"Όταν ο Χριστός μας 2000 χρόνια πριν έλεγε στους μαθητές και Αποστόλους του να πάνε σ’ όλη τη γη και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας (Ματθ. 28, 19) είναι βέβαιο ότι γνώριζε ήδη πως η ανθρώπινη εφευρετικότητα θα άνοιγε νέους ορίζοντες προκειμένου να καταργήσει τις αποστάσεις, να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και άρα να αυξήσει την διεισδυτικότητα του Θείου Λόγου.
Σήμερα μπροστά στην πραγματικότητα της απίστευτης διάδοσης των νέων τεχνολογιών και κυρίως της προσβασιμότητας στο ίντερνετ από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη είναι προφανές ότι η έννοια του ευαγγελισμού δηλαδή της διάδοσης του Λόγου του Θεού στα μήκη και τα πλάτη της γης αποκτά και νέες διαστάσεις και προοπτικές.
To internet αποτελεί ένα μοναδικό «εργαλείο» για την προσέγγιση ειδικά των νέων ανθρώπων, ένα συγκλονιστικό περιβάλλον στο οποίο οι νέες ιδέες και βέβαια οι πάντα επίκαιρες αξίες του Ευαγγελίου μπορούν να βρουν γόνιμο έδαφος να ανθίσουν".

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26-8-2012

26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012   † ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἀδριανοῦ καὶ Ναταλίας τῶν μαρτύρων (δ´ αἰ.).
Ἦ­χος γ´. Ἑ­ω­θι­νὸν α´.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Με­τὰ τὸν Ἑ­ξά­ψαλ­μον,
Συ­να­πτὴ με­γά­λη, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι πρέ­πει σοι πᾶ­σα δό­ξα...


Ἦ­χος γ´.

Θε­ὸς Κύ­ρι­ος, καὶ ἐ­πέ­φα­νεν ἡ­μῖν· εὐ­λο­γη­μέ­νος ὁ ἐρ­χό­με­νος ἐν ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου.

Στίχ. α´. Ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­σθε τῷ Κυ­ρί­ῳ, ὅ­τι ἀ­γα­θός, ὅ­τι εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τὸ ἔ­λε­ος αὐ­τοῦ.

Θε­ὸς Κύ­ρι­ος, καὶ ἐ­πέ­φα­νεν ἡ­μῖν...

Στίχ. β´. Πάν­τα τὰ ἔ­θνη ἐ­κύ­κλω­σάν με, καὶ τῷ ὀ­νό­μα­τι Κυ­ρί­ου ἠ­μυ­νά­μην αὐ­τούς.

Θε­ὸς Κύ­ρι­ος, καὶ ἐ­πέ­φα­νεν ἡ­μῖν...

Στίχ. γ´. Πα­ρὰ Κυ­ρί­ου ἐ­γέ­νε­το αὕ­τη, καί ἐ­στι θαυ­μα­στὴ ἐν ὀ­φθαλ­μοῖς ἡ­μῶν.

Θε­ὸς Κύ­ρι­ος, καὶ ἐ­πέ­φα­νεν ἡ­μῖν...

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Τ Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος γ.

Εὐ­φραι­νέ­σθω τ οὐ­ρά­νι­α, ἀ­γαλ­λι­ά­σθω τ ἐ­πί­γει­α, ὅ­τι ἐ­ποί­η­σε κρά­τος ν βρα­χί­ο­νι αὐ­τοῦ, Κύ­ρι­ος· ἐ­πά­τη­σε τ θα­νά­τῳ τν θά­να­τον· πρω­τό­το­κος τν νε­κρῶν ἐ­γέ­νε­το· κ κοι­λί­ας ᾅ­δου ἐρ­ρύ­σα­το ἡ­μᾶς, κα πα­ρέ­σχε τ κό­σμῳ τ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Δό­ξα. Τῶν Ἁ­γί­ων. Ἦ­χος γ´. Θεί­ας πί­στε­ως.


­να­φαί­ρε­τον, ὄλ­βον ἡ­γή­σω, τὴν σω­τή­ρι­ον πί­στιν τρι­σμά­καρ· κα­τα­λι­πὼν τὴν πα­τρῴ­αν ἀ­σέ­βει­αν, καὶ τῷ Δε­σπό­τῃ κατ᾿ ἴ­χνος ἑ­πό­με­νος, κα­τε­πλου­τί­σθης ἐν­θέ­οις χα­ρί­σμα­σιν· Ἀ­δρι­α­νὲ ἔν­δο­ξε, Χρι­στὸν τὸν Θε­ὸν ἱ­κέ­τευ­ε, σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν. (ἑ­τέ­ρα κα­τά­λη­ξις· ὁ­μοῦ σὺν Να­τα­λί­ᾳ τῇ θε­ό­φρο­νι.).

Κα νν. Θε­ο­το­κί­ον.


Σ τν με­σι­τεύ­σα­σαν τν σω­τη­ρί­αν το γέ­νους ἡ­μῶν, ἀ­νυ­μνοῦ­μεν Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε· ν τ σαρ­κὶ γρ τ κ σο προσ­λη­φθεί­σῃ, Υἱ­ός σου κα Θε­ὸς ἡ­μῶν, τ δι­ὰ σταυ­ροῦ κα­τα­δε­ξά­με­νος πά­θος, ἐ­λυ­τρώ­σα­το ἡ­μᾶς, κ φθο­ρᾶς ς φι­λάν­θρω­πος.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὸν τὸ κρά­τος...


ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ

[Τὸ Ψαλ­τή­ρι­ον καὶ ὁ Ἄ­μω­μος]
Με­τὰ τν α Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα.
Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος γ.
Χρι­στὸς κ νε­κρῶν ἐ­γή­γερ­ται, ἀ­παρ­χὴ τν κε­κοι­μη­μέ­νων· Πρω­τό­το­κος τς κτί­σε­ως, κα δη­μι­ουρ­γὸς πάν­των τν γε­γο­νό­των, τν κα­τα­φθα­ρεῖ­σαν φύ­σιν το γέ­νους ἡ­μῶν, ν ἑ­αυ­τῷ ἀ­νε­καί­νι­σεν. Οὐ­κέ­τι θά­να­τε κυ­ρι­εύ­εις· γρ τν ὅ­λων Δε­σπό­της, τ κρά­τος σου κα­τέ­λυ­σε.

Δό­ξα.

Σαρ­κὶ το θα­νά­του γευ­σά­με­νος Κύ­ρι­ε, τ πι­κρὸν το θα­νά­του, ἐ­ξέ­τε­μες τ ἐ­γέρ­σει σου, κα τν ἄν­θρω­πον κατ᾿ αὐ­τοῦ ἐ­νί­σχυ­σας, τς ἀρ­χαί­ας κα­τά­ρας τν ἧτ­ταν ἀ­να­κα­λού­με­νος. ὑ­πε­ρα­σπι­στὴς τς ζω­ῆς ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε δό­ξα σοι.

Κα νν. Θε­ο­το­κί­ον. Αὐ­τό­με­λον.


Τν ὡ­ραι­ό­τη­τα τς παρ­θε­νί­ας σου, κα τ ὑ­πέρ­λαμ­προν τ τς ἁ­γνεί­ας σου, Γα­βρι­ὴλ κα­τα­πλα­γείς, ἐ­βό­α σοι Θε­ο­τό­κε· Ποῖ­όν σοι ἐγ­κώ­μι­ον, προ­σα­γά­γω ἐ­πά­ξι­ον; τί δ ὀ­νο­μά­σω σε; ἀ­πο­ρῶ κα ἐ­ξί­στα­μαι· δι­ὸ ς προ­σε­τά­γην βο­ῶ σοι· Χαῖ­ρε Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη.

Με­τὰ τν β Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα.


Ἦ­χος γ. Τν ὡ­ραι­ό­τη­τα.


Τ ἀ­ναλ­λοί­ω­τον τ τς θε­ό­τη­τος, κα τ ἑ­κού­σι­ον πά­θος σου Κύ­ρι­ε, ες ἑ­αυ­τὸν κα­τα­πλα­γείς, ᾅ­δης ἐ­πω­δύ­ρε­το· Τρέ­μω τν το σώ­μα­τος, μ φθα­ρεῖ­σαν ὑ­πό­στα­σιν· βλέ­πω τν ἀ­ό­ρα­τον, μυ­στι­κῶς πο­λε­μοῦν­τά με· δι­ὸ κα ος κα­τέ­χω κραυ­γά­ζου­σι· Δό­ξα Χρι­στὲ τ ἀ­να­στά­σει σου.

Δό­ξα.

Τ ἀ­κα­τά­λη­πτον τ τς σταυ­ρώ­σε­ως, κα ἀ­νερ­μή­νευ­τον τ τς ἐ­γέρ­σε­ως, θε­ο­λο­γοῦ­μεν ο πι­στοί, ἀ­πόρ­ρη­τον μυ­στή­ρι­ον· σή­με­ρον γρ θά­να­τος, κα ᾅ­δης ἐ­σκύ­λευ­ται, γέ­νος δ ἀν­θρώ­πι­νον, ἀ­φθαρ­σί­αν ἐν­δέ­δυ­ται· δι­ὸ κα εὐ­χα­ρί­στως κραυ­γά­ζο­μεν· Δό­ξα Χρι­στὲ τ ἀ­να­στά­σει σου.

Κα νν. Θε­ο­το­κί­ον.


Τν ἀ­κα­τά­λη­πτον κα ἀ­πε­ρί­γρα­πτον, τν ὁ­μο­ού­σι­ον, Πα­τρὶ κα Πνεύ­μα­τι, ν τ γα­στρί σου μυ­στι­κῶς, ἐ­χώ­ρη­σας Θε­ο­μῆ­τορ· μί­αν κα ἀ­σύγ­χυ­τον, τς Τρι­ά­δος ἐ­νέρ­γει­αν, ἔ­γνω­μεν τ τό­κῳ σου, ν τ κό­σμῳ δο­ξά­ζε­σθαι· δι­ὸ κα εὐ­χα­ρί­στως βο­ῶ­μέν σοι· Χαῖ­ρε Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

[Με­τὰ τὸν Ἄ­μω­μον, τὰ Εὐ­λο­γη­τά­ρι­α]
Ἦ­χος πλ. α´.

Εὐ­λο­γη­τὸς ε, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Τν ἀγ­γέ­λων ὁ δῆ­μος * κα­τε­πλά­γη ὁ­ρῶν σε * ν νε­κροῖς λο­γι­σθέν­τα, * το θα­νά­του δέ, Σῶ­τερ, * τν ἰ­σχὺν κα­θε­λόν­τα * κα σν ἑ­αυ­τῷ * τν Ἀ­δὰμ ἐ­γεί­ραν­τα * κα ξ ᾅ­δου * πάν­τας ἐ­λευ­θε­ρώ­σαν­τα.

Εὐ­λο­γη­τὸς ε, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Τί τ μύ­ρα * συμ­πα­θῶς τος δά­κρυ­σιν, * μα­θή­τρι­αι, κιρ­νᾶ­τε; * ἀ­στρά­πτων * ν τ τά­φῳ ἄγ­γε­λος * προ­σε­φθέγ­γε­το τας μυ­ρο­φό­ροις· * Ἴ­δε­τε ὑ­μεῖς * τν τά­φον κα ἥ­σθη­τε· * Σω­τὴρ γρ * ἐ­ξα­νέ­στη το μνή­μα­τος.

Εὐ­λο­γη­τὸς ε, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Λί­αν πρω­ῒ * μυ­ρο­φό­ροι ἔ­δρα­μον * πρς τ μνῆ­μά σου θρη­νο­λο­γοῦ­σαι· * λλ᾿ ἐ­πέ­στη * πρς αὐ­τὰς ἄγ­γε­λος κα εἶ­πε· * Θρή­νου και­ρὸς * πέ­παυ­ται· μ κλαί­ε­τε· * τν ἀ­νά­στα­σιν δ * ἀ­πο­στό­λοις εἴ­πα­τε.

Εὐ­λο­γη­τὸς ε, Κύ­ρι­ε· δί­δα­ξόν με τ δι­και­ώ­μα­τά σου.

Μυ­ρο­φό­ροι γυ­ναῖ­κες * με­τὰ μύ­ρων ἐλ­θοῦ­σαι * πρς τ μνῆ­μά σου, Σῶ­τερ, * ἐ­νη­χοῦν­το, ἀγ­γέ­λου * πρς αὐ­τὰς φθεγ­γο­μέ­νου· * Τί με­τὰ νε­κρῶν * τν ζῶν­τα λο­γί­ζε­σθε; * ς Θε­ὸς γρ * ἐ­ξα­νέ­στη το μνή­μα­τος.

