Ο πόνος και η αδικία στην ζωή του ανθρώπου.

Ο πόνος δεν απαντιέται με επιχειρήματα. 

Ούτε η αδικία και ο θάνατος αντιμετωπίζονται με την λογική. 

Τα προβλήματα αυτά λύνονται με το εμφύσημα και την πνοή που μόνο ο Θεός δίνει. 

Λύνονται με το Άγιο Πνεύμα. 

π. Βαρνάβας Γιάγκου: «Νιώθεις σιγουριά κοντά στον Θεό;»

…Γι’αὐτό, στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐκκλησίας ποὺ δὲν ἔχουν συνειδητοποιήσει τὴν χαρὰ τῆς μετάνοιας, τὴν σχέση μὲ τὸν Θεό, εἶναι γεμάτοι μὲ πολλὰ ἀπωθημένα, μὲ πολὺ καταπίεση καὶ βγάζουν χίλιες δύο νευρώσεις καὶ ψυχολογικὰ προβλήματα. 

Τί φταίει; Ἡ θρησκευτική τους ζωή. Γιατί; Γιατί ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι θρησκευτικὴ ζωή! Εἶναι προσωπικὴ σχέση. Ποια εἶναι ἡ προσωπικὴ σχέση; Λέω στὸν Θεό: «Ἡ ζωή μου εἶναι μαύρη! Εἶμαι χάλια ὅσο δὲ πάει! Ζῶ στὸ ψέμα καὶ στὴν ἁμαρτία. Καὶ τί ζητῶ; Ὄχι νὰ μὲ κάνεις καλύτερο, ἀλλὰ θέλω νὰ ‘ρθεῖς στὴ ζωή μου! Δὲ θέλω νὰ μοῦ χαρίσεις τὸν Παράδεισο. Σὲ θέλω ἐσένα! Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ὅ,τι θέλεις δῶσε ἐσύ».

Θαύματα και πλάνες ~ ''O Θεός που κρύβεται.''

Θαύματα και πλάνες 

 ''O Θεός που κρύβεται...'' 

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αρχαίου και του ορθόδοξου χριστιανικού πνευματικού βιώματος είναι οι παράξενες εμπειρίες που ονομάζονται «πλάνες» και απορρίπτονται ως δαιμονικές...

Δεν αναφέρομαι σε εφιαλτικές εμπειρίες, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν προϊόντα φόβου, αλλά σε φωτεινά βιώματα, εντελώς όμοια με τα θεϊκά, που όμως απορρίπτονται ως απομιμήσεις.

Η ύπαρξη τέτοιων εμπειριών ώθησε τους χριστιανούς, ήδη από τα χρόνια της Καινής Διαθήκης (βλ. π.χ. Β΄ προς Κορινθίους 11, 14, Α΄ Ιωάννου, 4, 1-6), στην ανάπτυξη της λεγόμενης «διάκρισης των πνευμάτων», (εδω), δηλαδή της δοκιμασίας που θα τους επέτρεπε να αποφεύγουν τις παγίδες αυτού του είδους.

Ο Νους

 
Ευχή - π.Παναγιώτης Βαρδουνιώτης 

Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της περασμένης Κυριακής (Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη), ο Κύριος, έκανε λόγο για τον ασθενή από την αμαρτία άνθρωπο, και την μεταφορά του από τον καλό Σαμαρείτη, τον Χριστό δηλ. στο Πανδοχείο, την Εκκλησία δηλ. για να θεραπευτεί ο άνθρωπος από την αμαρτία.

Στη σημερινή περικοπή ο Κύριος μας μιλά για την φύση της αμαρτίας. Ο Κύριος όπως ο ίδιος μας λέει στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, μιλούσε με παραβολές, ώστε αυτοί που βλέπουν μόνο με τα σωματικά τους μάτια και δεν βλέπουν με τα μάτια της ψυχής και αυτοί που ακούν μόνο με τα σωματικά τους αυτιά να μην βλέπουν και να μην κατανοούν τα λεγόμενα. Συνεπώς ο Χριστός στις παραβολές μιλά για αυτά που δεν φαίνονται με τα σωματικά μας μάτια και γι’ αυτά που δεν ακούγονται με τα σωματικά μας αυτιά. Δηλαδή τα νοητά τα νοερά.

Σεξ στην εφηβεία, Τού Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Η σεξουαλική δραστηριότητα στον άνθρωπο δεν ορίζεται μόνο από τη φύση (όπως στα ζώα) αλλά και από την επιθυμία. Επειδή όμως πρόκειται για ένστικτο, η διαχείρισή του μπορεί να έχει συνέπειες, είτε θετικές για τον άνθρωπο είτε αρνητικές.

