ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΙ ΝΑΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΪΟΥ

Ύστερα από περίπου δύο μήνες θα μπορέσουμε από αυτή την Κυριακή 17/5 της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, να συμμετάσχουμε πάλι στη θεία Λειτουργία της ενορίας μας.

Όμως, ισχύουν ακόμα κάποια περιοριστικά μέτρα. Σας ενημερώνουμε λοιπόν, να γνωρίζετε:

1. Παρακαλούμε πολύ ηλικιωμένους ανθρώπους ή κάποιους από τους συνανθρώπους μας που έχουν υποκείμενα νοσήματα (πνευμονολογικά, καρδιακά κλπ.) ή κάποιους που αυτή την εποχή αντιμετωπίζουν κρυολόγημα και βήχουν, να αποφύγουν προς το παρόν να έλθουν στο Ναό.

2. Τηρώντας τις προβλεπόμενες αποστάσεις, υπάρχει μέγιστος επιτρεπόμενος αριθμός προσώπων που μπορούν να παρευρίσκονται στο Ναό. Αυτό σημαίνει ότι ίσως δεν χωρέσουν όλοι μέσα στον κυρίως Ναό και επίσης ότι δεν μπορούμε να κάτσουμε όπου θέλουμε.

3. Για να τηρηθούν τα μέτρα προστασίας, οι θέσεις είναι ήδη καθορισμένες. Ακολουθούμε λοιπόν, τις οδηγίες των Εκκλ. Επιτρόπων και των συνεργατών του Ναού (θα φέρουν διακριτικό σήμα για να τους αναγνωρίζετε) και καθόμαστε όπου μας υποδείξουν, ώστε να διευκολύνουμε την καλύτερη πρόσβαση όλων.

4. Ο Ναός μας θα ανοίξει την Κυριακή περίπου στις 6.30 το πρωί. Οι πρώτοι θα καταλάβουν θέσεις στον κυρίως Ναό. Νέες κοπέλες και κυρίες μπορούν να ανέβουν στον Γυναικονίτη ακολουθώντας κι εκεί τις οδηγίες των συνεργατών μας.

Οικογένειες μαζί με παιδιά ή κάποιοι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι προτιμότερο να εκκλησιαστούν στην ισόγεια αίθουσα του Ναού, όπου θα υπάρχει ζωντανή μετάδοση με εικόνα και ήχο. Προφανώς οι οικογένειες θα καταλάβουν μαζί κάποιο χώρο. Δεν θα κάτσουν μεμονωμένα.

5. Όταν γεμίσει ο κυρίως Ναός και ο Γυναικονίτης, τότε θα οδηγούμαστε στην ισόγεια αἰθουσα του Ναού, όπου πάλι θα ακολουθούμε τις σχετικές οδηγίες, όμορφα και ήσυχα. Αν γεμίσει και η ισόγεια αίθουσα, τότε αναγκαστικά θα παραμείνουμε στον προαύλιο χώρο. Θα προσπαθήσουμε να υπάρχουν θείες Λειτουργίες και μέσα στην βδομάδα, ώστε να μπορούν να εκκλησιαστούν περισσότεροι.

6. Κεράκι μπορούμε να ανάψουμε είτε πάνω στο Ναό, είτε κάτω στο Παρεκκλήσι.

7. Σε κάθε είσοδο-έξοδο υπάρχουν αντισηπτικά και μαντηλάκια που μπορείτε να χρησιμοποιείτε.

8. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, όσοι βρίσκονται στον κυρίως Ναό και τον Γυναικονίτη, έχουν ετοιμαστεί και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά τηρώντας τις αποστάσεις, προς τον Σολέα, την Ωραία Πύλη.

Όσοι βρίσκονται στην ισόγεια αίθουσα και θέλουν να κοινωνήσουν, δεν θα μετακινηθούν. Θα κατέβει εκεί ο ιερέας.

Όσοι βρίσκονται έξω από τον Ιερό Ναό και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά προς την ισόγεια αίθουσα από τη είσοδο της οδού Θεομήτορος.

9. Όλοι θα θέλαμε να ήταν κάπως αλλιώς τα πράγματα, και να μην χρειάζονταν όλα αυτά. Όμως οφείλουμε να προσαρμοστούμε. Και να θυμόμαστε πάντα ότι δίνουμε «εξετάσεις» αξιοπρέπειας, σεβασμού και πίστης.

10. Ζητούμε συγγνώμη και ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ να ακολουθήσετε πιστά τις παραπάνω οδηγίες.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Μαρτυρίες για τη θεία λειτουργία

Μαρτυρίες για τη θεία λειτουργία

Στη Μονή του Αγίου Σάββα (στα Ιεροσόλυμα) γνώρισα και τον ιερομόναχο Γερμανό. Αυτός καταγόταν από την Κέρκυρα και ασπάσθηκε τον μοναχισμό από νεαρής ηλικίας. Απλός, άκακος, απονήρευτος, μειλίχιος, ταπεινός και υπόδειγμα αληθινού μοναχού.

Στη Μονή του Αγίου Σάββα υπάρχει η συνήθεια, στη λειτουργία, όταν γίνει η μεγάλη είσοδος, ο νεωκόρος να τραβάει τα παραπετάσματα που είναι δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας, και ο λειτουργός ιερέας κλείνεται, κατά κάποιο τρόπο, στην αγία τράπεζα. Αυτό γίνεται για να αφιερωθεί εντελώς ο λειτουργός ιερέας στην τέλεση του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας.

