Στο εξωτερικό αρχονταρίκι του κελιού του ο
Γέροντας Παίσιος άκουγε πονεμένους και μπερδεμένους ανθρώπους και σπάραζε ή
καρδιά του. Ήθελε να τους βοηθήσει ουσιαστικά, αρχίζοντας με τη διδασκαλία
κι επισφραγίζοντας την προσπάθεια με θερμή προσευχή το βράδυ. Γνώριζε πολύ καλά
ότι ό ίδιος δεν μπορούσε να βοηθήσει κανέναν, πίστευε, όμως, ότι ό Θεός όλα
μπορεί να τα κάνει, για αυτό και προσευχόταν με πόνο.
Το έργο του ήταν δύσκολο, γιατί συναντούσε την
αντίδραση του διαβόλου. Ό Γέροντας είχε διαπιστώσει πολλές φορές ότι ό διάβολος
με λύσσα πολεμούσε το πνευματικό του έργο. Κάποτε είχαν πάει στο καλύβι του δυο
άνθρωποι, που αντιμετώπιζαν σοβαρά προσωπικά προβλήματα. Ό Γέροντας τους άκουσε
με προσοχή και άρχισε να τους αναφέρει διάφορα παραδείγματα, προκειμένου να
τονώσει την πίστη τους στο Θεό. Έβλεπε ότι οί άνθρωποι αυτοί διψούσαν να τον
ακούσουν.