Δό­ξα Πα­τρὶ κα Υἱ­ῷ κα ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι.

Προ­σκυ­νοῦ­μεν Πα­τέ­ρα * κα τν τού­του Υἱ­όν τε * κα τ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα, * τν ἁ­γί­αν Τρι­ά­δα * ν μι­ᾷ τ οὐ­σί­ᾳ, * σν τος Σε­ρα­φὶμ * κρά­ζον­τες τ Ἅ­γι­ος, * ἅ­γι­ος, ἅ­γι­ος ε, Κύ­ρι­ε.

Κα νν κα ἀ­εὶ κα ες τος αἰ­ῶ­νας τν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

Ζω­ο­δό­την τε­κοῦ­σα, * ἐ­λυ­τρώ­σω, Παρ­θέ­νε, * τν Ἀ­δὰμ ἁ­μαρ­τί­ας· * χαρ­μο­νὴν δ τ Εὔ­ᾳ * ἀν­τὶ λύ­πης πα­ρέ­σχες· * ῥεύ­σαν­τα ζω­ῆς, * ἴ­θυ­νε πρς ταύ­την δ * κ σο σαρ­κω­θεὶς * Θε­ὸς κα ἄν­θρω­πος.

λ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α· δό­ξα σοι Θε­ός. (κ γ)

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι ηὐ­λό­γη­ταί Σου...


ΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

Ὑ­πα­κο­ή. Ἦ­χος γ.


κ­πλήτ­των τ ὁ­ρά­σει, δρο­σί­ζων τος ῥή­μα­σιν, ἀ­στρά­πτων Ἄγ­γε­λος, τας Μυ­ρο­φό­ροις ἔ­λε­γε· Τν ζῶν­τα τί ζη­τεῖ­τε ν μνή­μα­τι; ἠ­γέρ­θη κε­νώ­σας τ μνή­μα­τα· τς φθο­ρᾶς ἀλ­λοι­ω­τήν, γνῶ­τε τν ἀ­ναλ­λοί­ω­τον· εἴ­πα­τε τ Θε­ῷ· ς φο­βε­ρὰ τ ἔρ­γα σου! ὅ­τι τ γέ­νος ἔ­σω­σας τν ἀν­θρώ­πων.

Ο Ἀ­να­βαθ­μοί. Ἦ­χος γ.

Ἀν­τί­φω­νον Α.

Τν αἰχ­μα­λω­σί­αν Σι­ών, σ ἐ­ξεί­λου ἐκ Βα­βυ­λῶ­νος, κἀ­μὲ κ τν πα­θῶν, πρς ζω­ὴν ἕλ­κυ­σον Λό­γε.

ν τ νό­τῳ ο σπεί­ρον­τες, δά­κρυ­σιν ἐν­θέ­οις, θε­ρι­οῦ­σι στά­χυ­ας, ν χα­ρᾷ ἀ­ει­ζω­ΐ­ας.

Δό­ξα. Κα νν.

­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, πᾶ­σα ἀ­γα­θο­δω­ρί­α, ς Πα­τρὶ κα Υἱ­ῷ συ­να­στρά­πτει· ν τ πάν­τα ζ κα κι­νεῖ­ται.

Ἀν­τί­φω­νον Β.

­ὰν μ Κύ­ρι­ος οἰ­κο­δο­μή­σῃ οἶ­κον τν ἀ­ρε­τῶν, μά­την κο­πι­ῶ­μεν· τν δ ψυ­χὴν σκέ­πον­τος, οὐ­δεὶς ἡ­μῶν πορ­θεῖ­ται τν πό­λιν.

Το καρ­ποῦ τς γα­στρός, τ Πνεύ­μα­τι υἱ­ο­ποι­η­τῶς σοι τ Χρι­στῷ, ς Πα­τρὶ ο Ἅ­γι­οι πάν­το­τε εἰ­σί.

Δό­ξα. Κα νν.

­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, ἐν­θε­ω­ρεῖ­ται πᾶ­σα ἁ­γι­ό­της, σο­φί­α· οὐ­σι­οῖ πᾶ­σαν γρ κτί­σιν· αὐ­τῷ λα­τρεύ­σω­μεν, Θε­ὸς γρ ς Πα­τρί τε, κα Λό­γῳ.

Ἀν­τί­φω­νον Γ.

Ο φο­βού­με­νοι τν Κύ­ρι­ον, μα­κά­ρι­οι, τρί­βους βα­δι­οῦν­ται τν ἐν­το­λῶν, φά­γον­ται, ζω­η­ρὰν γρ παγ­καρ­πί­αν.

Κύ­κλῳ τς τρα­πέ­ζης σου εὐ­φράν­θη­τι, κα­θο­ρῶν σου ποι­με­νάρ­χα, τ ἔκ­γο­να φέ­ρον­τα, κλά­δους ἀ­γα­θο­ερ­γί­ας.

Δό­ξα. Κα νν.

­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, πς πλοῦ­τος τς δό­ξης, ξ ο χά­ρις κα ζω­ὴ πά­σῃ τ κτί­σει· σν Πα­τρὶ γάρ, ἀ­νυ­μνεῖ­ται κα τ Λό­γῳ.

Προ­κεί­με­νον. Ψαλ­μὸς Ϟε´ (95).

Εἴ­πα­τε ν τος ἔ­θνε­σιν, ὅ­τι Κύ­ρι­ος ἐ­βα­σί­λευ­σε· κα γρ κα­τώρ­θω­σε τν οἰ­κου­μέ­νην, ἥ­τις ο σα­λευ­θή­σε­ται. (δίς)

Στίχ. ᾌ­σα­τε τ Κυ­ρί­ῳ ᾆ­σμα και­νόν, ᾄ­σα­τε τ Κυ­ρί­ῳ πᾶ­σα γ.

Εἴ­πα­τε ν τος ἔ­θνε­σιν...

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Ὁ Ἀ­να­στά­σι­μος καὶ ὁ τοῦ Μη­ναί­ου.
ᾨ­δὴ α. Ἀ­να­στά­σι­μος ες δ.
Ἦ­χος γ. Εἱρ­μός.

τ ὕ­δα­τα πά­λαι, νεύ­μα­τι θεί­ῳ, ες μί­αν συ­να­γω­γὴν συ­να­θροί­σας, κα τε­μὼν θά­λασ­σαν, Ἰσ­ρα­η­λί­τῃ λα­ῷ, οὗ­τος Θε­ὸς ἡ­μῶν, δε­δο­ξα­σμέ­νος ὑ­πάρ­χει· αὐ­τῷ μό­νῳ ᾄ­σω­μεν, ὅ­τι δε­δό­ξα­σται.

Τρο­πά­ρι­α.


Στίχ. Δό­ξα τ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

τν γν κα­τα­κρί­νας τ πα­ρα­βάν­τι, ἱ­δρῶ­τος φέ­ρειν καρ­πὸν τς ἀ­κάν­θας, ἀ­καν­θῶν στέ­φα­νον κ πα­ρα­νό­μου χει­ρός, οὗ­τος Θε­ὸς ἡ­μῶν, σω­μα­τι­κῶς δε­δεγ­μέ­νος, τν κα­τά­ραν ἔ­λυ­σεν, ὅ­τι δε­δό­ξα­σται.

Στίχ. Δό­ξα τ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Νι­κη­τὴς τρο­παι­οῦ­χος κα­τὰ θα­νά­του, θά­να­τον δε­δυ­κὼς ἀ­νε­δεί­χθη· πα­θη­τὴν σάρ­κα γρ ἐμ­ψυ­χω­μέ­νην λα­βών, οὗ­τος Θε­ὸς ἡ­μῶν, κα συμ­πλα­κεὶς τ τυ­ράν­νῳ, πάν­τας συ­να­νέ­στη­σεν, ὅ­τι δε­δό­ξα­σται.

Θε­ο­το­κί­ον.


Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

­λη­θῆ Θε­ο­τό­κον πάν­τα τ ἔ­θνη, δο­ξά­ζει σε τν ἀ­σπό­ρως τε­κοῦ­σαν· ὑ­πο­δὺς μή­τραν γρ ἡ­γι­α­σμέ­νην τν σήν, οὗ­τος Θε­ὸς ἡ­μῶν, τ καθ᾿ ἡ­μᾶς οὐ­σι­ώ­θη, κα Θε­ὸς κα ἄν­θρω­πος, κ σο γε­γέν­νη­ται.

Καὶ τῶν Ἁ­γί­ων ὁ πα­ρών. Ποί­η­μα Θε­ο­φά­νους.

ᾨ­δὴ α´. Ἦ­χος πλ. β´. Ὡς ἐν ἠ­πεί­ρῳ.

Στίχ. Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, πρε­σβεύ­σα­τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

ν τῇ νυ­κτί με τοῦ βί­ου ὕ­πνῳ δει­νῷ, συ­σχε­θέν­τα πρά­ξε­σι, με­τα­νοί­ας πρὸς τὸ φῶς, ὁ Θε­ὸς ἐ­ξέ­γει­ρον εὐ­χαῖς, τῶν Μαρ­τύ­ρων σου Χρι­στὲ ἵ­να δο­ξά­ζω σε.

Στίχ. Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, πρε­σβεύ­σα­τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Ἀ­πὸ χει­λέ­ων στα­ζόν­των τὸν γλυ­κα­σμόν, τῆς ἐν­θέ­ου γνώ­σε­ως, γλυ­καν­θεὶς Ἀ­δρι­α­νέ, τὸν ἰ­ὸν ἐ­ξή­με­σας τῆς πρίν, ἀ­γνω­σί­ας ἀ­λη­θῶς θε­ο­μα­κά­ρι­στε.

Δό­ξα.

Ἀ­να­το­λῆς λαμ­προ­τέ­ραν ἡ­λι­α­κῆς, τὴν ψυ­χὴν ὡς ἔ­χου­σα, τῆς ἀ­θλή­σε­ως πρὸς φῶς, συ­νω­θεῖς ὁ­μό­ζυ­γον τὸν σόν, Να­τα­λί­α γυ­ναι­κῶν τὸ ἐγ­καλ­λώ­πι­σμα.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.


Τὸν σε­αυ­τῆς δε­ξα­μέ­νη Δη­μι­ουρ­γόν, ὡς αὐ­τὸς ἠ­θέ­λη­σεν, ἐξ ἀ­σπό­ρου σου γα­στρός, ὑ­πὲρ νοῦν σαρ­κού­με­νον Ἁ­γνή, τῶν κτι­σμά­των ἀ­λη­θῶς ἐ­δεί­χθης Δέ­σποι­να.

ᾨ­δὴ γ. Ἀ­να­στά­σι­μος.

Ἦ­χος γ. Εἱρ­μός.

κ μ ὄν­των τ πάν­τα πα­ρα­γα­γών, τ Λό­γῳ κτι­ζό­με­να, τε­λει­ού­με­να Πνεύ­μα­τι, Παν­το­κρά­τορ ὕ­ψι­στε, ν τ ἀ­γά­πῃ τ σ στε­ρέ­ω­σόν με.

Τρο­πά­ρι­α.

Στίχ. Δό­ξα τ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Δι­ὰ Σταυ­ροῦ σου ᾐ­σχύν­θη ὁ ἀ­σε­βής· εἰρ­γά­σα­το βό­θρον γάρ, ν ὀ­ρύ­ξας εἰ­σπέ­πτω­κε· τα­πει­νῶν ὑ­ψώ­θη δέ, Χρι­στὲ τ κέ­ρας ν τ σ ἀ­να­στά­σει.

Στίχ. Δό­ξα τ ἁ­γί­ᾳ ἀ­να­στά­σει σου, Κύ­ρι­ε.

Τς εὐ­σε­βεί­ας τ κή­ρυγ­μα τν ἐ­θνῶν, ς ὕ­δωρ ἐ­κά­λυ­ψε τς θα­λάσ­σας Φι­λάν­θρω­πε· ἀ­να­στὰς ἐκ τά­φου γάρ, τ τς Τρι­ά­δος ἀ­πε­κά­λυ­ψας φέγ­γος.

Θε­ο­το­κί­ον.

Στίχ. Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κε, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Δε­δο­ξα­σμέ­να λε­λά­λην­ται πε­ρὶ σο, πό­λις ἔμ­ψυ­χος, το ἀ­εὶ βα­σι­λεύ­ον­τος· δι­ὰ σο γρ Δέ­σποι­να, τος ἐ­πὶ γς Θε­ὸς συ­να­νε­στρά­φη.

