Καύχηση και αυτοέπαινος, Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

<--Back

Ζητάς με πάθος και μανία τον έπαινο, την αναγνώριση και τη δόξα των ανθρώπων. Εκτός από τον Θεό, τον πάντων ποιητή, κανείς άλλος δεν είναι άξιος επαίνου και δόξας. «Να μη καυχιέται ο σοφός για τη σοφία του, ούτε ο δυνατός για τη δύναμή του, ούτε ο πλούσιος για τον πλούτο του, αλλά γι’ αυτό να καυχιέται όποιος καυχιέται, για το ότι κατανοεί και γνωρίζει τον Κύριο και κάνει τις εντολές Του» (Α’ Βασ. 2:10).

Σε καμιά περίσταση να μην αυτοεπαινείσαι αλλά και να μη ζητάς τον έπαινο των άλλων. Ούτε να ζηλεύεις εκείνους που επαινούνται από τους ανθρώπους. Αληθινά συνετός είναι εκείνος που επαινείται από τον Θεό και δοξάζεται από τον Θεό.

Αυτά είναι τα επικίνδυνα φυλαχτά

Αν έχετε κάτι από τα παρακάτω πετάξτε το αμέσως

Πολλοί άνθρωποι φέρουν φυλαχτά πάνω τους. Είναι πολύ παλιά η παράδοση αυτή…

Τα φορούν για να προστατεύονται από το κακό. Χρειάζεται όμως μια ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα αυτό. Πολλοί άνθρωποι τα φυλαχτά τα θεωρούν μαγικά, ότι δήθεν έχουν κάποιες δυνάμεις ανώτερες εξισώνοντας τα λανθασμένα με την ίδια τη θεότητα. Και σ’ αυτό το κεφάλαιο επικρατεί μεγάλη άγνοια.

Ποῦ ἔχεις τά μάτια σου;

Συχνὰ ἀκοῦμε τὴ φράση μὲ τόνο ἐπιτιμητικό, διάθεση ἐπιπλήξεως, μάλιστα ἀπὸ γονεῖς πρὸς ἄτακτα παιδιά τους. Πόσες φορὲς καθημερινὰ δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἡ σκηνή, παιδὶ μικρό, ποὺ εἶχε πρωτύτερα ξεφύγει ἀπὸ τὴ στενὴ ἐπιτήρηση τῆς μητέρας του, νὰ ἐπιστρέφει σὲ λίγο κοντά της μὲ κλάματα ἀπὸ τραῦμα ποὺ ἔλαβε ἀπὸ ἀπροσεξία του καὶ νὰ δέχεται τὶς περιποιήσεις ἀπὸ ἐκείνη καὶ συν­άμα τὴν παρατήρηση ποὺ προτάξαμε:

–Γιατί δὲν πρόσεχες; Δὲν ἔβλεπες μπροστά σου; Ποῦ εἶχες τὰ μάτια σου;

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 9 Ιουλίου 2017 - Ε' Ματθαίου

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  (Ρωμ. ι´ 1-10)
Αδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ ᾿Ισραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν· μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν.
᾿Αγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν. Τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι. Μωϋσῆς γὰρ γράφει τὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ τοῦ νόμου, ὅτι «ὁ ποιήσας αὐτὰ ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτοῖς»· ἡ δὲ ἐκ πίστεως δικαιοσύνη οὕτω λέγει· «Μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, τίς ἀναβήσεται εἰς τὸν οὐρανόν;». Τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν καταγαγεῖν· ἤ «τίς καταβήσεται εἰς τὴν ἄβυσσον;». Τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ἀναγαγεῖν. ᾿Αλλὰ τί λέγει; «᾿Εγγύς σου τὸ ῥῆμά ἐστιν, ἐν τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου»· τοῦτ᾿ ἔστι τὸ ῥῆμα τῆς πίστεως ὃ κηρύσσομεν. ῞Οτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον ᾿Ιησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ· καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν.

Αναζητώντας την ευτυχία. Της ψυχολόγου Μαρίνας Κόντζηλα

 

Η ευτυχία είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση, δηλαδή ορίζεται διαφορετικά για τον καθένα από εμάς, ανάλογα με τους στόχους που θέτει στη ζωή του. Άλλοι νιώθουν ευτυχισμένοι με πολύ απλά πράγματα, όπως το να κάνουν έναν περίπατο στη φύση και άλλοι όπως υποστηρίζουν έχουν τα πάντα αλλά νιώθουν μόνιμα ένα κενό που δεν μπορούν να το προσδιορίσουν και δεν τους επιτρέπει ποτέ να χαρούν τη ζωή.

...για τις περιπέτειες της ζωής...

