"Όταν ο Χριστός μας 2000 χρόνια πριν έλεγε στους μαθητές και Αποστόλους του να πάνε σ’ όλη τη γη και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας (Ματθ. 28, 19) είναι βέβαιο ότι γνώριζε ήδη πως η ανθρώπινη εφευρετικότητα θα άνοιγε νέους ορίζοντες προκειμένου να καταργήσει τις αποστάσεις, να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και άρα να αυξήσει την διεισδυτικότητα του Θείου Λόγου.
Σήμερα μπροστά στην πραγματικότητα της απίστευτης διάδοσης των νέων τεχνολογιών και κυρίως της προσβασιμότητας στο ίντερνετ από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη είναι προφανές ότι η έννοια του ευαγγελισμού δηλαδή της διάδοσης του Λόγου του Θεού στα μήκη και τα πλάτη της γης αποκτά και νέες διαστάσεις και προοπτικές.
To internet αποτελεί ένα μοναδικό «εργαλείο» για την προσέγγιση ειδικά των νέων ανθρώπων, ένα συγκλονιστικό περιβάλλον στο οποίο οι νέες ιδέες και βέβαια οι πάντα επίκαιρες αξίες του Ευαγγελίου μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος να ανθίσουν".

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

... Σαν τον πρωτόπλαστο αθώο Αδάμ

Αποτέλεσμα εικόνας για Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων


Ο λύκος και η τάξι της φιλοξενίας

Ένας λύκος πήγε κάποτε στην είσοδο του σπηλαίου, όπου κατοικούσε ο Όσιος Θεόδωρος ο Συκεώτης με τον μαθητή του Μαρτίνο. Βγαίνοντας έξω ο Μαρτίνος, αντίκρυσε τον λύκο, τρόμαξε και τρέμοντας έτρεξε να το πη στον Όσιο. 

Εκείνος χαμογέλασε ήρεμα και του είπε:

-Μη φοβάσαι, δειλέ! Ο λύκος δεν ήρθε να μας κακοποιήση, αλλά, όπως κι εσύ, έχει κι αυτός ανάγκη από τροφή. Πάρε λοιπόν λίγο από το φαγητό μας και δώσε του. Έτσι θα εφαρμόσουμε την ευσπλαγχνία και στα άγρια ζώα.

Ο Μαρτίνος πήρε ψωμί και ένα μήλο, όπως συνήθιζε να κάνη όταν περνούσαν από το σπήλαιο οδοιπόροι, και πλησίασε την είσοδο. Πέταξε στον λύκο μόνο το μήλο και τον έδιωχνε. 

Εκείνος όμως δεν έφευγε. Περίμενε και κάτι ακόμη, λες και γνώριζε το θηρίο την συνήθεια του Γέροντα, να δίνη στους περαστικούς μήλο και ψωμί. Του έριξε τότε ο Μαρτίνος και το ψωμί, και μόνο τότε ο λύκος έφυγε.

ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ


Σαν τον πρωτόπλαστο αθώο Αδάμ

Ο Όσιος Παύλος της Ομπνόρας (1317-1429), διψώντας ακατάπαυστα για την ασκητική ζωή, κατέφυγε σε μία εντελώς απρόσιτη περιοχή των απέραντων ρωσσικών δασών.

Εκεί διάλεξε για κατοικία του την κουφάλα μιας γέρικης φλαμουριάς και πέρασε τρία χρόνια δοξολογώντας τον Θεό μαζί με τ’ αγριοπούλια!

Την ίδια εποχή, πέντε χιλιόμετρα μακρύτερά του, ασκήτευε ο Όσιος Σέργιος του Νούρμα. Ακούγοντας για τους πνευματικούς αγώνες του Οσίου Παύλου, ξεκίνησε να τον συναντήση. Όταν τον βρήκε, αντίκρυσε ένα θέαμα θαυμαστό: 

Ένα πλήθος από πουλιά περικύκλωνε τον Όσιο. Τα μικρότερα μάλιστα ανέβαιναν στους ώμους και στο κεφάλι του και αυτός τα έτρεφε με τα χέρια. Κοντά του μία αρκούδα περίμενε κι αυτή την τροφή της. Αλεπούδες, κουνέλια και άλλα ζώα περιφέρονταν χωρίς έχθρα και ανταγωνισμούς μεταξύ τους και χωρίς να φοβούνται την αρκούδα.

Ήταν μία θαυμαστή εικόνα, που θύμιζε τον πρωτόπλαστο αθώο Αδάμ στον Παράδεισο. Μία εξαίσια φανέρωσι της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στην δημιουργία!


Η ΘΗΒΑΪΔΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

***

Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.
Επιμέλεια, Σίμωνος μοναχού.

Εκδόσεις «Ο Αγιος Στέφανος»
ΑΘΗΝΑΙ 2006

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...