Καὶ τῶν Ἁ­γί­ων.

Ἦ­χος πλ. β´. Οὐκ ἔ­στιν ἅ­γι­ος ὡς σύ.

Στίχ. Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, πρε­σβεύ­σα­τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Δε­σμὰ φυ­γὼν εἰ­δω­λι­κῆς, μα­ται­ό­τη­τος Μάρ­τυς, συ­νε­δέ­θης τῷ πό­θῳ, τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Χρι­στοῦ· καὶ τοῖς δε­σμοῖς τῶν αὐ­τοῦ, ἀ­θλο­φό­ρων, χαί­ρων ἐ­κοι­νώ­νη­σας.

Στίχ. Ἅ­γι­οι τοῦ Θε­οῦ, πρε­σβεύ­σα­τε ὑ­πὲρ ἡ­μῶν.

Μο­χλῷ τὰ σκέ­λη σι­δη­ρῷ, συν­θλατ­τό­με­νοι πάν­τες, Ἀ­θλο­φό­ροι Κυ­ρί­ου, ἀ­σε­βεί­ας τὰ ὀ­στᾶ, ὑ­πο­μο­νῆς τῷ μο­χλῷ, καὶ ἀν­δρεί­ας, ὄν­τως συ­νε­τρί­ψα­τε.

Δό­ξα.

Πυ­ρὶ ἀ­γά­πης θε­ϊ­κῆς, τὴν ψυ­χὴν φλε­γο­μέ­νη, τοῦ συ­ζύ­γου ἐ­ξῆ­ψας, τὸν ἔ­ρω­τα εἰς Χρι­στόν, τὸν πό­θον τὸν τῆς σαρ­κός, Να­τα­λί­α, τέ­λε­ον μι­σή­σα­σα.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.

Τοῦ θεί­ου τό­κου σου Ἁ­γνή, πᾶ­σαν φύ­σε­ως τά­ξιν, ὑ­περ­βαί­νει τὸ θαῦ­μα· Θε­ὸν γὰρ ὑ­περ­φυ­ῶς, συ­νέ­λα­βες ἐν γα­στρί, καὶ τε­κοῦ­σα, μέ­νεις ἀ­ει­πάρ­θε­νος.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν...


ΜΕΣΩΔΙΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ

Ἐκ τοῦ Μη­ναί­ου.
Ἦ­χος πλ. δ´. Τὴν Σο­φί­αν καὶ Λό­γον.

Τῶν Μαρ­τύ­ρων τοῖς πό­νοις πε­ρι­πλα­κείς, καὶ ἀν­δρεί­ως τῇ πί­στει κα­θο­πλι­σθείς, προ­θύ­μως ἀ­νέ­θη­κας, σε­αυ­τὸν τῷ Κυ­ρί­ῳ σου· καὶ τοῦ ἐ­χθροῦ κα­τέ­βα­λες, τὸ θρά­σος τῇ χά­ρι­τι, Ἀ­δρι­α­νὲ παμ­μά­καρ, Χρι­στοῦ Μάρ­τυς ἔν­δο­ξε· ὅ­θεν Να­τα­λί­α, ἐ­να­θλοῦν­τα ὁ­ρῶ­σα, ἐ­πή­λει­φε λό­γοις σε, σω­τη­ρί­οις πα­νεύ­φη­με. Δι­ὰ τοῦ­το βο­ῶ­μέν σοι· Πρέ­σβευ­ε Χρι­στῷ τῷ Θε­ῷ, τῶν πται­σμά­των ἄ­φε­σιν δω­ρή­σα­σθαι, τοῖς ἑ­ορ­τά­ζου­σι πό­θῳ, τὴν ἁ­γί­αν μνή­μην σου.

Δό­ξα. Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.


Πα­να­γί­α Παρ­θέ­νε Μῆ­τερ Θε­οῦ, τῆς ψυ­χῆς μου τὰ πά­θη τὰ χα­λε­πά, θε­ρά­πευ­σον δέ­ο­μαι, καὶ συγ­γνώ­μην πα­ρά­σχου μοι, τῶν ἐ­μῶν πται­σμά­των, ἀ­φρό­νως ὧν ἔ­πρα­ξα, τὴν ψυ­χὴν καὶ τὸ σῶ­μα, μο­λύ­νας ὁ ἄ­θλι­ος. Οἴ­μοι! τί ποι­ή­σω, ἐν ἐ­κεί­νῃ τῇ ὥ­ρᾳ, ἡ­νί­κα οἱ Ἄγ­γε­λοι, τὴν ψυ­χήν μου χω­ρί­ζου­σιν, ἐκ τοῦ ἀ­θλί­ου μου σώ­μα­τος; Τό­τε Δέ­σποι­να βο­ή­θει­ά μου γε­νοῦ, καὶ προ­στά­τις θερ­μό­τα­τος· σὲ γὰρ ἔ­χω ἐλ­πί­δα, ὁ δοῦ­λός σου ἄ­χραν­τε.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Σὺ γὰρ εἶ ὁ Βα­σι­λεύς...


ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ, ΟΙΚΟΣ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ

Κον­τά­κι­ον καὶ Οἶ­κος τὰ Ἀ­να­στά­σι­μα.
Κον­τά­κι­ον. Ἦ­χος γ. παρ­θέ­νος σή­με­ρον.

­ξα­νέ­στης σή­με­ρον, ἀ­πὸ το τά­φου Οἰ­κτίρ­μον, κα ἡ­μᾶς ἐ­ξή­γα­γες, κ τν πυ­λῶν το θα­νά­του· σή­με­ρον Ἀ­δὰμ χο­ρεύ­ει, κα χαί­ρει Εὔ­α, ἅ­μα δέ, κα ο Προ­φῆ­ται σν Πα­τρι­άρ­χαις, ἀ­νυ­μνοῦ­σιν ἀ­κα­τα­παύ­στως, τ θεῖ­ον κρά­τος τς ἐ­ξου­σί­ας σου.

Οἶ­κος.

οὐ­ρα­νὸς κα γ σή­με­ρον χο­ρευ­έ­τω­σαν, κα Χρι­στὸν τν Θε­ὸν ὁ­μο­φρό­νως ὑ­μνεί­τω­σαν, ὅ­τι τος δε­σμί­ους κ τν τά­φων ἀ­νέ­στη­σε. Συγ­χαί­ρει πᾶ­σα κτί­σις, προ­σφέ­ρου­σα ἐ­πά­ξι­α ᾄ­σμα­τα, τ πάν­των Κτί­στῃ κα Λυ­τρω­τῇ ἡ­μῶν· ὅ­τι τος βρο­τοὺς ξ ᾅ­δου σή­με­ρον, ς ζω­ο­δό­της συ­να­νελ­κύ­σας, πρς οὐ­ρα­νοὺς συ­να­νυ­ψοῖ, κα κα­ταρ­ράσ­σει το ἐ­χθροῦ τς ἐ­πάρ­σεις, κα πύ­λας το ᾅ­δου δι­α­θλάτ­τει, τ θεί­ῳ κρά­τει τς ἐ­ξου­σί­ας αὑ­τοῦ.

Συ­να­ξά­ρι­ον.

Τῇ ΚϚ´ τοῦ αὐ­τοῦ μη­νὸς μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων Ἀ­δρι­α­νοῦ καὶ Να­τα­λί­ας, καὶ τῆς συ­νο­δί­ας αὐ­τῶν.

Στίχ. Ἀ­δρι­α­νοῦ τέ­μνου­σι χεῖ­ρας καὶ πό­δας
Χεῖ­ρες πο­νη­ρῶν, ὧν φο­νο­δρό­μοι πό­δες.

Ἐν τῷ βί­ῳ σύ­νευ­νος, ἐν δὲ τῷ πό­λῳ
Ἀ­δρι­α­νῷ σύ­σκη­νος ἡ Να­τα­λί­α.

Ἀ­δρι­α­νὸς τμή­θη χεῖ­ρας πό­δας εἰ­κά­δι ἕ­κτῃ.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ οἱ συ­να­θλή­σαν­τες τῷ Ἁ­γί­ῳ Ἀ­δρι­α­νῷ ξί­φει τε­λει­οῦν­ται.

Στίχ. Τέ­μνου­σιν ἀν­δρῶν εἰ­κο­σι­τρι­ῶν ἄ­κρα,
Τὰ τε­τρά­κις το­σαῦ­τα χεῖ­ρας καὶ πό­δας.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων Ἀτ­τι­κοῦ καὶ Σι­σι­νί­ου· καὶ τοῦ Ὁ­σί­ου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἰ­βι­στί­ω­νος.

Στίχ. Συ­στα­δι­ο­δρο­μοῦ­σιν Ἀ­θλη­ταὶ δύ­ο,
Ξί­φους δρα­μόν­τες στά­δι­ον κου­φο­δρό­μως.

Ῥυ­φθεὶς ὑσ­σώ­πῳ δα­κρύ­ων Ἰ­βι­στί­ων,
Εὔ­θυ­μος εἰς ἄ­δα­κρυν χω­ρί­ον.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη ἑ­τέ­ρου Μάρ­τυ­ρος Ἀ­δρι­α­νοῦ.

Στίχ. Ἀ­δρι­α­νὸν τμη­θέν­τα κο­σμή­σει στέ­φος,
Ἐν τῇ με­γί­στῃ τῶν στε­φά­νων ἡ­μέ­ρᾳ.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ μνή­μη τοῦ Ὁ­σί­ου Ἰ­ω­ά­σαφ, υἱ­οῦ Ἀ­βε­νὴρ τοῦ βα­σι­λέ­ως· καὶ μνή­μη τοῦ πνευ­μα­τι­κοῦ Πα­τρὸς αὐ­τοῦ Βαρ­λα­άμ.

Στίχ. Ζή­λῳ τὰ βα­σί­λει­α παμ­βα­σι­λέ­ως
ᾬ­κη­σεν υἱ­ὸς γη­ί­νου βα­σι­λέ­ως.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ ὁ Ὅ­σι­ος Τι­θό­ης ἐν εἰ­ρή­νῃ τε­λει­οῦ­ται.

Στίχ. Οὐκ εἶ­χεν, οἶ­μαι, σάρ­κα Τι­θό­ης ὅ­λως·
Κἂν εἶ­χε, τή­ξας, οὐκ ἐ­ᾷ βρῶ­σιν τά­φῳ.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τοῦ ἐν Ἁ­γί­οις Πα­τρὸς ἡ­μῶν Μα­ξί­μου Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων τοῦ Ὁ­μο­λο­γη­τοῦ.

Στίχ. Μά­ξι­μος θύ­της καὶ Μάρ­τυς τοῦ Κυ­ρί­ου,
Δι­δοὺς Αὐ­τῷ πί­στιν, ὀ­φθαλ­μοὺς καὶ χεῖ­ρα.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τῶν Ὁ­σί­ων Ἀ­δρι­α­νοῦ Κτί­το­ρος τῆς Μο­νῆς Ὀν­τρούσ­σωφ καὶ Κυ­πρι­α­νοῦ τῆς Στα­ρό­ϊ­κα, τοῦ πρῴ­ην λῃ­στοῦ.

Στίχ. Ἀ­νὴρ ἐ­φά­νη κατ᾿ ἐ­χθρῶν φι­λο­μάρ­τυς,
Χύ­σας ἱ­δρῶ­τας Ἀ­δρι­α­νὸς καὶ αἷ­μα.

«Ὤ! τοῦ με­γέ­θους Δε­σπό­του εὐ­σπλαγ­χνί­ας!»,
Ὁ ἐκ τῶν λῃ­στῶν Κυ­πρι­α­νὸς κη­ρύτ­τει.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τοῦ Ὁ­σί­ου Ἀ­δρι­α­νοῦ τοῦ ἐν Οὔγ­κλιτς.

Στίχ. Ἀ­δρὸς τοὺς ἄ­θλους Ἀ­δρι­α­νὸς ἐ­φά­νη,
Καὶ ἀ­δρὰν λαμ­βά­νει ἐκ Κυ­ρί­ου χά­ριν.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, ἀ­νά­μνη­σις τῆς Με­τα­κο­μι­δῆς τῆς θαυ­μα­τουρ­γοῦ εἰ­κό­νος τῆς Πα­να­γί­ας ἐκ Βλα­δι­μὶρ εἰς Μό­σχαν, καθ᾿ ἣν πα­ρὰ πᾶ­σαν ἐλ­πί­δα δι­ε­σώ­θη αὕ­τη ἐκ τῆς τῶν Μογ­γό­λων ἐ­πι­δρο­μῆς ἐν ἔ­τει ͵α­τϞ­ε´ (1395).