Στην εποχή μας υπάρχει μια αυτόματη αντίδραση (σαν ψυχολογική αλλεργία) στην επισήμανση ότι η σεξουαλικότητα μπορεί να έχει και αρνητικές συνέπειες. Οι έφηβοι – και των δύο φύλων – υφίστανται ένα διαρκή βομβαρδισμό από σεξουαλικά ερεθίσματα, που φτάνει στα όρια της πλύσης εγκεφάλου, με αποτέλεσμα το σεξ να τους γίνεται έμμονη ιδέα και να τους απασχολεί καθημερινά.

Ὁ Ἀποστολικός Ἔρανος, Βαρνάβας Λαμπρόπουλος (Ἀρχιμανδρίτης)

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας πρός τούς Κορινθίους τήν δεύτερη ἐπιστολή του, τούς παρακινεῖ - ἐκτός τῶν ἄλλων - νά συνεισφέρουν καί σέ ἕναν ἔρανο γιά τούς χριστιανούς τῆς Ἱερουσαλήμ. Εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού χρησιμοποιεῖται καί καθιερώνεται αὐτός ὁ τρόπος συγκέντρωσης οἰκονομικῆς βοήθειας γιά ἀπόρους ἀδελφούς. Καί εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὁ Παῦλος δέν ἀρκεῖται σέ δυό μόνο λόγια προτροπῆς. Σέ δυό σχεδόν ὁλόκληρα κεφάλαια τῆς ἐπιστολῆς του προσπαθεῖ νά δείξει στούς Κορινθίους τήν μεγάλη σπουδαιότητα αὐτοῦ τοῦ ἔργου τῆς ἐλεημοσύνης.

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 3-2-2019 (ΙΣΤ' Ματθαίου)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  Προς Κορινθίους Β΄ (στ΄ 1 – 10)

Ἀδελφοί, παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας· μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

Η θεολογία της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου

Εισήγηση στην  Ε΄ συνάντηση (28.01.2016) του Επιμορφωτικού Σεμιναρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Δ΄ Ακαδημαϊκού  Έτους (2015-2016)

Εισηγητής: Πρεσβύτερος Νεκτάριος Χατζημιχαήλ

Πανιερώτατε,

Αγαπητοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί, Συν Θεώ, οι ημέρες εορτασμού των Χριστουγέννων, της περιτομής του Κυρίου και των Θεοφανείων  παρήλθαν και ο λειτουργικός κύκλος μας οδηγεί στον εορτασμό της Υπαπαντής του Κυρίου. Στη σημερινή μας συνάντηση θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ορισμένες πτυχές της Θεολογίας της εορτής της Υπαπαντής, σύμφωνα με όσα σχετικά αναφέρει η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν

 Ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν εἶναι ὑπακοή στόν Χριστό. Τίς ἀρετές τοῦ Χριστοῦ πᾶμε νά μιμηθοῦμε. Στόν Χριστό πᾶμε νά μοιάσουμε.

Δέν εἶναι σπάνιο τό φαινόμενο νά ... κόβουμε καί νά ράβουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στά μέτρα μας! Προσπαθοῦμε νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του ... ἐπιλεκτικά! Διαλέγουμε αὐτές πού μᾶς φαίνονται πιό εὔκολες καί βολικές γιά τόν χαρακτῆρα καί τήν ἰδιοσυγκρασία μας!

Η ΖΗΛΕΙΑ

Η ΖΗΛΕΙΑ

                Μικρότεροι και μεγαλύτεροι νιώθουμε συχνά το τσίμπημα της ζήλειας στον νου και την καρδιά μας. Παρότι είναι ξεκάθαρη η εντολή της Παλαιάς Διαθήκης να μην επιθυμήσουμε ό,τι ανήκει στον πλησίον μας, να μην ζηλέψουμε όχι μόνο τα αγαθά του, αλλά και τα χαρίσματά του, όπως επίσης και το ποιος είναι και με ποιους σχετίζεται, εμείς αισθανόμαστε έναν βαθύ πειρασμό στην ψυχή μας, δύο όψεων: την ολιγόστευση της χαράς γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που έχουμε, αλλά και την εκζήτηση εκείνου που δεν είμαστε και που δεν μας ανήκει, κάποτε με τρόπο που διαγράφει την ελευθερία του άλλου και το κριτήριο της αγάπης.