ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΙ ΝΑΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΪΟΥ

Ύστερα από περίπου δύο μήνες θα μπορέσουμε από αυτή την Κυριακή 17/5 της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, να συμμετάσχουμε πάλι στη θεία Λειτουργία της ενορίας μας.

Όμως, ισχύουν ακόμα κάποια περιοριστικά μέτρα. Σας ενημερώνουμε λοιπόν, να γνωρίζετε:

1. Παρακαλούμε πολύ ηλικιωμένους ανθρώπους ή κάποιους από τους συνανθρώπους μας που έχουν υποκείμενα νοσήματα (πνευμονολογικά, καρδιακά κλπ.) ή κάποιους που αυτή την εποχή αντιμετωπίζουν κρυολόγημα και βήχουν, να αποφύγουν προς το παρόν να έλθουν στο Ναό.

2. Τηρώντας τις προβλεπόμενες αποστάσεις, υπάρχει μέγιστος επιτρεπόμενος αριθμός προσώπων που μπορούν να παρευρίσκονται στο Ναό. Αυτό σημαίνει ότι ίσως δεν χωρέσουν όλοι μέσα στον κυρίως Ναό και επίσης ότι δεν μπορούμε να κάτσουμε όπου θέλουμε.

3. Για να τηρηθούν τα μέτρα προστασίας, οι θέσεις είναι ήδη καθορισμένες. Ακολουθούμε λοιπόν, τις οδηγίες των Εκκλ. Επιτρόπων και των συνεργατών του Ναού (θα φέρουν διακριτικό σήμα για να τους αναγνωρίζετε) και καθόμαστε όπου μας υποδείξουν, ώστε να διευκολύνουμε την καλύτερη πρόσβαση όλων.

4. Ο Ναός μας θα ανοίξει την Κυριακή περίπου στις 6.30 το πρωί. Οι πρώτοι θα καταλάβουν θέσεις στον κυρίως Ναό. Νέες κοπέλες και κυρίες μπορούν να ανέβουν στον Γυναικονίτη ακολουθώντας κι εκεί τις οδηγίες των συνεργατών μας.

Οικογένειες μαζί με παιδιά ή κάποιοι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι προτιμότερο να εκκλησιαστούν στην ισόγεια αίθουσα του Ναού, όπου θα υπάρχει ζωντανή μετάδοση με εικόνα και ήχο. Προφανώς οι οικογένειες θα καταλάβουν μαζί κάποιο χώρο. Δεν θα κάτσουν μεμονωμένα.

5. Όταν γεμίσει ο κυρίως Ναός και ο Γυναικονίτης, τότε θα οδηγούμαστε στην ισόγεια αἰθουσα του Ναού, όπου πάλι θα ακολουθούμε τις σχετικές οδηγίες, όμορφα και ήσυχα. Αν γεμίσει και η ισόγεια αίθουσα, τότε αναγκαστικά θα παραμείνουμε στον προαύλιο χώρο. Θα προσπαθήσουμε να υπάρχουν θείες Λειτουργίες και μέσα στην βδομάδα, ώστε να μπορούν να εκκλησιαστούν περισσότεροι.

6. Κεράκι μπορούμε να ανάψουμε είτε πάνω στο Ναό, είτε κάτω στο Παρεκκλήσι.

7. Σε κάθε είσοδο-έξοδο υπάρχουν αντισηπτικά και μαντηλάκια που μπορείτε να χρησιμοποιείτε.

8. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, όσοι βρίσκονται στον κυρίως Ναό και τον Γυναικονίτη, έχουν ετοιμαστεί και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά τηρώντας τις αποστάσεις, προς τον Σολέα, την Ωραία Πύλη.

Όσοι βρίσκονται στην ισόγεια αίθουσα και θέλουν να κοινωνήσουν, δεν θα μετακινηθούν. Θα κατέβει εκεί ο ιερέας.

Όσοι βρίσκονται έξω από τον Ιερό Ναό και επιθυμούν να μεταλάβουν, θα μετακινηθούν προσεκτικά προς την ισόγεια αίθουσα από τη είσοδο της οδού Θεομήτορος.

9. Όλοι θα θέλαμε να ήταν κάπως αλλιώς τα πράγματα, και να μην χρειάζονταν όλα αυτά. Όμως οφείλουμε να προσαρμοστούμε. Και να θυμόμαστε πάντα ότι δίνουμε «εξετάσεις» αξιοπρέπειας, σεβασμού και πίστης.