Στίχ. Ἔ­σω­σε λα­ὸν τοῦ Φι­λαν­θρώ­που Μή­τηρ,
Λα­ὸν τῆς Μό­σχας, ἡ Βλα­δι­μὶρ τὸ κλέ­ος.

Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, μνή­μη τῆς Ὁ­σί­ας Μα­ρί­ας τοῦ Ντι­βι­έ­γε­βο, τῆς κα­τὰ Χρι­στὸν σα­λῆς.

Στίχ. Ὄν­τως ἀ­γα­θὴν με­ρί­δα ἐ­ξε­λέ­ξω,
Εἰ καὶ σκλη­ράν, Ντι­βι­έ­γε­βο Μα­ρί­α.

*


Τῇ αὐ­τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, τε­λευ­ταί­ᾳ Κυ­ρι­α­κῇ τοῦ μη­νὸς Αὐ­γού­στου, Σύ­να­ξιν ἐ­πι­τε­λοῦ­μεν πάν­των τῶν Εὐ­ρυ­τά­νων Ἁ­γί­ων, ἤ­τοι τῶν ἀ­θλή­σει καὶ ἀ­σκή­σει δι­α­λαμ­ψάν­των Ἐν­δό­ξων Νε­ο­μαρ­τύ­ρων ὡς καὶ Ὁ­σί­ων Ἀν­δρέ­ου, Μι­χα­ήλ, Δα­μι­α­νοῦ, Σε­ρα­φεὶμ Ἐ­πι­σκό­που Φα­να­ρί­ου, Νι­κο­λά­ου, Κυ­πρι­α­νοῦ, Εὐ­γε­νί­ου, Ῥω­μα­νοῦ, Γε­ρα­σί­μου, Κο­σμᾶ τοῦ Ἰ­σα­πο­στό­λου, Ἰ­ω­άν­νου τοῦ ἐξ Ἀ­γα­ρη­νῶν καὶ Ἀ­κα­κί­ου τοῦ Νέ­ου.

Στίχ. Εὐ­ρυ­τα­νί­α γέ­ραι­ρε σοὺς υἱ­έ­ας
Χρι­στὸν με­γα­λύ­νον­τας οἰ­κεί­οις πό­νοις.

Ὁ­μή­γυ­ριν θε­ου­δῆ Εὐ­ρυ­τά­νων ὑ­μνέ­ω Ἁ­γί­ων.

Ἔ­τι δὲ καὶ Σύ­να­ξις τῶν ἐ­πι­τε­λε­σθέν­των ἐν δι­α­φό­ροις και­ροῖς θαυ­μά­των τοῦ Ὁ­σί­ου Πα­τρὸς ἡ­μῶν Ἰ­σι­δώ­ρου τοῦ Πη­λου­σί­ω­του ἐν τῷ αὐ­τοῦ τε­μέ­νει τῷ κει­μέ­νῳ ἐν τῇ Κώ­μῃ Ἄ­νω Κο­ρα­κι­ά­να τῆς νή­σου Κερ­κύ­ρας.

Στίχ. Κη­ρύτ­του­σα σὰ θαύ­μα­τα ὕ­μνων μύ­ροις
Κο­ρα­κι­ά­να ῥαί­νει σε, Ἰ­σί­δω­ρε Πά­τερ.

Ταῖς τῶν Ἁ­γί­ων σου πρε­σβεί­αις, ὁ Θε­ός, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Ἀ­μήν.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ


Τῆς Ὑ­ψώ­σε­ως τοῦ τι­μί­ου Σταυ­ροῦ


Ψάλ­λον­ται τῇ 1ῃ Αὐ­γού­στου, ἀ­πὸ τῆς 6ης μέ­χρι τῆς 13ης Αὐ­γού­στου καὶ ἀ­πὸ τῆς 24ης Αὐ­γού­στου μέ­χρι τῆς 21ης Σε­πτεμ­βρί­ου.


ᾨ­δὴ α´. Ἦ­χος πλ. δ´.


Σταυ­ρὸν χα­ρά­ξας Μω­σῆς * ἐπ᾿ εὐ­θεί­ας ῥά­βδῳ, * τὴν Ἐ­ρυ­θρὰν δι­έ­τε­με * τῷ Ἰσ­ρα­ὴλ πε­ζεύ­σαν­τι· * τὴν δὲ ἐ­πι­στρε­πτι­κῶς * Φα­ρα­ὼ τοῖς ἅρ­μα­σι * κρο­τή­σας ἥ­νω­σεν, * ἐπ᾿ εὔ­ρους δι­α­γρά­ψας * τὸ ἀ­ήτ­τη­τον ὅ­πλον· * δι­ὸ Χρι­στῷ ᾄ­σω­μεν, * τῷ Θε­ῷ ἡ­μῶν, ὅ­τι δε­δό­ξα­σται.

ᾨ­δὴ γ´.


ά­βδος εἰς τύ­πον * τοῦ μυ­στη­ρί­ου πα­ρα­λαμ­βά­νε­ται· * τῷ βλα­στῷ γὰρ προ­κρί­νει τὸν ἱ­ε­ρέ­α· * τῇ στει­ρευ­ού­σῃ δὲ πρῴ­ην * Ἐκ­κλη­σί­ᾳ νῦν ἐ­ξήν­θη­σε * ξύ­λον Σταυ­ροῦ * εἰς κρά­τος καὶ στε­ρέ­ω­μα.

ᾨ­δὴ δ´.


Εἰ­σα­κή­κο­α, Κύ­ρι­ε, * τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας σου τὸ μυ­στή­ρι­ον, * κα­τε­νό­η­σα τὰ ἔρ­γα σου * καὶ ἐ­δό­ξα­σά σου τὴν θε­ό­τη­τα.

ᾨ­δὴ ε´.


τρι­σμα­κά­ρι­στον Ξύ­λον! * ἐν ᾧ ἐ­τά­θη Χρι­στός, * ὁ βα­σι­λεὺς καὶ Κύ­ρι­ος· * δι᾿ οὗ πέ­πτω­κεν ὁ ξύ­λῳ ἀ­πα­τή­σας, * τῷ ἐν σοὶ δε­λε­α­σθεὶς * Θε­ῷ τῷ προ­σπα­γέν­τι σαρ­κί, * τῷ πα­ρέ­χον­τι * τὴν εἰ­ρή­νην ταῖς ψυ­χαῖς ἡ­μῶν.

ᾨ­δὴ Ϛ´.


Νο­τί­ου θη­ρὸς ἐν σπλάγ­χνοις * πα­λά­μας Ἰ­ω­νᾶς * σταυ­ρο­ει­δῶς δι­εκ­πε­τά­σας, * τὸ σω­τή­ρι­ον πά­θος * προ­δι­ε­τύ­που σα­φῶς· * ὅ­θεν τρι­ή­με­ρος ἐκ­δύς, * τὴν ὑ­περ­κό­σμι­ον ἀ­νά­στα­σιν * ὑ­πε­ζω­γρά­φη­σε * τοῦ σαρ­κὶ προ­σπα­γέν­τος Χρι­στοῦ τοῦ Θε­οῦ * καὶ τρι­η­μέ­ρῳ ἐ­γέρ­σει * τὸν κό­σμον φω­τί­σαν­τος.

ᾨ­δὴ ζ´.


­κνο­ον πρό­σταγ­μα * τυ­ράν­νου δυσ­σε­βοῦς * λα­οὺς ἐ­κλό­νη­σε, * πνέ­ον ἀ­πει­λῆς * καὶ δυ­σφη­μί­ας θε­ο­στυ­γοῦς· * ὅ­μως τρεῖς παῖ­δας * οὐκ ἐ­δει­μά­τω­σε * θυ­μὸς θη­ρι­ώ­δης, * οὐ πῦρ βρό­μι­ον· * ἀλλ᾿ ἀν­τη­χοῦν­τι * δρο­σο­βό­λῳ πνεύ­μα­τι * πυ­ρὶ συ­νόν­τες ἔ­ψαλ­λον· * Ὁ ὑ­πε­ρύ­μνη­τος * τῶν πα­τέ­ρων καὶ ἡ­μῶν * Θε­ός, εὐ­λο­γη­τὸς εἶ.

ᾨ­δὴ η´.


Αἰ­νοῦ­μεν, εὐ­λο­γοῦ­μεν, καὶ προ­σκυ­νοῦ­μεν
τὸν Κύ­ρι­ον, * ὑ­μνοῦν­τες καὶ ὑ­πε­ρυ­ψοῦν­τες αὐ­τὸν εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας.

Εὐ­λο­γεῖ­τε, παῖ­δες, * τῆς Τρι­ά­δος ἰ­σά­ριθ­μοι, * δη­μι­ουρ­γὸν Πα­τέ­ρα Θε­όν· * ὑ­μνεῖ­τε τὸν συγ­κα­τα­βάν­τα Λό­γον * καὶ τὸ πῦρ εἰς δρό­σον με­τα­ποι­ή­σαν­τα· * καὶ ὑ­πε­ρυ­ψοῦ­τε * τὸ πᾶ­σι ζω­ὴν πα­ρέ­χον * Πνεῦ­μα πα­νά­γι­ον εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας.

* * *


ΤΑΞΙΣ ΕΩΘΙΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ


Ὁ δι­ά­κο­νος· Τοῦ Κυ­ρί­ου δε­η­θῶ­μεν.

Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Ὅ­τι ἅ­γι­ος εἶ, ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, ...

Ἀ­μήν. Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον.

Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον.

Στίχ. Αἰ­νεῖ­τε τὸν Θε­ὸν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν στε­ρε­ώ­μα­τι τῆς δυ­νά­με­ως αὐ­τοῦ.

Αἰ­νε­σά­τω πνο­ὴ… πᾶ­σα τὸν Κύ­ρι­ον.

Ὁ δι­ά­κο­νος· Καὶ ὑ­πὲρ τοῦ κα­τα­ξι­ω­θῆ­ναι ἡ­μᾶς τῆς ἀ­κρο­ά­σε­ως τοῦ ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου Κύ­ρι­ον τὸν Θε­ὸν ἡ­μῶν ἱ­κε­τεύ­σω­μεν.

Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σον. (γ´)

Ὁ δι­ά­κο­νος· Σο­φί­α· ὀρ­θοί· ἀ­κού­σω­μεν τοῦ ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Εἰ­ρή­νη πᾶ­σι.

Καὶ τῷ Πνεύ­μα­τί σου.

Ὁ ἱ­ε­ρεύς· Ἐκ τοῦ κα­τὰ Ματ­θαῖ­ον ἁ­γί­ου Εὐ­αγ­γε­λί­ου τὸ ἀ­νά­γνω­σμα.

Ὁ δι­ά­κο­νος· Πρό­σχω­μεν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Ὁ ἱ­ε­ρεὺς ἀ­να­γι­νώ­σκει
τὸ ἐν­δι­ά­τα­κτον ἑ­ω­θι­νὸν Εὐ­αγ­γέ­λι­ον.


Ἑ­ωθινὸν Α
κ το κα­τὰ Ματ­θαῖ­ον (κη 16-20).


