁ Θεός τόν ἐγκατέλειψε. Ἄς μήν ἐλπίζη πιά σ’ Αὐτόν». Αὐτά κηρύτ­τουν οἱ πολέμιοί του. Αὐτά παραγγέλλουν οἱ ἐχθροί του. Καί ὁ Δαυΐδ; Στούς ἑπόμενους στίχους τοῦ ψαλμοῦ θά δοῦμε πῶς τούς ἀντιμετωπίζει καί πῶς τοποθετεῖ τόν ἑαυτό του στίς κρίσιμες ὧρες τῆς σκληρῆς δοκιμασίας.

Σέ παρόμοιες περιπτώσεις, μ’ αὐτές πού βρέθηκε ὁ Δαυΐδ, πολλές φορές βρισκόμαστε καί ἐμεῖς. Ὅλοι μας στήν ζωή αὐτή δοκιμαζόμαστε. Ὅλοι μας πίνουμε γουλιά-γουλιά ἀπ’ τό πικρό ποτήρι τῶν θλίψεων. Ὁ καθένας μας, ἀσφαλῶς, γνωρίζει τά δικά του βάσανα.

Πικραίνεται ἡ μάνα ἀπό τό παιδί, ὅπως καί τό παιδί ἀπό τήν μάνα. Βασανίζεται ἡ γυναῖκα ἀπό τόν ἄνδρα, ὅπως καί ὁ ἄνδρας ἀπό τήν γυναῖκα. Ὑποφέρει ἡ νύφη ἀπό τήν πεθερά, ὅπως καί ἡ πεθερά ἀπό τήν νύφη. Βασανίζεται ὁ μεγάλος ἀ­δελφός ἀπό τόν μικρό, ὅπως καί ὁ μικρός ἀπό τόν μεγάλο. Πικραίνεται ὁ ἕνας φίλος ἀπό τόν ἄλλον. Ἀλληλοστενοχωροῦνται οἱ ἄνθρωποι μεταξύ τους. Ὑποφέρει ὁ ἄρρωστος στό κρεββάτι τοῦ πόνου, ὁ φυλακισμένος, πού κάποια παρα­τιμονιά του τόν ὡδήγησε στήν φυλακή, ἡ χαροκα­μένη γυναῖκα πού ἔχασε τόν ἄνδρα της καί τό ταλαιπωρημένο ὀρφανό πού ἔχασε τούς γονεῖς του. Καί εἶναι ὁ κόσμος αὐ­τός, χωρίς καμμιά ἀμφιβολία, ζυμωμένος μέ πολλά δάκρυα, ποτισμένος μέ ποτάμια αἵματος καί τσακισμένος καί βασανισμέ­νος ἀπό ἀτέλειωτες θλίψεις καί δοκιμασίες.

Σέ τέτοιες στιγμές δοκιμασίας ἄκουσε καί ὁ δικός μας φύλακας ἄγγελος νά λέμε τό «Γιατί, Κύριε;». Στά χείλη τοῦ χριστιανοῦ, ὅμως, αὐτό τό «γιατί» δέν ἔχει τόση πίκρα καί εἶναι ἀπαλλαγμένο ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ γογγυσμοῦ. Ὁ χριστιανός πού γνωρίζει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, δέν βλέπει τίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες σάν μιά κατάρα, ἀλλά σάν μιά εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ὁ χριστιανός γνωρίζει ὅτι ἡ παροῦσα ζωή εἶναι γεμάτη ἀπό θλίψεις καί δοκιμασίες. Τό εἶπε ὁ Χριστός μας ἁπλά καί κατηγορηματικά: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε, ἀλλά θαρσεῖτε...» (Ἰω­άν. ιστ΄, 33). Ἡ ἐπίγειος ζωή τοῦ Χριστοῦ στάθηκε πάντα ζωή σταυρική. Καί ὁ χριστιανός πού θέλει νά εἶναι ἄξιος μαθητής τοῦ Χριστοῦ, δέν μπορεῖ νά ἀρνῆται τήν ἐσταυρωμένη ζωή.

Ὁ χριστιανός γνωρίζει πόσο εὐεργετικά ἐπιδροῦν στόν ἐξαγιασμό τῆς καρδιᾶς του οἱ θλίψεις καί οἱ δοκιμασίες. Γιά τόν χριστιανό, τά βάσανα καί τά ἀλλεπάλληλα χτυπήματα τῆς ζωῆς εἶναι τό καμίνι πού καθαρίζει τήν ψυχή, ὅπως ἀκριβῶς καθαρίζει ἡ φωτιά τό χρυσάφι. Καί ὅσες φορές ὡς ἄνθρωπος, ἀποκαμωμένος ἀπό τό βάρος τῶν δοκιμασιῶν, ἀποτολμᾶ τό «Γιατί Κύριε;» θά παίρνη μυστικά μέσα του μιά ἀπάντησι: «Διότι ἐπιθυμῶ τόν ἁγιασμό σου καί λαχταρῶ σάν ἄγγελο νά σέ δῶ στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Μπορεῖ κανείς νά ἔχη ἀντιρρήσεις; Ἀσφαλῶς, ὄχι!

Πηγή: Ἀρχιμανδρίτου π. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ, «Ψαλῷ τῷ Θεῷ μου», ἐκδόσεις Ο.Χ.Α. «ΛΥΔΙΑ».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...