Κατά την τετάρτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το έτος 1888 ιερουργούσε στον καθολικό (κεντρικό) ναό ο ιερομόναχος Γερμανός. Εγώ ήμουν στον δεξιό χορό μαζί με τους ψάλτες. Κοντά μου στεκόταν ο ιερομόναχος Κύριλλος, αδελφός της Μονής, ηλικίας εβδομήντα ετών. Αφού έγινε η μεγάλη είσοδος και εισήλθε στο θυσιαστήριο (το άγιο βήμα) με τα τίμια δώρα ο λειτουργός ιερομόναχος Γερμανός, έσυρε ο νεωκόρος τα δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας παραπετάσματα.

Όταν ο ιερουργών Γερμανός εξήλθε στη βασιλική θύρα, για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του ως φλόγα πυρός. Νόμισα ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη και είπα με συγκίνηση προς τον ιερομόναχο Κύριλλο που στεκόταν κοντά μου: «Τι έπαθε ο παπα-Γερμανός;» «Σώπα», μου λέει, «τον άρπαξε η θεία χάρη. Δεν είναι πλέον πνευματικά σε αυτό τον κόσμο, βρίσκεται πνευματικά στον ουρανό· δεν βλέπεις ότι μηχανικά και σαν αφηρημένος κάνει τις κινήσεις;» Του λέω: «Πρώτη φορά το έπαθε αυτό ή και άλλοτε;» «Πάντοτε όταν ιερουργεί, του συμβαίνει αυτό». Από τότε παρατηρούσα και πάντοτε, όταν ιερουργούσε, αρπαζόταν από τη θεία χάρη. Δεν τολμούσα όμως να του πω τίποτε.

Όταν χειροτονήθηκα ιερέας, είπα μια μέρα προς αυτόν: «Παπα-Γερμανέ, διάβασα σε ιερά βιβλία ότι πολλοί ιερείς παλιά, όταν έκαναν τη μεγάλη είσοδο κρατώντας τα τίμια δώρα, δεν πατούσαν στη γη, αλλα φέρονταν στον αέρα. Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι ιερείς;» «Μη αμφιβάλλεις», μου είπε, «μη τυχόν και πάθεις και συ κάτι τέτοιο!»

Και όντως, την επόμενη Κυριακή, κατά την οποία ήμουν εφημέριος, λειτουργούσα στον καθολικό ναό της Μονής. Όταν βγήκα στη μεγάλη είσοδο κρατώντας επί της κεφαλής μου το άγιο δισκάριο με τον άγιο άρτο και στο δεξί μου χέρι το άγιο ποτήριο με το άγιο αίμα, ύψωνα τα πόδια μου διότι δεν έβρισκα στερεό έδαφος να πατήσω· ο δε ιερομόναχος Γερμανός στεκόταν μέσα στο θυσιαστήριο.

Όταν τελείωσε η θεία λειτουργία πήγα στο δωμάτιό μου για να ησυχάσω λίγο. Μετά παρέλευση μιας ώρας ήλθε ο ιερομόναχος Γερμανός και μου λέει: «Γιατί σήμερα, κατά τη μεγάλη είσοδο, σήκωνες τα πόδια σου;»

«Πάτερ Γερμανέ», του είπα, «δεν ξέρω τι μου συνέβη· δεν έβρισκα στερεό έδαφος να πατήσω». «Αυτό είναι», μου είπε, «μεταφερόσουν στον αέρα κρατούμενος από θείους αγγέλους. Πίστευε λοιπόν και μη ερεύνα, διότι το μυστήριο της θείας ευχαριστίας είναι μέγα μυστήριο».

«Μα μόνο κατά τη μεγάλη είσοδο κρατούν τον λειτουργό οι θείοι άγγελοι στον αέρα;» «Ναι· διότι τότε φέρει επάνω του τα τίμια δώρα· όταν τα αποθέσει, τότε η χάρη ενεργεί στο πνεύμα του λειτουργού, το οποίο μεταρσιώνεται στον φωτεινό και ουράνιο κόσμο».



«Πάτερ Γερμανέ», του είπα μια μέρα, «σε παρακαλώ, πες μου, παρίστανται άγγελοι κατά τον καιρό της θείας ιερουργίας;»

«Μάλιστα», μου λέει, «παρίστανται με ευλάβεια και άπειρο σεβασμό. Και αν ο λειτουργός είναι άξιος, αισθάνεται την παρουσία των αγγέλων και πνευματικά στο βάθος της καρδιάς ακούει την αγγελική μελωδία, με την οποία υμνούν το πανάγιο όνομα της Παναγίας Τριάδος, ενώ το πνεύμα του γεμίζει θεία ευφροσύνη και αρπάζεται από τη θεία χάρη σε πνευματική θεωρία και νοερά αισθάνεται το ουράνιο εκείνο φως, τον Θεό. Οι δε θείοι άγγελοι που είναι στο θυσιαστήριο υποβοηθούν νοερά το πνεύμα του ιερουργού στο να φαντάζεται τα ουράνια κάλλη και το ύψος της θυσίας».

Τη στιγμή εκείνη αλλοιώθηκα πνευματικά, ενώ ο Γερμανός δάκρυσε και με πολλή συγκίνηση μου είπε: «Πάτερ Ιωακείμ, αν ξέραμε ποια δόξα και πνευματική ευφροσύνη παρέχει σ’ εμάς η κοινωνία των θείων Μυστηρίων, τα πάντα θα θυσιάζαμε, και την ίδια τη ζωή μας, για να κοινωνήσουμε αξίως. Η θεία Κοινωνία μας ενώνει ή, να πω καλύτερα, μας συνταυτίζει με τον Χριστό και μας κάνει όχι κατά φύση, αλλά κατά χάρη υιούς Θεού, σύμφωνα με το ρητό: Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ (Ιω. 6:54)».



Από το βιβλίο: Απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη. Τόμος Α’. Έκδ. Ι. Κ. «Σύναξις των Αγίων Αναργύρων», Άγιον Όρος 1998, σελ. 145.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...