Τ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ο ἕν­δε­κα μα­θη­ταὶ ἐ­πο­ρεύ­θη­σαν ες τν Γα­λι­λαί­αν, ες τ ὄ­ρος ο ἐ­τά­ξα­το αὐ­τοῖς Ἰ­η­σοῦς. Κα ἰ­δόν­τες αὐ­τὸν προ­σε­κύ­νη­σαν αὐ­τῷ, ο δ ἐ­δί­στα­σαν. Κα προ­σελ­θὼν Ἰ­η­σοῦς ἐ­λά­λη­σεν αὐ­τοῖς λέ­γων· Ἐ­δό­θη μοι πᾶ­σα ἐ­ξου­σί­α ἐν οὐ­ρα­νῷ κα ἐ­πὶ γς. Πο­ρευ­θέν­τες ον μα­θη­τεύ­σα­τε πάν­τα τ ἔ­θνη, βα­πτί­ζον­τες αὐ­τοὺς ες τ ὄ­νο­μα το Πα­τρὸς κα το Υἱ­οῦ κα το Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, δι­δά­σκον­τες αὐ­τοὺς τη­ρεῖν πάν­τα ὅ­σα ἐ­νε­τει­λά­μην ὑ­μῖν· κα ἰ­δοὺ ἐ­γὼ μεθ᾿ ὑ­μῶν εἰ­μι πά­σας τς ἡ­μέ­ρας ἕ­ως τς συν­τε­λεί­ας το αἰ­ῶ­νος. Ἀ­μήν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Ὁ Προ­ε­στὼς ἢ ὁ Ἀ­να­γνώ­στης·


­νά­στα­σιν Χρι­στοῦ θε­α­σά­με­νοι, * προ­σκυ­νή­σω­μεν ἅ­γι­ον Κύ­ρι­ον Ἰ­η­σοῦν, * τὸν μό­νον ἀ­να­μάρ­τη­τον. * Τὸν σταυ­ρόν σου, Χρι­στέ, προ­σκυ­νοῦ­μεν * καὶ τὴν ἁ­γί­αν σου ἀ­νά­στα­σιν * ὑ­μνοῦ­μεν καὶ δο­ξά­ζο­μεν· * σὺ γὰρ εἶ Θε­ὸς ἡ­μῶν, * ἐ­κτός σου ἄλ­λον οὐκ οἴ­δα­μεν, * τὸ ὄ­νο­μά σου ὀ­νο­μά­ζο­μεν. * Δεῦ­τε πάν­τες οἱ πι­στοὶ προ­σκυ­νή­σω­μεν * τὴν τοῦ Χρι­στοῦ ἁ­γί­αν ἀ­νά­στα­σιν· * ἰ­δοὺ γὰρ ἦλ­θε δι­ὰ τοῦ Σταυ­ροῦ * χα­ρὰ ἐν ὅ­λῳ τῷ κό­σμῳ. * Δι­ὰ παν­τὸς εὐ­λο­γοῦν­τες τὸν Κύ­ρι­ον, * ὑ­μνοῦ­μεν τὴν ἀ­νά­στα­σιν αὐ­τοῦ. * Σταυ­ρὸν γὰρ ὑ­πο­μεί­νας δι᾿ ἡ­μᾶς, * θα­νά­τῳ θά­να­τον ὤ­λε­σεν.

Οἱ χο­ροὶ ψάλ­λουν ἀν­τι­φω­νι­κῶς κα­τὰ στί­χον τὸν ν´ ψαλ­μόν, προ­τάσ­σον­τες (ἐν Κυ­ρι­α­κῇ) τὴν προ­φώ­νη­σιν Ἐ­λε­ῆ­μον.

Ἦ­χος β´.


­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου.

­πὶ πλεῖ­ον πλῦ­νόν με ἀ­πὸ τῆς ἀ­νο­μί­ας μου καὶ ἀ­πὸ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας μου κα­θά­ρι­σόν με.

­τι τὴν ἀ­νο­μί­αν μου ἐ­γὼ γι­νώ­σκω, καὶ ἡ ἁ­μαρ­τί­α μου ἐ­νώ­πι­όν μού ἐ­στι δι­ὰ παν­τός.

Σοὶ μό­νῳ ἥ­μαρ­τον καὶ τὸ πο­νη­ρὸν ἐ­νώ­πι­όν σου ἐ­ποί­η­σα, ὅ­πως ἂν δι­και­ω­θῇς ἐν τοῖς λό­γοις σου καὶ νι­κή­σῃς ἐν τῷ κρί­νε­σθαί σε.

Ἰ­δοὺ γὰρ ἐν ἀ­νο­μί­αις συ­νε­λή­φθην, καὶ ἐν ἁ­μαρ­τί­αις ἐ­κίσ­ση­σέ με ἡ μή­τηρ μου.

­δοὺ γὰρ ἀ­λή­θει­αν ἠ­γά­πη­σας, τὰ ἄ­δη­λα καὶ τὰ κρύ­φι­α τῆς σο­φί­ας σου ἐ­δή­λω­σάς μοι.

αν­τι­εῖς με ὑσ­σώ­πῳ, καὶ κα­θα­ρι­σθή­σο­μαι· πλυ­νεῖς με, καὶ ὑ­πὲρ χι­ό­να λευ­καν­θή­σο­μαι.

­κου­τι­εῖς μοι ἀ­γαλ­λί­α­σιν καὶ εὐ­φρο­σύ­νην· ἀ­γαλ­λι­ά­σον­ται ὀ­στέ­α τε­τα­πει­νω­μέ­να.

­πό­στρε­ψον τὸ πρό­σω­πόν σου ἀ­πὸ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μου καὶ πά­σας τὰς ἀ­νο­μί­ας μου ἐ­ξά­λει­ψον.

Καρ­δί­αν κα­θα­ρὰν κτί­σον ἐν ἐ­μοί, ὁ Θε­ός, καὶ πνεῦ­μα εὐ­θὲς ἐγ­καί­νι­σον ἐν τοῖς ἐγ­κά­τοις μου.

Μὴ ἀ­πορ­ρί­ψῃς με ἀ­πὸ τοῦ προ­σώ­που σου, καὶ τὸ Πνεῦ­μά σου τὸ ἅ­γι­ον μὴ ἀν­τα­νέ­λῃς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ.

­πό­δος μοι τὴν ἀ­γαλ­λί­α­σιν τοῦ σω­τη­ρί­ου σου, καὶ πνεύ­μα­τι ἡ­γε­μο­νι­κῷ στή­ρι­ξόν με.

Δι­δά­ξω ἀ­νό­μους τὰς ὁ­δούς σου, καὶ ἀ­σε­βεῖς ἐ­πὶ σὲ ἐ­πι­στρέ­ψου­σι.

ῦ­σαί με ἐξ αἱ­μά­των, ὁ Θε­ός, ὁ Θε­ὸς τῆς σω­τη­ρί­ας μου· ἀ­γαλ­λι­ά­σε­ται ἡ γλῶσ­σά μου τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου.

Κύ­ρι­ε, τὰ χεί­λη μου ἀ­νοί­ξεις, καὶ τὸ στό­μα μου ἀ­ναγ­γε­λεῖ τὴν αἴ­νε­σίν σου.

­τι, εἰ ἠ­θέ­λη­σας θυ­σί­αν, ἔ­δω­κα ἄν· ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα οὐκ εὐ­δο­κή­σεις.

Θυ­σί­α τῷ Θε­ῷ πνεῦ­μα συν­τε­τριμ­μέ­νον· καρ­δί­αν συν­τε­τριμ­μέ­νην καὶ τε­τα­πει­νω­μέ­νην ὁ Θε­ὸς οὐκ ἐ­ξου­δε­νώ­σει.

­γά­θυ­νον, Κύ­ρι­ε, ἐν τῇ εὐ­δο­κί­ᾳ σου τὴν Σι­ών, καὶ οἰ­κο­δο­μη­θή­τω τὰ τεί­χη Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ.

Τό­τε εὐ­δο­κή­σεις θυ­σί­αν δι­και­ο­σύ­νης, ἀ­να­φο­ρὰν καὶ ὁ­λο­καυ­τώ­μα­τα.

Τό­τε ἀ­νοί­σου­σιν ἐ­πὶ τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­όν σου μό­σχους.

Ἐν Κυ­ρι­α­κῇ προ­στί­θε­ται εἰς τὸν τε­λευ­ταῖ­ον στί­χον τὸ ἐ­φύ­μνι­ον· Καὶ ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός.

Δό­ξα.

Ταῖς τῶν Ἀ­πο­στό­λων * πρε­σβε­ί­αις, ἐ­λε­ῆ­μον, * ἐ­ξά­λει­ψον τὰ πλή­θη * τῶν ἐ­μῶν ἐγ­κλη­μά­των.

Καὶ νῦν.

Ταῖς τῆς Θε­ο­τό­κου * πρε­σβε­ί­αις, ἐ­λε­ῆ­μον, * ἐ­ξά­λει­ψον τὰ πλή­θη * τῶν ἐ­μῶν ἐγ­κλη­μά­των.

Καὶ τὸ πεν­τη­κο­στά­ρι­ον. Ἦ­χος ὁ αὐ­τός.


Στίχ. Ἐ­λέ­η­σόν με, ὁ Θε­ός, κα­τὰ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ός σου, καὶ κα­τὰ τὸ πλῆ­θος τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου ἐ­ξά­λει­ψον τὸ ἀ­νό­μη­μά μου.

­να­στὰς ὁ Ἰ­η­σοῦς ἀ­πὸ τοῦ τά­φου, * κα­θὼς προ­εῖ­πεν, * ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν * τὴν αἰ­ώ­νι­ον ζω­ὴν * καὶ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Σῶ­σον, ὁ Θε­ός, τὸν λα­όν Σου... Κύριε, ἐ­λέ­η­σον (ιβ´). ­λέ­ει καὶ οἰ­κτιρ­μοῖς... μήν.

* * *


Ὁ δι­ά­κο­νος· Τὴν Θε­ο­τό­κον καὶ μη­τέ­ρα τοῦ φω­τός, ἐν ὕ­μνοις τι­μῶν­τες με­γα­λύ­νο­μεν.

Η ῼΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


Στίχ. α´. Με­γα­λύ­νει ἡ ψυ­χή μου τὸν Κύ­ρι­ον, καὶ ἠ­γαλ­λί­α­σε τὸ πνεῦ­μά μου ἐ­πὶ τῷ Θε­ῷ τῷ σω­τῆ­ρί μου.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βὶμ * καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν * ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φίμ, * τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, * τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον, * σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Στίχ. β´. Ὅ­τι ἐ­πέ­βλε­ψεν ἐ­πὶ τὴν τα­πεί­νω­σιν τῆς δού­λης αὐ­τοῦ· ἰ­δοὺ γὰρ ἀ­πὸ τοῦ νῦν μα­κα­ρι­οῦ­σί με πᾶ­σαι αἱ γε­νε­αί.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. γ´. Ὅ­τι ἐ­ποί­η­σέ μοι με­γα­λεῖ­α ὁ δυ­να­τός, καὶ ἅ­γι­ον τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ· καὶ τὸ ἔ­λε­ος αὐ­τοῦ εἰς γε­νε­ὰν καὶ γε­νε­ὰν τοῖς φο­βου­μέ­νοις αὐ­τόν.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. δ´. Ἐ­ποί­η­σε κρά­τος ἐν βρα­χί­ο­νι αὐ­τοῦ, δι­ε­σκόρ­πι­σεν ὑ­πε­ρη­φά­νους δι­α­νοί­ᾳ καρ­δί­ας αὐ­τῶν.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. ε.´ Κα­θεῖ­λε δυ­νά­στας ἀ­πὸ θρό­νων καὶ ὕ­ψω­σε τα­πει­νούς· πει­νῶν­τας ἐ­νέ­πλη­σεν ἀ­γα­θῶν καὶ πλου­τοῦν­τας ἐ­ξα­πέ­στει­λε κε­νούς.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Στίχ. Ϛ´. Ἀν­τε­λά­βε­το Ἰσ­ρα­ὴλ παι­δὸς αὐ­τοῦ μνη­σθῆ­ναι ἐ­λέ­ους, κα­θὼς ἐ­λά­λη­σε πρὸς τοὺς πα­τέ­ρας ἡ­μῶν, τῷ Ἀ­βρα­ὰμ καὶ τῷ σπέρ­μα­τι αὐ­τοῦ ἕ­ως αἰ­ῶ­νος.

Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βίμ...

Κα­τα­βα­σί­α. ᾨ­δὴ θ´.


Μυ­στι­κὸς εἶ, Θε­ο­τό­κε, πα­ρά­δει­σος, * ἀ­γε­ωρ­γή­τως βλα­στή­σα­σα Χρι­στόν, * ὑφ᾿ οὗ τὸ τοῦ Σταυ­ροῦ * ζω­η­φό­ρον ἐν γῇ * πε­φυ­τούρ­γη­ται δέν­δρον· * δι᾿ οὗ νῦν ὑ­ψου­μέ­νου, * προ­σκυ­νοῦν­τες αὐ­τόν, * σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Συ­να­πτὴ μι­κρά, μεθ᾿ ἣν ἐκ­φώ­νη­σις·
Ὅ­τι σὲ αἰ­νοῦ­σι πᾶ­σαι αἱ δυ­νά­μεις...


ΤΑ ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ


Ἦ­χος β´.


­γι­ος Κύ­ρι­ος Θε­ὸς ἡ­μῶν.