...Εκείνο που επίσης, δεν το εξουσιάζεις, είναι οι ποικίλες περιπέτειες της ζωής. Γύρω σου τα πάντα θα σου έρχωνται αντίθετα. Όποιος ξεκινάει με την ελπίδα ότι όλα θα του έρχωνται βολικά- δεν θα πεθάνει ο Γέροντάς μου, δεν θα πεθάνει ο σύζυγός μου, δεν θα ακούσω κακόν λόγο, δε θα πεινάσω- είναι αποτυχημένος. Τα πάντα θα σου έρχονται αντίθετα. Γι΄αυτό πρέπει να ρυθμίσης τον εαυτό σου να είναι ο ικανός, ο ανθεκτικός, ο απείραστος στις περιπέτειες και στις αντιξοότητες και στα απρόοπτα της ζωής, τα οποία θα είναι διαρκή.

Η αγάπη προς τους άλλους, Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

<--Back

Ποιο είναι το περιεχόμενο της αγάπης προς τους εχθρούς;

 Αν αγαπάμε πραγματικά τους εχθρούς μας, όπως θέλει ο Θεός, τότε δεν αισθανόμαστε αντιπάθεια και δεν τρέφουμε μνησικακία γι’ αυτούς, αλλά τους βλέπουμε σαν αδερφούς μας, που πλάστηκαν σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και εξαγοράστηκαν από τον Ιησού Χριστό, σαν ανθρώπους για τους οποίους, όπως και για μας, προορίστηκε από τον Κύριο η αιώνια μακαριότητα. Τους τιμάμε και τους σεβόμαστε. Τους συμπονάμε και τους συμπαραστεκόμαστε στη δυστυχία ή την αρρώστια τους. Τους συγχωρούμε ολόψυχα για τις αδικίες που μας έκαναν και προσευχόμαστε εγκάρδια για τη διόρθωση και την επιστροφή τους στον Θεό.

Η προσευχή των παιδιών

Μιλάω στο Θεό Πατέρα μου.

Και του ζητώ, και του ζητώ...

Κάποτε, που σταματώ,

Τον ακούω να μου λέει:

- Τι άλλο; Τι άλλο; Πες μου!...

(Διονύσης Ν. Πόθος)

Όταν ρωτώ ως πνευματικός «προσεύχεσαι;», συνήθως η απάντηση είναι καταφατική. Στην πορεία όμως ανακαλύπτω ότι αυτή η «προσευχή» είναι βασικά ένας κατάλογος αιτημάτων. Ο δυνατός Θεός, ως παντοδύναμος, που τα έχει και τα μπορεί όλα, δίνει στα αδύνατα πλάσματά Του...

Το πνεύμα της εποχής, ένα πηγάδι κατεστραμμένο π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

<--Back

Να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας βοηθήσει να αρχίσουμε να βλέπουμε μέσα από το πνεύμα του, μέσα από το πνεύμα των Πατέρων και των αγίων τα πράγματα, τη ζωή, και όχι μέσα από το κοσμικό πνεύμα. Σήμερα, προπαντός σήμερα, είναι πολύ άσχημη η κατάσταση· πάρα πολύ άσχημη. Αγαπούν τόσο πολύ το χρήμα οι άνθρωποι, αγαπούν τόσο πολύ τα τόσα και τόσα που προσφέρει ο σημερινός πολιτισμός, που εάν, π.χ., έχεις πλυντήριο, έχεις ψυγείο, έχεις τις άλλες ανέσεις που παρέχει ο σημερινός πολιτισμός, νομίζουν ότι αυτό σημαίνει πως ο Θεός σε αγαπά. Εάν τυχόν δεν τα έχεις αυτά, σημαίνει ότι ο Θεός δεν σε αγαπά. Τόσο έχουμε διαστρέψει τα πράγματα, τόσο τα βλέπουμε στραβά και ανάποδα, τόσο τα βλέπουμε λανθασμένα μέσα από το κοσμικό πνεύμα, ώστε έχουμε φθάσει σ’ αυτό το σημείο.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ - ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

ΚΟΝΤΑΚΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ:

«Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος.

 Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, εις ενότητα πάντας εκάλεσε, 

και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα».

Όταν στα Παλαιοδιαθηκικά χρόνια αφού κατέβηκε ο Ύψιστος (δείχνει την μεγάλη οντολογική απόσταση και διαφορά μεταξύ Θεού και ανθρώπων) επέφερε σύγχυση στις ανθρώπινες γλώσσες (Βαβέλ= σύγχυση = ερμηνεία ανάπτυξης ξεχωριστών εθνών ως συνέπεια της αμαρτωλής απομάκρυνσης από την πατρική αγκαλιά του Θεού), τότε διαχώριζε και τα έθνη μεταξύ τους (αφού οι ίδιοι οι άνθρωποι ξέχασαν την μια και σπουδαιότατη γλώσσα της αγάπης). Όταν όμως μοίρασε, στους παρευρισκόμενους κατά την Πεντηκοστή, τις πύρινες γλώσσες της άκτιστης Χάρης του Θεού, κάλεσε τους πάντες σε εκκλησιαστική ενότητα και μυστηριακή ζωή. Γι’ αυτό και πλέον, όλοι με μια πίστη και καρδιά, δοξάζουμε το Πανάγιον Πνεύμα.