10. Ζητούμε συγγνώμη και ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ να ακολουθήσετε πιστά τις παραπάνω οδηγίες.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Ο θυμός


Ο θυμός
ΓΕΝΙΚΑ: Θυμός είναι η έντονη εμπαθής ψυχική κατάσταση που προκαλείται από μεγάλη δυσαρέσκεια και μπορεί να εκδηλωθεί με βίαιες νευρικές κινήσεις, ύψωμα του τόνου της φωνής, έλλειψη αυτοελέγχου και τελικά με ξεσπάσματα οργής.

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ: Με την έκφραση “νευριάζω” ή “εκνευρίζομαι” εννοούμε το αρχικό στάδιο της έναρξης του θυμού ως ενέργειας. Ακολουθεί ο θυμός, που νοείται ως κατάσταση νευρικότητας, απώλειας της ψυχραιμίας και αρχόμενης ψυχικής δυσθυμίας. Έτσι θυμός εννοείται η ψυχική ενόχληση και ταραχή που μπορούν να οδηγήσουν σε δυσμενείς αντιδράσεις. Αν ο θυμός αφεθεί ανεξέλεγκτος οδηγεί στο ξέσπασμα εναντίον προσώπων. Τότε ο πάσχων βιώνει την κατάσταση της οργής, του ξεσπάσματος δηλαδή του θυμού, που συχνά ξεπερνά το “μέτρο”, με βίαιη έκρηξη, ύβρεις ή χειροδικίες. Αποκορύφωμα της τελικής οργής είναι η φράση “γίνομαι εκτός εαυτού”, που σημαίνει, η οργή που ξεπήδησε από το συναίσθημα του θυμού είναι τόση, που δεν ελέγχεται από τον πάσχοντα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και στην αρχαία Ελληνική θυμός και οργή διαφοροποιούνται εννοιολογικά.
Στους αρχαίους Έλληνες η λέξη θυμός σήμαινε: Α΄ την ψυχή ή το πνεύμα, δηλαδή το στοιχείο της ζωής, της σκέψης και κυρίως τα ισχυρά αισθήματα. Β΄ την πνοή της ζωής. Γ΄ τη δύναμη του ανθρώπου, την τόλμη του, ακόμη και την επιθυμία του. Δ΄ Αυτό που και σήμερα εννοούμε με τον όρο, δηλαδή το πάθος της αψιθυμίας που δυνητικά οδηγεί στην οργή. Με την τελευταία λοιπόν, σημασία το πάθος του θυμού προκαλείται από την οδύνη την οποία ο πάσχων βιώνει εξαιτίας οποιουδήποτε λόγου, που μπορεί να γεννήσει τέτοια αντίδραση. Έτσι, όταν ο άνθρωπος προσβαλλεται ή χτυπιέται ή περιορίζεται στερούμενος την ελευθερία του, ή στερείται των επιθυμητών, καταλαμβάνεται από πνεύμα θυμού και εκδικητικότητας που αν εκδηλωθεί, τότε μιλάμε για οργή. Σπανίως, χρειάζεται και ο θυμός, [άλλωστε οι αρχαίοι Έλληνες τον τελείως αόργητο και χωρίς ίχνος θυμού άνθρωπο τον χαρακτήριζαν “ανδράποδο”!] ειδικά όταν πρόκειται να ελέγξουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο που παρεκτράπη. Αλλά και τότε, μετά τη συμόρφωσή του, οφείλουμε να αποκαταστήσουμε τις ειρηνικές σχέσεις μαζί του.
ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ “ΘΥΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ” ΣΤΗΝ Α. ΓΡΑΦΗ: Η λέξη θυμός χρησιμοποιείται και από την Αγία Γραφή για να περιγραφεί, ανθρωπομορφικά, η τιμωρητική διάθεση του Θεού, που κάποτε φθάνει στο επίπεδο της θείας οργής. Διαβάζουμε σχετικά: “Θυμός δε [του Θεού] επί ασεβείς έσται δι' ασέβειαν δώρων, ων εδέχοντο επ' αδικίας” (Ιώβ λστ΄18). Συνεπώς ο θυμός του Θεού, στην περίπτωση αυτή, προέρχεται από τους αποδεχόμενους δώρα (δωροδοκηθέντες), τα οποία ήταν προϊόν αδικίας ή που δόθηκαν με σκοπό να διαπράξουν αδικία. Σχετικά χωρία συναντάμε στον Πρ. Ησαϊα (ε΄8) και στον Πρ. Ωσηέ (ε΄10). Αλλού ο θυμός του Θεού είναι ισχυρός και σκληρός (Ησ. κη΄2) ή καυστικός (Ναούμ α΄6), και παρουσιάζεται σαν φωτιά που “ουκ έστιν ο σβέσων” (Ιερ. κα΄12), που κανείς δηλαδή δεν μπορεί να τη σβήσει. Όμως, η μακροθυμία του Θεού είναι τόσο μεγάλη, ώστε ακόμη και μετά την έκφραση του Θυμού Του, δηλαδή τη θεία οργή, επακολουθεί συχνά συγχώρηση και επανόρθωση (σχετ. Β΄Μακκ. ε΄20).
ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΘΥΜΟΥ: Τα κύρια αίτια του ανθρώπινου θυμού είναι τα εξής: Οι συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων όταν παύσει η “καλή πίστις”, το πείσμα να κάνει ο άνθρωπος το δικό του θέλημα αδιαφορώντας για το συνάνθρωπο, η μανία της φιλοδικίας, η ιδέα που έχουν ορισμένοι περί μοναδικότητας του εαυτού του και συνεπώς η απαξία των άλλων, η επιθυμία για κάτι, στην απόκτηση του οποίου συναντάμε αντιδράσεις, η ζηλοφθονία για ό,τι έχουν άλλοι κι εμείς δεν το έχουμε. Για την τελευταία των περιπτώσεων, θαυμάσια παραδείγματα είναι: ο Κάιν, που δεν είχε, δικαίως, την ευαρέσκεια του Θεού και εξ αιτίας του θυμού φθάνει στο αποκορύφωμα της οργής, το φόνο του αδελφού του, και ο μεγάλος αδελφός της Παραβολής του Ασώτου, που φθονεί την πατρική αγάπη στο πρόσωπο του ανανήψαντος αδελφού του και εξαιτίας του θυμού δεν συνεορτάζει την επιστροφή του. Ο Μέγας Βασίλειος, πιστός στο αξίωμα του προλαμβάνειν, συμβουλεύει: «Εάν πείσωμεν τόν θυμόν μη προλαμβάνειν τους λογισμούς, (...) έχωμεν δέ ώσπερ ίππον υπεζευγμένον ημίν».
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ: Ο θυμός διαταράσσει το σώμα και την ψυχή του πάσχοντος. Σταματά η ορθότητα της σκέψης του, τα μάτια διααστέλλονται, κοκκινίζει το δέρμα του προσώπου, η πυγμή σφίγγει, ανορθώνονται οι τρίχες του κεφαλιού, η φωνή αλλοιώνεται και οι κινήσεις του γίνονται νευρικές. Ο θυμός, όταν ξεσπάσει άμεσα σε οργή μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο έγκλημα. Συνήθη θύματα του θυμού και επιρρεπείς στα ξεσπάσματά του (οργή) είναι οι απάίδευτοι, οι νευρικοί εκ φύσεως, οι εγωιστές, οι ευρισκόμενοι μακριά από τη θρησκεία.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ο Ευάγριος συνιστά: “αόργητος (χωρίς θυμό) μένων, ήσχυνας τον υβρίσαντα (ντρόπιασες τον υβριστή σου), έργω την σωφροσύνην επιδειξάμενος (δείχνοντας με έργα τη σωφροσύνη σου)”. Ο Απόστολος Παύλος, στο ίδιο πνεύμα, συνιστά: “νυνὶ δε απόθεσθε και υμείς τα πάντα, οργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αισχρολογίαν εκ του στόματος υμων”. Ο άνθρωπος για να αποφύγει το πάθος του θυμού πρέπει να δίνει τόπο στην οργή, όπως λέει κι ο λαός και να θυμάται το λόγο του αρχαίου σοφού Χείλωνος του Λακεδαιμονίου: “Θυμού κράτει”. Ακόμη, ας θυμάται: Μετά τη εμφάνιση του θυμού τρεις δρόμοι αντιμετώπισης υπάρχουν: ο χειρότερος είναι η έκφραση της οργής, δεύτερος, επίσης κακός, είναι ο χρονισμός του πάθους στην ψυχή που θα “γεννήσει” αισθήματα μνησικακίας και εκδικητικότητας, και τρίτος η συγχώρηση με τη βοήθεια της αοργησίας που γεννάται από την αγάπη στην καρδιά του πιστού. Είναι στα μέτρα του καθενός να “επιλέξει” τον τρίτο δρόμο.

Βιβλιογραφία: Σπ, Αβούρης, “θυμός”, Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια. (τόμος στ΄ σ. 563)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...