­γι­ος Κύ­ρι­ος Θε­ὸς ἡ­μῶν.

­γι­ος Κύ­ρι­ος Θε­ὸς ἡ­μῶν. ­ψοῦ­τε Κύ­ρι­ον τν Θε­ὸν ἡ­μῶν κα προ­σκυ­νεῖ­τε τ ὑ­πο­πο­δί­ῳ τν πο­δῶν αὐ­τοῦ, … ­τι ἅ­γι­ός ἐ­στιν.

Ἀ­να­στά­σι­μον Ἐ­ξα­πο­στει­λά­ρι­ον Α.


Τος Μα­θη­ταῖς συ­νέλ­θω­μεν, ν ὄ­ρει Γα­λι­λαί­ας, πί­στει Χρι­στὸν θε­ά­σα­σθαι, λέ­γον­τα ἐ­ξου­σί­αν, λα­βεῖν τν ἄ­νω κα κά­τω· μά­θω­μεν πς δι­δά­σκει, βα­πτί­ζειν ες τ ὄ­νο­μα, το Πα­τρός, ἔ­θνη πάν­τα, κα το Υἱ­οῦ, κα Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, κα συ­νεῖ­ναι, τος μύ­σταις ς ὑ­πέ­σχε­το, ἕ­ως τς συν­τε­λεί­ας.

Καὶ τοῦ Μη­ναί­ου. Ὅ­μοι­ον.


Ἀ­δρι­α­νὸς ὁ πάν­σο­φος, καὶ ἀ­ήτ­τη­τος Μάρ­τυς, ὡς ἀ­θλη­τῶν ἑ­δραί­ω­μα, παρ᾿ ἡ­μῶν δο­ξα­ζέ­σθω, σὺν τῇ σε­πτῇ Να­τα­λί­ᾳ· τού­τοις τε συ­νε­κλάμ­πει, Μαρ­τύ­ρων δῆ­μος ἅ­γι­ος, φά­λαγξ τρο­παι­ο­φό­ρος· ὧν τὴν λαμ­πράν, ἐ­κτε­λοῦν­τες μνή­μην τού­τους ὑ­μνοῦ­μεν· καὶ γὰρ αὐ­τοὶ πρε­σβεύ­ου­σι, τῷ Χρι­στῷ ὑ­πὲρ πάν­των.

Θε­ο­το­κί­ον.


Σὲ προ­στα­σί­αν ἄ­μα­χον, καὶ φρου­ρὰν Πα­να­γί­α, καὶ σκέ­πην καὶ κρα­ταί­ω­μα, καὶ ἀ­πόρ­θη­τον τεῖ­χος, καὶ ἀῤ­ῥα­γῆ σω­τη­ρί­αν, καὶ ὀ­χύ­ρω­μα θεῖ­ον, ὁ κό­σμος ἅ­πας κέ­κτη­ται, ἐν ἀ­νάγ­καις ποι­κί­λαις. Ἀλλ᾿ ὦ Θε­οῦ, τοῦ παμ­βα­σι­λέ­ως Μῆ­τερ καὶ δού­λη, σῴ­ζοις κἀ­μὲ τὸν δοῦ­λόν σου, ἐκ παν­τοί­ων κιν­δύ­νων.

ΑΙΝΟΙ


Ἦ­χος γ´.


Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τὸν Κύ­ρι­ον. Αἰ­νεῖ­τε τὸν Κύ­ρι­ον ἐκ τῶν οὐ­ρα­νῶν, αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐν τοῖς ὑ­ψί­στοις. Σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος τῷ Θε­ῷ.

Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τόν, πάν­τες οἱ ἄγ­γε­λοι αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τόν, πᾶ­σαι αἱ δυ­νά­μεις αὐ­τοῦ. Σοὶ πρέ­πει ὕ­μνος τῷ Θε­ῷ.

Ἡ Στι­χο­λο­γί­α (Ψαλ­μοὶ ρμη´, ρμθ´) καί·


Στι­χη­ρὰ Ἀ­να­στά­σι­μα. Ἦ­χος γ.


Στίχ. α. Το ποι­ῆ­σαι ν αὐ­τοῖς κρῖ­μα ἔγ­γρα­πτον· δό­ξα αὕ­τη ἔ­σται πᾶ­σι τος ὁ­σί­οις αὐ­τοῦ.

Δεῦ­τε πάν­τα τ ἔ­θνη, γνῶ­τε το φρι­κτοῦ μυ­στη­ρί­ου τν δύ­να­μιν· Χρι­στὸς γρ Σω­τὴρ ἡ­μῶν, ν ἀρ­χῇ Λό­γος, ἐ­σταυ­ρώ­θη δι᾿ ἡ­μᾶς, κα ἑ­κὼν ἐ­τά­φη, κα ἀ­νέ­στη ἐκ νε­κρῶν, το σῶ­σαι τ σύμ­παν­τα. Αὐ­τὸν προ­σκυ­νή­σω­μεν.

Στίχ. β. Αἰ­νεῖ­τε τν Θε­ὸν ν τος ἁ­γί­οις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν στε­ρε­ώ­μα­τι τς δυ­νά­με­ως αὐ­τοῦ.

Δι­η­γή­σαν­το πάν­τα τ θαυ­μά­σι­α, ο φύ­λα­κές σου Κύ­ρι­ε· ἀλ­λὰ τ συ­νέ­δρι­ον τς μα­ται­ό­τη­τος, πλη­ρῶ­σαν δώ­ρων τν δε­ξι­ὰν αὐ­τῶν, κρύ­πτειν ἐ­νό­μι­ζον τν ἀ­νά­στα­σίν σου, ν κό­σμος δο­ξά­ζει. Ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Στίχ. γ. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ἐ­πὶ τας δυ­να­στεί­αις αὐ­τοῦ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν κα­τὰ τ πλῆ­θος τς με­γα­λω­σύ­νης αὐ­τοῦ.

Χα­ρᾶς τ πάν­τα πε­πλή­ρω­ται, τς ἀ­να­στά­σε­ως τν πεῖ­ραν εἰ­λη­φό­τα· Μα­ρί­α γρ Μα­γδα­λη­νή, ἐ­πὶ τ μνῆ­μα ἦλ­θεν, εὗ­ρεν Ἄγ­γε­λον ἐ­πὶ τν λί­θον κα­θή­με­νον, τος ἱ­μα­τί­οις ἐ­ξα­στρά­πτον­τα, κα λέ­γον­τα· Τί ζη­τεῖ­τε τν ζῶν­τα με­τὰ τν νε­κρῶν; οκ ἔ­στιν ᾧ­δε, λλ᾿ ἐ­γή­γερ­ται, κα­θὼς εἶ­πε, προ­ά­γων ν τ Γα­λι­λαί­ᾳ.

Στίχ. δ. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν ἤ­χῳ σάλ­πιγ­γος· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν ψαλ­τη­ρί­ῳ κα κι­θά­ρᾳ.

ν τ φω­τί σου Δέ­σπο­τα, ὀ­ψό­με­θα φς φι­λάν­θρω­πε· ἀ­νέ­στης γρ κ τν νε­κρῶν, σω­τη­ρί­αν τ γέ­νει τν ἀν­θρώ­πων δω­ρού­με­νος, ἵ­να σε πᾶ­σα κτί­σις δο­ξο­λο­γῇ, τν μό­νον ἀ­να­μάρ­τη­τον. Ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Καὶ τοῦ Μη­ναί­ου, Στι­χη­ρὰ Προ­σό­μοι­α.


Ἦ­χος πλ. δ´. Ὢ τοῦ πα­ρα­δό­ξου θαύ­μα­τος.


Στίχ. ε. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν τυμ­πά­νῳ κα χο­ρῷ· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν χορ­δαῖς κα ὀρ­γά­νῳ.

Ἀ­δρι­α­νὲ γεν­ναι­ό­τα­τε, τῆς τοῦ Δε­σπό­του φω­νῆς, πλη­ρω­τὴς ἐ­χρη­μά­τι­σας, κο­σμι­κὴν τερ­πνό­τη­τα, ἀ­πο­θέ­με­νος ἅ­πα­σαν· καὶ τὸν Σταυ­ρὸν ἐπ᾿ ὤ­μων ἀ­ρά­με­νος, τῶν πα­θῶν τού­του, κοι­νω­νὸς γέ­γο­νας· ἐν ἀμ­φο­τέ­ροις γάρ, ὤ­φθης ὄν­τως δό­κι­μος· ὅ­θεν πι­στοί, σή­με­ρον γε­ραί­ρο­μεν, τὴν θεί­αν μνή­μην σου.

Στίχ. Ϛ. Αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν κυμ­βά­λοις εὐ­ή­χοις· αἰ­νεῖ­τε αὐ­τὸν ν κυμ­βά­λοις ἀ­λα­λαγ­μοῦ. Πᾶ­σα πνο­ὴ αἰ­νε­σά­τω τν Κύ­ρι­ον.

Ἀ­δρι­α­νὲ γεν­ναι­ό­τα­τε, ...

Στίχ. ζ´. Θαυ­μα­στὸς ὁ Θε­ὸς ἐν τοῖς ἁ­γί­οις αὐ­τοῦ.

Ἀ­δρι­α­νὲ καρ­τε­ρώ­τα­τε, πε­λά­γει τῶν αἰ­κι­σμῶν, συ­νε­χῶς κυ­μα­τού­με­νος, πη­δα­λι­ου­χοῦ­σάν σε, σοῦ τὴν σύ­νοι­κον ἔ­σχη­κας, καὶ πρὸς γα­λή­νης ὅρ­μον ἰ­θύ­νου­σαν, τῇ ἄ­νω πό­λει προ­σεμ­βι­βά­ζου­σαν· ἐν ᾗ πα­νεύ­φη­με, Μάρ­τυς αὐ­λι­ζό­με­νος, ὑ­πὲρ ἡ­μῶν, πρέ­σβευ­ε δε­ό­με­θα, τῶν εὐ­φη­μούν­των σε.

Στίχ. η´. Τοῖς ἁ­γί­οις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐ­τοῦ ἐ­θαυ­μά­στω­σεν ὁ Κύ­ρι­ος.

Μέ­χρι δε­σμῶν καὶ στρε­βλώ­σε­ων, καὶ τῶν με­λῶν ἐκ­κο­πῆς, καρ­τε­ρῶς ἀν­θι­στά­με­νοι, τὰς ψυ­χὰς τῷ κτί­σαν­τι, ἀ­πο­δόν­τες εἰ­λή­φα­τε, τὴν αἰ­ω­νί­αν ὄν­τως ἀ­νά­παυ­σιν, καὶ τὴν ἀ­γή­ρω μα­κα­ρι­ό­τη­τα. Ὢ ἧς ἐ­τύ­χε­τε, θεί­ας ἀν­τι­δό­σε­ως πα­ρὰ Χρι­στοῦ, Μάρ­τυ­ρες πα­νέν­δο­ξοι, σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι!

Δό­ξα. Ἑ­ωθινὸν Α. Ἦ­χος α.


Ες τ ὄ­ρος τος Μα­θη­ταῖς ἐ­πει­γο­μέ­νοις, δι­ὰ τν χα­μό­θεν ἔ­παρ­σιν, ἐ­πέ­στη ὁ Κύ­ρι­ος· κα προ­σκυ­νή­σαν­τες αὐ­τόν, κα τν δο­θεῖ­σαν ἐ­ξου­σί­αν, παν­τα­χοῦ δι­δα­χθέν­τες, ες τν π᾿ οὐ­ρα­νὸν ἐ­ξα­πε­στέλ­λον­το, κη­ρῦ­ξαι τν κ νε­κρῶν ἀ­νά­στα­σιν, κα τν ες οὐ­ρα­νοὺς ἀ­πο­κα­τά­στα­σιν· ος κα συν­δι­αι­ω­νί­ζειν, ἀ­ψευ­δὴς ἐ­πηγ­γεί­λα­το, Χρι­στὸς Θε­ός, κα Σω­τὴρ τν ψυ­χῶν ἡ­μῶν.

Καὶ νῦν. Θε­ο­το­κί­ον.


­πε­ρευ­λο­γη­μέ­νη ὑ­πάρ­χεις, * Θε­ο­τό­κε Παρ­θέ­νε· * δι­ὰ γὰρ τοῦ ἐκ σοῦ σαρ­κω­θέν­τος, * ὁ ᾅ­δης ᾐχ­μα­λώ­τι­σται, * ὁ Ἀ­δὰμ ἀ­να­κέ­κλη­ται, * ἡ κα­τά­ρα νε­νέ­κρω­ται, * ἡ Εὔ­α ἠ­λευ­θέ­ρω­ται, * ὁ θά­να­τος τε­θα­νά­τω­ται, * καὶ ἡ­μεῖς ἐ­ζω­ο­ποι­ή­θη­μεν· * δι­ὸ ἀ­νυ­μνοῦν­τες βο­ῶ­μεν· * Εὐ­λο­γη­τὸς Χρι­στὸς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, * ὁ οὕ­τως εὐ­δο­κή­σας, δό­ξα σοι.

* * *


Καὶ εὐ­θὺς ψάλ­λε­ται
εἰς τὸν ἦ­χον τῆς Κυ­ρι­α­κῆς


Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ


Δό­ξα σοι τῷ δεί­ξαν­τι τὸ φῶς. * Δό­ξα ἐν ὑ­ψί­στοις Θε­ῷ * καὶ ἐ­πὶ γῆς εἰ­ρή­νη, * ἐν ἀν­θρώ­ποις εὐ­δο­κί­α.

­μνοῦ­μέν σε, * εὐ­λο­γοῦ­μέν σε, * προ­σκυ­νοῦ­μέν σε, * δο­ξο­λο­γοῦ­μέν σε, * εὐ­χα­ρι­στοῦ­μέν σοι * δι­ὰ τὴν με­γά­λην σου δό­ξαν.

Κύ­ρι­ε βα­σι­λεῦ, * ἐ­που­ρά­νι­ε Θε­έ, * Πά­τερ παν­το­κρά­τορ· * Κύ­ρι­ε Υἱ­ὲ μο­νο­γε­νές, * Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, * καὶ ἅ­γι­ον Πνεῦ­μα.

Κύ­ρι­ε ὁ Θε­ός, * ὁ ἀ­μνὸς τοῦ Θε­οῦ, * ὁ Υἱ­ὸς τοῦ Πα­τρός, * ὁ αἴ­ρων τὴν ἁ­μαρ­τί­αν τοῦ κό­σμου, * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς, * ὁ αἴ­ρων τὰς ἁ­μαρ­τί­ας τοῦ κό­σμου.

Πρόσ­δε­ξαι τὴν δέ­η­σιν ἡ­μῶν, * ὁ κα­θή­με­νος ἐν δε­ξι­ᾷ τοῦ Πα­τρός, * καὶ ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

­τι σὺ εἶ μό­νος ἅ­γι­ος, * σὺ εἶ μό­νος Κύ­ρι­ος, * Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, * εἰς δό­ξαν Θε­οῦ Πα­τρός. Ἀ­μήν.

Καθ᾿ ἑ­κά­στην ἡ­μέ­ραν εὐ­λο­γή­σω σε * καὶ αἰ­νέ­σω τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τὸν αἰ­ῶ­να * καὶ εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τοῦ αἰ­ῶ­νος.

Κα­τα­ξί­ω­σον, Κύ­ρι­ε, * ἐν τῇ ἡ­μέ­ρᾳ ταύ­τῃ * ἀ­να­μαρ­τή­τους φυ­λα­χθῆ­ναι ἡ­μᾶς.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, * ὁ Θε­ὸς τῶν πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, * καὶ αἰ­νε­τὸν καὶ δε­δο­ξα­σμέ­νον τὸ ὄ­νο­μά σου * εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας. Ἀ­μήν.

Γέ­νοι­το, Κύ­ρι­ε, * τὸ ἔ­λε­ός σου ἐφ᾿ ἡ­μᾶς, * κα­θά­περ ἠλ­πί­σα­μεν ἐ­πὶ σέ.

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε· * δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου. (ἐκ γ´)

Κύ­ρι­ε, * κα­τα­φυ­γὴ ἐ­γε­νή­θης ἡ­μῖν * ἐν γε­νε­ᾷ καὶ γε­νε­ᾷ. * Ἐ­γὼ εἶ­πα· * Κύ­ρι­ε, ἐ­λέ­η­σόν με· * ἴ­α­σαι τὴν ψυ­χήν μου, * ὅ­τι ἥ­μαρ­τόν σοι.

Κύ­ρι­ε, πρὸς σὲ κα­τέ­φυ­γον· * δί­δα­ξόν με τοῦ ποι­εῖν τὸ θέ­λη­μά σου, * ὅ­τι σὺ εἶ ὁ Θε­ός μου.

­τι πα­ρὰ σοὶ πη­γὴ ζω­ῆς· * ἐν τῷ φω­τί σου ὀ­ψό­με­θα φῶς.

Πα­ρά­τει­νον τὸ ἔ­λε­ός σου * τοῖς γι­νώ­σκου­σί σε.

­γι­ος ὁ Θε­ός, * ἅ­γι­ος ἰ­σχυ­ρός, * ἅ­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. (ἐκ γ´)

Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι.

Καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.

­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Καὶ πά­λιν ἰ­σχυ­ρο­τέ­ρᾳ φω­νῇ·


­γι­ος ὁ Θε­ός, * ­γι­ος ἰ­σχυ­ρός, * ­γι­ος ἀ­θά­να­τος· * ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς.

Κα τ ἀ­να­στά­σι­μον τρο­πά­ρι­ον. Ἦ­χος δ´.


Σή­με­ρον σω­τη­ρί­α τῷ κό­σμῳ γέ­γο­νεν· * ᾄ­σω­μεν τῷ ἀ­να­στάν­τι ἐκ τά­φου * καὶ ἀρ­χη­γῷ τῆς ζω­ῆς ἡ­μῶν· * κα­θε­λὼν γὰρ τῷ θα­νά­τῳ τὸν θά­να­τον * τὸ νῖ­κος ἔ­δω­κεν ἡ­μῖν * καὶ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ος.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ


Ὁ δι­ά­κο­νος τὰ εἰ­ρη­νι­κὰ
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι πρέ­πει σοι πᾶ­σα δό­ξα…


Τὰ Τυ­πι­κά, οἱ Μα­κα­ρι­σμοί,
καὶ ἐκ τῶν Κα­νό­νων ἡ γ´ καὶ ἡ Ϛ´ ᾠ­δή.


Εἰ δὲ μή, τὰ Ἀν­τί­φω­να.


Ἀν­τί­φω­νον Α´. Ἦ­χος β´. Ψαλ­μὸς ρβ´ (102).


Στίχ. α´. Εὐ­λό­γει ψυ­χή μου, τν Κύ­ρι­ον, κα πάν­τα τ ἐν­τός μου τ ὄ­νο­μα τ ἅ­γι­ον αὐ­τοῦ.

Τας πρε­σβεί­αις τς Θε­ο­τό­κου, * Σῶ­τερ, σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Στίχ. β´. Εὐ­λό­γει, ψυ­χή μου, τν Κύ­ρι­ον, κα μ ἐ­πι­λαν­θά­νου πά­σας τς ἀν­τα­πο­δό­σεις αὐ­τοῦ.

Τας πρε­σβεί­αις τς Θε­ο­τό­κου...

Στίχ. γ´. Κύ­ρι­ος ν τ οὐ­ρα­νῷ ἡ­τοί­μα­σε τν θρό­νον αὐ­τοῦ, κα βα­σι­λεί­α αὐ­τοῦ πάν­των δε­σπό­ζει.

Τας πρε­σβεί­αις τς Θε­ο­τό­κου...

Στίχ. δ´. Εὐ­λο­γεῖ­τε τὸν Κύ­ρι­ον, πάν­τα τὰ ἔρ­γα αὐ­τοῦ, ἐν παν­τὶ τό­πῳ τῆς δε­σπο­τεί­ας αὐ­τοῦ.

Τας πρε­σβεί­αις τς Θε­ο­τό­κου...

Δό­ξα. Κα νν.

Τας πρε­σβεί­αις τς Θε­ο­τό­κου...

Ὁ δι­ά­κο­νος τὴν μι­κρὰν συ­να­πτὴν
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι σὸν τὸ κρά­τος...


Ἀν­τί­φω­νον Β´. Ἦ­χος β´. Ψαλ­μὸς ρμε´ (145).


Στίχ. α´. Αἴ­νει, ψυ­χή μου, τν Κύ­ρι­ον· αἰ­νέ­σω Κύ­ρι­ον ν τ ζω­ῇ μου· ψα­λῷ τ Θε­ῷ μου ἕ­ως ὑ­πάρ­χω.

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, * ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν, * ψάλ­λον­τάς σοι, Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Στίχ. β´. Μα­κά­ρι­ος, ο Θε­ὸς Ἰ­α­κὼβ βο­η­θὸς αὐ­τοῦ, ἐλ­πὶς αὐ­τοῦ ἐ­πὶ Κύ­ρι­ον τν Θε­ὸν αὐ­τοῦ.

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ἀ­να­στὰς ...

Στίχ. γ´. Τὸν ποι­ή­σαν­τα τὸν οὐ­ρα­νὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θά­λασ­σαν καὶ πάν­τα τὰ ἐν αὐ­τοῖς.

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ἀ­να­στὰς ...

Στίχ. δ´. Βα­σι­λεύ­σει Κύ­ρι­ος ες τν αἰ­ῶ­να, Θε­ός σου, Σι­ών, ες γε­νε­ὰν κα γε­νε­άν.

Σῶ­σον ἡ­μᾶς, Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ἀ­να­στὰς ...

Δό­ξα. Κα νν.

μο­νο­γε­νὴς Υἱ­ὸς καὶ Λό­γος τοῦ Θε­οῦ, * ἀ­θά­να­τος ὑ­πάρ­χων * καὶ κα­τα­δε­ξά­με­νος * δι­ὰ τὴν ἡ­με­τέ­ραν σω­τη­ρί­αν * σαρ­κω­θῆ­ναι ἐκ τῆς ἁ­γί­ας Θε­ο­τό­κου * καὶ ἀ­ει­παρ­θέ­νου Μα­ρί­ας, * ἀ­τρέ­πτως ἐ­ναν­θρω­πή­σας, * σταυ­ρω­θείς τε, Χρι­στὲ ὁ Θε­ός, * θα­νά­τῳ θά­να­τον πα­τή­σας, * εἷς ὢν τῆς ἁ­γί­ας Τρι­ά­δος, * συν­δο­ξα­ζό­με­νος τῷ Πα­τρὶ * καὶ τῷ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, * σῶ­σον ἡ­μᾶς.

Ὁ δι­ά­κο­νος τὴν μι­κρὰν συ­να­πτὴν
καὶ ὁ ἱ­ε­ρεὺς τὴν ἐκ­φώ­νη­σιν·
Ὅ­τι ἀ­γα­θὸς καὶ φι­λάν­θρω­πος...


Ἀν­τί­φω­νον Γ´. Ἦ­χος ὁ τυ­χών. Ψ. ριζ´ (117).


Στίχ. α´. Ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­σθε τῷ Κυ­ρί­ῳ, ὅ­τι ἀ­γα­θός, ὅ­τι εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τὸ ἔ­λε­ος αὐ­τοῦ.

Τὸ ἀ­να­στά­σι­μον ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον τοῦ ἤ­χου.


Στίχ. β´. Εἰ­πά­τω­σαν δὴ πάν­τες οἱ φο­βού­με­νοι τὸν Κύ­ρι­ον, ὅ­τι ἀ­γα­θός, ὅ­τι εἰς τὸν αἰ­ῶ­να τὸ ἔ­λε­ος αὐ­τοῦ.

Τὸ ἀ­να­στά­σι­μον ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον.


Στίχ. γ´. Αὕ­τη ἡ ἡ­μέ­ρα, ἣν ἐ­ποί­η­σεν ὁ Κύ­ρι­ος· ἀ­γαλ­λι­α­σώ­με­θα καὶ εὐ­φραν­θῶ­μεν ἐν αὐ­τῇ.

Τὸ ἀ­να­στά­σι­μον ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον.


ΜΙΚΡΑ ΕΙΣΟΔΟΣ


Εἰ­σο­δι­κόν. Ἦ­χος β´.
(Ἐ­ὰν εἰ­σο­δεύ­ουν πολ­λοὶ ἱ­ε­ρεῖς, ψάλ­λουν αὐ­τοὶ τὸ εἰ­σο­δι­κόν).


Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν κα προ­σπέ­σω­μεν Χρι­στῷ. Σῶ­σον ἡ­μᾶς Υἱ­ὲ Θε­οῦ, ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν, ψάλ­λον­τάς σοι, Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

* * *


Τὸ ἀ­να­στά­σι­μον ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον.
(ψάλ­λε­ται ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρέ­ων, ἐ­ὰν τε­λεῖ­ται συλ­λεί­τουρ­γον)


Τὸ Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον τῶν Ἁ­γί­ων.


Εἶ­τα τὸ τοῦ Ἁ­γί­ου τοῦ Να­οῦ.


Κον­τά­κι­ον τοῦ Γε­νε­σί­ου τῆς ὑ­πε­ρ. Θε­ο­τό­κου.
(Ψάλ­λε­ται ἀ­πὸ κδ´ Αὐ­γού­στου ἕ­ως ιβ´ Σε­πτεμ­βρί­ου πλὴν τῆς λα´ Αὐ­γού­στου καὶ τῆς α´ καὶ ζ´ Σε­πτεμ­βρί­ου).


Ἦ­χος δ´. Αὐ­τό­με­λον.


­ω­α­κεὶμ καὶ Ἄν­να * ὀ­νει­δι­σμοῦ ἀ­τε­κνί­ας, * καὶ Ἀ­δὰμ καὶ Εὔ­α * ἐκ τῆς φθο­ρᾶς τοῦ θα­νά­του * ἠ­λευ­θε­ρώ­θη­σαν, ἄ­χραν­τε, * ἐν τῇ ἁ­γί­ᾳ γεν­νή­σει σου· * αὐ­τὴν ἑ­ορ­τά­ζει καὶ ὁ λα­ός σου, * ἐ­νο­χῆς τῶν πται­σμά­των * λυ­τρω­θεὶς ἐν τῷ κρά­ζειν σοι· * Ἡ στεῖ­ρα τί­κτει * τὴν Θε­ο­τό­κον * καὶ τρο­φὸν τῆς ζω­ῆς ἡ­μῶν.

ΤΡΙΣΑΓΙΟΣ ΥΜΝΟΣ


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ


Κυ­ρι­α­κῆς ΙΒ´ ἑ­βδο­μά­δος ἐ­πι­στο­λῶν.


Προ­κεί­με­νον καὶ Ἀλ­λη­λού­ϊ­α τοῦ ἤ­χου.


Προ­κεί­με­νον. Ἦ­χος γ´. (Ψαλ­μὸς μστ´).


Ψά­λα­τε τῷ Θε­ῷ ἡ­μῶν, ψά­λα­τε.

Στίχ. Πάν­τα τὰ ἔ­θνη κρο­τή­σα­τε χεῖ­ρας.

Πρὸς Κο­ριν­θί­ους Α´ Ἐ­πι­στο­λῆς Παύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.

(ιε´ 1-11)


­δελ­φοί, γνω­ρί­ζω ὑ­μῖν τὸ εὐ­αγ­γέ­λι­ον ὃ εὐ­ηγ­γε­λι­σά­μην ὑ­μῖν, ὃ καὶ πα­ρε­λά­βε­τε, ἐν ᾧ καὶ ἑ­στή­κα­τε, δι᾿ οὗ καὶ σῴ­ζε­σθε, τί­νι λό­γῳ εὐ­ηγ­γε­λι­σά­μην ὑ­μῖν εἰ κα­τέ­χε­τε, ἐ­κτὸς εἰ μὴ εἰ­κῇ ἐ­πι­στεύ­σα­τε. Πα­ρέ­δω­κα γὰρ ὑ­μῖν ἐν πρώ­τοις ὃ καὶ πα­ρέ­λα­βον, ὅ­τι Χρι­στὸς ἀ­πέ­θα­νεν ὑ­πὲρ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν ἡ­μῶν κα­τὰ τὰς γρα­φάς, καὶ ὅ­τι ἐ­τά­φη, καὶ ὅ­τι ἐ­γή­γερ­ται τῇ τρί­τῃ ἡ­μέ­ρᾳ κα­τὰ τὰς γρα­φάς, καὶ ὅ­τι ὤ­φθη Κη­φᾷ, εἶ­τα τοῖς δώ­δε­κα· ἔ­πει­τα ὤ­φθη ἐ­πά­νω πεν­τα­κο­σί­οις ἀ­δελ­φοῖς ἐ­φά­παξ, ἐξ ὧν οἱ πλεί­ους μέ­νου­σιν ἕ­ως ἄρ­τι, τι­νὲς δὲ καὶ ἐ­κοι­μή­θη­σαν· ἔ­πει­τα ὤ­φθη Ἰ­α­κώ­βῳ, εἶ­τα τοῖς ἀ­πο­στό­λοις πᾶ­σιν· ἔ­σχα­τον δὲ πάν­των ὡ­σπε­ρεὶ τῷ ἐ­κτρώ­μα­τι ὤ­φθη κἀ­μοί. Ἐ­γὼ γάρ εἰ­μι ὁ ἐ­λά­χι­στος τῶν ἀ­πο­στό­λων, ὃς οὐκ εἰ­μὶ ἱ­κα­νὸς κα­λεῖ­σθαι ἀ­πό­στο­λος, δι­ό­τι ἐ­δί­ω­ξα τὴν ἐκ­κλη­σί­αν τοῦ Θε­οῦ· χά­ρι­τι δὲ Θε­οῦ εἰ­μι ὅ εἰ­μι· καὶ ἡ χά­ρις αὐ­τοῦ ἡ εἰς ἐ­μὲ οὐ κε­νὴ ἐ­γε­νή­θη, ἀλ­λὰ πε­ρισ­σό­τε­ρον αὐ­τῶν πάν­των ἐ­κο­πί­α­σα, οὐκ ἐ­γὼ δέ, ἀλλ᾿ ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ ἡ σὺν ἐ­μοί. Εἴ­τε οὖν ἐ­γὼ εἴ­τε ἐ­κεῖ­νοι, οὕ­τω κη­ρύσ­σο­μεν καὶ οὕ­τως ἐ­πι­στεύ­σα­τε.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α (γ´). Ἦ­χος γ´. (Ψαλ­μὸς λ´).


Στίχ. Ἐ­πὶ σοί, Κύ­ρι­ε, ἤλ­πι­σα, μὴ κα­ται­σχυν­θεί­ην εἰς τὸν αἰ­ῶ­να.

Γε­νοῦ μοι εἰς Θε­ὸν ὑ­πε­ρα­σπι­στήν.

* * *


ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ


Κυ­ρι­α­κῆς ΙΒ´ Ματ­θαί­ου


Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (ιθ´ 16-26).


Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, νε­α­νί­σκος τις προ­σῆλ­θε τῷ Ἰ­η­σοῦ γο­νυ­πε­τῶν αὐ­τῷ καὶ λέ­γων· Δι­δά­σκα­λε ἀ­γα­θέ, τί ἀ­γα­θὸν ποι­ή­σω ἵ­να ἔ­χω ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον; Ὁ δὲ εἶ­πεν αὐ­τῷ· Τί με λέ­γεις ἀ­γα­θόν; Οὐ­δεὶς ἀ­γα­θὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θε­ός. Εἰ δὲ θέ­λεις εἰ­σελ­θεῖν εἰς τὴν ζω­ήν, τή­ρη­σον τὰς ἐν­το­λάς. Λέ­γει αὐ­τῷ· Ποί­ας; Ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πε· Τὸ οὐ φο­νεύ­σεις, οὐ μοι­χεύ­σεις, οὐ κλέ­ψεις, οὐ ψευ­δο­μαρ­τυ­ρή­σεις, τί­μα τὸν πα­τέ­ρα καὶ τὴν μη­τέ­ρα, καί, ἀ­γα­πή­σεις τὸν πλη­σί­ον σου ὡς σε­αυ­τόν. Λέ­γει αὐ­τῷ ὁ νε­α­νί­σκος· Πάν­τα ταῦ­τα ἐ­φυ­λα­ξά­μην ἐκ νε­ό­τη­τός μου· τί ἔ­τι ὑ­στε­ρῶ; Ἔ­φη αὐ­τῷ ὁ Ἰ­η­σοῦς· Εἰ θέ­λεις τέ­λει­ος εἶ­ναι, ὕ­πα­γε πώ­λη­σόν σου τὰ ὑ­πάρ­χον­τα καὶ δὸς πτω­χοῖς, καὶ ἕ­ξεις θη­σαυ­ρὸν ἐν οὐ­ρα­νῷ, καὶ δεῦ­ρο ἀ­κο­λού­θει μοι. Ἀ­κού­σας δὲ ὁ νε­α­νί­σκος τὸν λό­γον ἀ­πῆλ­θε λυ­πού­με­νος· ἦν γὰρ ἔ­χων κτή­μα­τα πολ­λά. Ὁ δὲ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πε τοῖς μα­θη­ταῖς αὐ­τοῦ· Ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν ὅ­τι δυ­σκό­λως πλού­σι­ος εἰ­σε­λεύ­σε­ται εἰς τὴν βα­σι­λεί­αν τῶν οὐ­ρα­νῶν. Πά­λιν δὲ λέ­γω ὑ­μῖν, εὐ­κο­πώ­τε­ρόν ἐ­στι κά­μη­λον δι­ὰ τρυ­πή­μα­τος ῥα­φί­δος δι­ελ­θεῖν ἢ πλού­σι­ον εἰς τὴν βα­σι­λεί­αν τοῦ Θε­οῦ εἰ­σελ­θεῖν. Ἀ­κού­σαν­τες δὲ οἱ μα­θη­ταὶ αὐ­τοῦ ἐ­ξε­πλήσ­σον­το σφό­δρα λέ­γον­τες· Τίς ἄ­ρα δύ­να­ται σω­θῆ­ναι; Ἐμ­βλέ­ψας δὲ ὁ Ἰ­η­σοῦς εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Πα­ρὰ ἀν­θρώ­ποις τοῦ­το ἀ­δύ­να­τόν ἐ­στι, πα­ρὰ δὲ Θε­ῷ πάν­τα δυ­να­τά ἐ­στι.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Καὶ γί­νε­ται τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ θεί­ου λό­γου.


* * *


Καὶ κα­θε­ξῆς ἡ Θεί­α Λει­τουρ­γί­α
τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Χρυ­σο­στό­μου.


Εἰς τό· Ἐ­ξαι­ρέ­τω­ς τῆς Πα­να­γί­ας…


­ξι­όν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς * μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον, * τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον * καὶ μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν. * Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βὶμ * καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν * ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φίμ, * τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως * Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν, * τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον, * σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Κοι­νω­νι­κόν.


Αἰ­νεῖ­τε τν Κύ­ρι­ον κ τν οὐ­ρα­νῶν. Ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Με­τὰ τὴν με­τά­δο­σιν. Ἦ­χος β´.


Εἴ­δο­μεν τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νόν, * ἐ­λά­βο­μεν Πνεῦ­μα ἐ­που­ρά­νι­ον, * εὕ­ρο­μεν πί­στιν ἀ­λη­θῆ, * ἀ­δι­αί­ρε­τον Τρι­ά­δα προ­σκυ­νοῦν­τες· * αὕ­τη γὰρ ἡ­μᾶς ἔ­σω­σεν.

Εἰς τό· Πάν­το­τε, νῦν καὶ ἀ­εί…


Ἦ­χος β´.


Πλη­ρω­θή­τω τὸ στό­μα ἡ­μῶν * αἰ­νέ­σε­ώς σου, Κύ­ρι­ε, * ὅ­πως ἀ­νυ­μνή­σω­μεν τὴν δό­ξαν σου, * ὅ­τι ἠ­ξί­ω­σας ἡ­μᾶς * τῶν ἁ­γί­ων σου με­τα­σχεῖν μυ­στη­ρί­ων· * τή­ρη­σον ἡ­μᾶς ἐν τῷ σῷ ἁ­γι­α­σμῷ, * ὅ­λην τὴν ἡ­μέ­ραν * με­λε­τῶν­τας τὴν δι­και­ο­σύ­νην σου. * Ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α, ἀλ­λη­λού­ϊ­α.

Με­τὰ τὴν ὀ­πι­σθάμ­βω­νον εὐ­χήν. Ἦ­χος β´.


Εἴ­η τὸ ὄ­νο­μα Κυ­ρί­ου εὐ­λο­γη­μέ­νον * ἀ­πὸ τοῦ νῦν καὶ ἕ­ως τοῦ αἰ­ῶ­νος. (ἐκ γ´)

Ἀ­πό­λυ­σις· ἀ­να­στὰς ἐκ νε­κρῶν...

Δι᾿ εὐ­χῶν... ­μήν.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...